به گزارش خبرنگار مهر، عصر روز چهارشنبه ۲۷ مهر مسجد مجتمع فرهنگی پیامبر اعظم (ص) میزبان مراسم یادبود امیرحسن ندایی هنرمند، پژوهشگر و مدرس تأثیرگذار عرصه فرهنگ و هنر ایران بود.

در این مراسم که با حضور چهره های فرهنگی و هنری همراه بود، دوستان و همکاران ندایی از ویژگی ها و جایگاه این چهره فقید سخن گفتند.

اولین سخنران مراسم، محمدعلی صفورا از استادان دانشگاه تربیت مدرس بود که به بیان نکاتی درباره تأثیرگذاری امیرحسن ندایی در عرصه های فرهنگی و هنری پرداخت. وی یادآور شد: ندایی پژوهش های بسیار تأثیرگذاری داشت. در حوزه رسانه صدایش همچون موسیقی بود. در حوزه آموزش نیز بسیار برای دانشجویانش دوست داشتنی است و در دل و خاطر همه شان جای گرفته و ماندگار است.

وی تأکید کرد: امیرحسن ندایی از زمین به آسمان بارید و جاودان خواهد ماند.

صفورا در پایان سخنان خود از زنده یاد اکبر عالمی یاد کرد و گفت: متأسفانه به دلیل کرونا نتوانستیم برای ایشان مراسمی برگزار کنیم. به همین خاطر بایستید و برای هر دوی این عزیزان دست بزنید.

سپس امید نجوان نویسنده و فیلمساز به ایراد سخنانی درباره آشنایی خود با امیرحسن ندایی پرداخت و گفت: اوایل دهه ۷۰ با ایشان آشنا شدم و ای کاش این روز نمی رسید که بر این رفاقت نقطه پایان بگذارم. شاید کمتر کسی با یک استادتمام همکار شود و جرعه جرعه از شربت دانش استاد خود بنوشد که این موهبت نصیب من شد.

وی یادآور شد:یکی از مهمترین فرازهای دوستی من و امیرحسن ندایی با استاد اکبر عالمی گره خورده بود. ندایی و عالمی ارتباط عاطفی و قلبی قوی داشتند. ندایی اقیانوس عظیمی از اطلاعات مختلف و مهمتر از همه تاریخ هنر بود. مانند عالمی به کلام و کلمه بسیار تسلط داشت و ترجمه «مده آ» نمونه بارز این توانایی بود.

در ادامه فردین خلعتبری آهنگساز و مدرس موسیقی درباره جایگاه امیرحسن ندایی در عرصه فرهنگ و هنر، یادآور شد: وقتی هنرمندی مستعد است و اثر هنری تولید می کند و به سمت آموزش می رود ۲ دلیل دارد، یکی اینکه می خواهد ریشه ای نگاه کند و دیگر جوانان را پرورش و رشد دهد که امیرحسن ندایی اینگونه بود.

وی تأکید کرد: وقتی یک سلطان می میرد از خود گنجینه و همچنین مسیری که بعدی ها از آن استفاده کنند به جای می گذارد و این درباره امیرحسن ندایی صدق می کند. گنجینه اش کتاب ها و پژوهش های اوست.

این هنرمند شناخته شده تصریح کرد: نمی دانم دانشگاه تربیت مدرس چگونه می خواهد جای اکبر عالمی و امیرحسن ندایی را پر کند، کار بسیار سختی است.

خلعتبری درباره ویژگی های شخصیتی زنده یادان اکبر عالمی و امیرحسن ندایی، اظهار کرد: خاصیت عالمی و ندایی این بود که نگاه و زبان تحسین شان بسیار آموزنده بود. اگر زبانی باشد که درباره ندایی صحبت کند دعوت می کند آثارش را دوباره ببینیم و بخوانیم. این مجلس می تواند آغاز مسیر یک پژوهشگر و هنرمند باشد.

وی در پایان سخنان خود به ذکر فعالیت های مختلف امیرحسن ندایی در عرصه های رسانه، نگارش کتاب، پژوهش و مقاله و ترجمه پرداخت.

