به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، یکی از عوامل مهم و اساسی تقویت و ثبات حکومت اسلامی، مسئلۀ صلاحیت و کارآمدی کارگزاران و مدیران آن است. هر نظام حکومتی بدون توجه به نقش کارگزاران صالح و حتی شایسته ی سمت، نخواهد توانست به مقصد و مقصود خود برسد و به مرور زمان کارآیی خود را از دست می دهد.

سیره عملی امیرالمؤمنین علیه السلام در حکومت داری بهترین گواه بر این ماجراست؛ آن زمان که در معرفی بهترین معیارها برای مدیران حکومتی خطاب به مالک اشتر نوشتند «در بین افراد مختلف به دنبال صاحبان کرامت و شرافت و خانواده های شایسته و دارای سوابق نیکو باش؛ سپس در بین آن ها با دلاورمردان و شجاعان و بخشندگان و جوانمردان رابطه برقرار کن، زیرا آن ها جامع بزرگواری، و شاخه هایی از خوبی و احسانند؛ ثم الصق بذوی الاحساب و اهل البیوتات الصالحة و السوابق الحسنة. ثم اهل النجدة و الشجاعة و السخاء و السماحة جماع من الکرم، و شعب من العرف.»

آن حضرت در سیرۀ سیاسی شان به خوبی نشان دادند که یکی از عوامل فروپاشی و ناکارآمدی نظام هر کشوری، زوال عدل است که عمدتا به دلیل مدیریت ناصالح، ناسالم و یا حتی عدم گزینش افراد شایسته رخ می دهد. افرادی که بدون لحاظ کردن شایستگی های لازم، خود را در مقام اداره قرار می دهند، یا مدیرانی که با وجود افراد شایسته تر، افراد دیگری را در یک پست حکومتی نصب می کنند، بالاترین خیانت ها را مرتکب شده و موجبات رکود جامعه را فراهم آورده و در دنیا و آخرت مورد غضب الهی واقع می شوند. امیر مؤمنان علیه السلام به عنوان حاکم اسلامی به یکی از فرمانداران خویش در اهواز نوشت: «ای رفاعه بدان که این حکومت امانتی است که هرکس به آن خیانت کند، لعنت خداوند را تا روز قیامت به همراه خواهد داشت و هرکس خیانت کاری را به کار گیرد پیامبر اکرم (ص) در دنیا و آخرت از او بیزار است؛ یا رفاعة أن هذه الإمارة أمانة فمن جعلها خیانة فعلیه لعنة الله إلی یوم القیامة و من استعمل خائنا فإن محمدا صلی الله علیه و آله منه بریء فی الدنیا و الآخرة . (مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل , ج ۱۷ , ص ۳۵۵)

بنابراین از دیدگاه دینی، مسئولیت امانتی است جهت خدمت به خلق و برای رضای خالق که در گام اول صاحبان آن باید واجد صلاحیت لازم باشند؛ به همین جهت است که امیرالمؤمنین علیه السلام پاسخگویی به خداوند متعال و مالک روز جزا و پاسخگویی به مردم را مکرر به کارگزاران خود متذکر شده اند و آنان را از عواقب امور بیم و هشدار داده اند تا بی مهابا سمتی را قبول نکنند؛ همچنان که باید مدنظر داشت گزینش افراد باید برآمده از همان مسئله ی عدلی باشد که بر همگان مبرهن است، اما گاهی در بزنگاه ها فدای مقاصد دنیوی و یا حزبی می شود.

نتیجه آنکه عدم توانایی در سپردن منصب های حکومتی از مهم ترین نقطه ضعف های مدیران جامعه شناخته می شود؛ همچنان که ممکن است این کار به دلیل ضعف های شخصیتی و به دلیل مقاصد حزبی و یا رقابت های سیاسی و یا استفاده از امتیازات خویشاوندی و یا جناحی باشد.

انتهای پیام/