به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، همزمان با آغاز ماه مبارک رمضان ادعیه روزانه این ماه شریف بسیار جای دقت و تفکر دارد. این دعاهای روزانه که در محافل مذهبی خوانده میشود توسط ابن عباس از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نقل شده است و علمای بزرگ اسلام آنها را در کتاب خود ثبت و ضبط کردهاند و ما این ادعیه را از کتاب «اقبال الأعمال» سیدبن طاووس عالم بزرگ شیعه نقل می کنیم. این کتاب مانند سایر کتاب های سید از اعتبار و ارزشی ویژه بین علمای شیعه برخوردار است تا جایی که شیخ عباس قمی در «مفاتیح الجنان» بسیار از ادعیه این کتاب استفاده کرده است.

اینک به مناسبت فرا رسیدن دهمین روز ماه مبارک رمضان، دعای این روز به همراه توضیحی دربارۀ آن منتشر شده است:

اللهم اجعلنی فیه من المتوکلین علیک، و اجعلنی فیه من الفائزین لدیک، و اجعلنی فیه من المقربین إلیک، بإحسانک یا غایة الطالبین خدایا مرا در این ماه از توکل کنندگان، و از رستگاران نزد خود، و از مقربان درگاهت قرار بده، به احسانت ای هدف جویندگان

حجت الاسلام حسن شریعت زاده کارشناس مسائل دینی در گفت وگو با تسنیم به بیان نکاتی دربارۀ دعای امروز ماه رمضان پرداخت: توکل از دیدگاه قرآن و اهل بیت به معنای سپردن امور زندگی عبد بدست خدا و بر او تکیه کردن و اعتماد داشتن.

در دعای امروز می خوانیم خدایا قلبم را به این مرحله برسان که به خودت تکیه کنم؛ چون می دانم جز تو و راه تو نجاتی برای من نیست. خدایا مرا در این مسیر از وسوسه شیاطین حفظ کن، بنده در این مقام می گوید خدایا من کسی نیستم که در برابر عظمت تو از خودم نظری داشته باشم. این رمز پیروزی در زندگی و اصلا این مقام، مقام اهل نجات است.

فائز از ریشه فوز و به مفهوم کسی است که از امتحان و آزمون الهی سربلند خارج شود، این تسلیم مرا به مقام طهارت و تطهیر می رساند آن وقت نتیجه مقام تطهیر، مقام رضاست که نهایت آرزوی بنده است.

بنابراین توکل نتیجه تسلیم و آنچه از تسلیم نصیب عبد می شود، تطهیر است. این مراحل از بیان قرآن و توضیح اهل بیت در تفسیر استفاده می شود، پایان این مقامات اصل تقرب و نزدیکی به حضرت دوست است؛ قرب یعنی رسیدن به نهایت بندگی و مشتاق بودن در این درگاه.

شما حالات دعاهای اهل بیت در زمان دعا مثل روز عرفه، شب جمعه یا ماه مبارک رمضان را ببینید، با تمام شوق مشتاق این حالات خاص بوده اند و لذا در این در این ایام مشتاقانه دعا می خواندند و خالق خود را صدا می زدند: «یا عماد من لا عماد له، و یا ذخر من لا ذخر له، و یا سند من لا سند له» ای تمام هستی ای سند عالم دوست دارم فقط تو را صدا بزنم و امید دلم فقط به تو بسته شود، این همان لذت در عبادت و مناجات خوانی حضرات معصومین است.

انتهای پیام/