مهوش ندایی خواهر زنده یاد امیرحسن ندایی سخنران دیگر این مراسم بود که ضمن قدردانی از حاضران در مراسم و همچنین اشاره به ویژگی های اخلاقی زنده یاد ندایی و نگاه او به زندگی و پیرامون خود، شعری را که امیرحسن ندایی از سوم شهریور سال ۸۹ سروده بود، برای حاضران قرائت کرد:

«نمی دانم گور من کجا خواهد بود/ اما بسیار به آن اندیشیده ام/ من مرگ را خواهم دید/ در دیداری سخت مشتاقانه/ گور من، اما نمی دانم کجا خواهد بود/ سنگی سرد بر آن می نهند/ تا مبادا تن من/ که توان پروازش گریخته/ گریزی از آن باشد/ و من خسته و پای از راه افتاده/ با پوزخندی بدانان چنین خواهم گفت/ دیگر توان دویدن در پاهای من نیست/ دیگر کبوتران رویاهای من را/ تا دوردست خیال/ پروازی نیست/ دیگر یارای دزدیدن سیب/ با من نیست/ دیگر حتی بوسه ای گرم/ مرا بیدار نخواهد کرد/ و تن من/ در جدالی نابرابر با کرمکان حقیر/ خواهد پوسید/ زیرا من، مرده ام/ نمی دانم گور من کجا خواهد بود/ خود اگر گوری توانست بود/ حتی نمی خواهم بدانم/ گور من کجا خواهد بود/ تار و پود گلویم/ خاک خواهند شد/ اما آواز رویای بلند دریا/ تا کناران دوردست/ در فریادی فروخفته/ چنا چون موجی آرام در اعماق/ آبکنارانی ژرف/ آرزوی پرواز را/ چونان مرگ/ خواهند سرایید»

در ادامه نیز مریم ایرانی به قرائت شعری سروده خود برای درگذشت زنده یاد امیرحسن ندایی با عنوان «کابوس» پرداخت.

سپس عباس یاری به ایراد سخنانی درباره نحوه آشنایی و همکاری خود با زنده یاد امیرحسن ندایی پرداخت و گفت: در دوره ای شانس این را داشتم در مجله فیلم اینترنشنال با ایشان همکار باشم. ندایی چهره ای است که محال است هیچوقت تصویر تلخی از او به ذهن تان بیاید. پر از رنگ و انرژی بود.

وی تأکید کرد: آدمی با این همه کار و انرژی های خوب از بین ما نرفته و حتما حضور دارد. امیرحسن ندایی در قلب همه ماست.

نیلوفر ندایی فرزند زنده یاد امیرحسن ندایی از دیگر سخنرانان این مراسم یادبود بود. وی خطاب به حاضران در مراسم گفت: دوستان عزیز پدر من، استادان، هنرمندان، خواهران، برادران، من نیلوفر ندایی فرزند عشق هستم. پدر و مادر من در سال های جوانی هم را دیدند و مادرم عاشقانه با پدرم زندگی کرد. فکر می کنم مادرم در آرزوهای پدرم زندگی کرد و لحظه ای نبود که به او فکر نکند و با شادی اش شاد و با غمش محزون نشود.

وی در پایان تأکید کرد: پدر همه ما اشتباه می کنیم، همه ما بخشیده می شویم.

در ادامه ابوالقاسم ایرانی نیز ضمن قرائت ۳ قطعه شعر به یاد امیرحسن ندایی، گفت: من ندایی را سال های سال قبل از اینکه دامادم باشد می شناختم و با هم رفیق بودیم و در نشست های ادبی حضور پیدا می کردیم.

حسین معماری از استادان دانشگاه نیز به ذکر خاطرات خود با زنده یاد امیرحسن ندایی پرداخت و یادآور شد: سال ها پیش حدود ۲۳ سالگی امیر در منزل شان بودم و از او پرسیدم گل و گیاه خانه شما چقدر خوب هستند، او به من گفت دلیل اش این است که برای شان موسیقی خوب پخش می کنم.

وی تأکید کرد: موسیقی خوب بشنویم، فیلم خوب ببینیم، کتاب خوب بخوانیم تا شبیه امیرحسن ندایی شویم.

ستاره ایرانی همسر زنده یاد امیرحسن ندایی نیز ضمن قدردانی از حضور حاضران در مراسم، تأکید کرد: امروز هنر و ادب و اندیشه ایران یکی از دردانه های خود را از دست داد. امیرحسن ندایی رفت ولی میراث اش باقی است.

هوشنگ گلمکانی نیز سخنرانی پایانی مراسم یابود امیرحسن ندایی بود. وی گفت: با ندایی از طریق دخترم که شاگردش بود آشنا شدم و پیش تر با آثارش آشنا بودم. وقتی در مجله فیلم با هم آشنا شدیم، دیدم که انسان بسیار منظم و بی حاشیه ای است. دختر من خیلی شیفته وار درباره ندایی صحبت می کرد که ناشی از عشق شاگرد و استادی بود. این جنبه ندایی را در آن مقطع آشنایی و همکاری با هم شناختم.

محمدمهدی عسگرپور، محمد حمیدی مقدم، علی دهکردی، محمدرضا خاکی و جواد طوسی از دیگر حاضران در مراسم یادبود زنده یاد امیرحسن ندایی بودند.