به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، زندگانی پیامبر صلی الله علیه و آله و اهل بیت وحی سرشار از معجزات و کرامات است. این بزرگواران منطبق بر رویدادهای عصر خویش به اذن الله معجزاتی بروز می دادند که هر فرد عاقل و پذیرای حق را به تحسین و تعجب وا می داشت و بر کوردلی و سخت دلی منافقان و دشمنان می افزود؛ معجزاتی که مردم تا قبل از آن صرفا در تاریخ انبیای گذشته خوانده بودند.

در زندگانی کوتاه مدت، اما سراسر آسمانی حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها نیز از این دست معجزات دیده می شود؛ هرچند معجزات ایشان منحصر در تاریخ زندگانی ایشان نیست بلکه برترین خوبان عالم از جمله عیسای نبی علیه السلام با بهره از نور روح القدس که منسوب به آن بانوی بزرگوار است، صاحب برترین توان ها شدند.

اما از جمله معجزاتی که از آن بانوی مقدس بروز یافت، در ماجرای غصب خلافت امیر مؤمنان بود. شیخ طوسی در کتاب «اختیار الرجال» از امام جعفر صادق علیه السلام و ایشان از سلمان فارسی روایت می کند که فرمود: در آن حینی که امیرالمؤمنین علیه السلام را از خانه اش به طرف مسجد بردند، فاطمه زهراء هم از خانه خارج شد و نزد قبر پدرش پیغمبر آمد و گفت: پسر عموی مرا رها کنید. به حق آن خدایی که محمد را به حق مبعوث کرده، اگر علی را رها نکنید، موی سرم را پریشان می کنم و پیراهن پدرم رسول خدا را روی سرم می گذارم و به خدا شکایت می کنم. ناقه صالح نزد خدا از فرزندان من عزیزتر نبود. سلمان می گوید: به خدا قسم که دیدم پایه های دیوارهای مسجد از ریشه به طوری کنده شد که اگر شخصی می خواست داخل آنها شود می توانست. من نزدیک فاطمه اطهر رفتم و گفتم: ای بانوی بزرگوار، خدای سبحان پدر تو را مبعوث کرد که (برای عالم) رحمت باشد. مبادا تو در حق این مردم نفرین کنی، ناگاه دیدم پایه های دیوارها بر جای خود بازگشتند، گرد و غبار از زیر آنها به قدری برخاست که داخل بینی های ما شد؛أنه لما استخرج أمیر المؤمنین ع من منزله خرجت فاطمة حتی انتهت إلی القبر فقالت خلوا عن ابن عمی فو الذی بعث محمدا بالحق لئن لم تخلوا عنه لأنشرن شعری و لأضعن قمیص رسول الله ص علی رأسی و لأصرخن إلی الله فما ناقة صالح بأکرم علی الله من ولدی قال سلمان فرأیت و الله أساس حیطان المسجد تقلعت من أسفلها حتی لو أراد رجل أن ینفذ من تحتها نفذ فدنوت منها و قلت یا سیدتی و مولاتی إن الله تبارک و تعالی بعث أباک رحمة فلا تکونی نقمة فرجعت الحیطان حتی سطعت الغبرة من أسفلها فدخلت فی خیاشیمنا (الإحتجاج علی أهل اللجاج (للطبرسی)، ج۱، ص۸۷؛ مناقب آل أبی طالب علیهم السلام (ابن شهرآشوب)، ج۳، ص۳۴۰)

عجیب اینجاست که امت به ویژه سران امت با وجود چنین معجزه ای که از آن بانوی بزرگوار دیدند، از مسیر حق منحرف شدند و آنچنان کوردل شدند که درب خانه اهل بیت وحی را آتش زدند و آن فاجعه را به بار آوردند؛ فاجعه ای که مهر ننگ آن تا ابد بر پیشانی امت عصر نبی مکرم اسلام باقی می ماند.

انتهای پیام/