به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، روایت فرمانده ای که شخصا عملیات شهادت طلبانه را به عهده گرفت، خواندنی است. دفتر رسانه جنبش مقاومت اسلامی نجبا نماهنگ این فرمانده شهید را تهیه و منتشر کرده است. در این کلیپ در قالب ۶۰ ثانیه شخصیت شهید صلاح غندور و عملیات شهادت طلبانه او را بررسی شده است:

«صلاح محمد علی غندور» سال ۱۳۴۷ شمسی در روستای «کفر ملکی» در «اقلیم التفاح» به دنیا آمد. غندور که سال ها با خانواده اش به امارات مهاجرت کرده بودند سر انجام پس از یازده سال به کشورشان بازگشتند. صلاح با برگشتن به لبنان دریافت که اشغالگران صهیونیستی که گروهی به نام «نیروهای آنتوان لحد» بودند روستایشان را تصرف کرده بودند. این اولین انگیزه ای بود که در وجود صلاح غندور برای مبارزه ایجاد شد.

صلاح تا یک سال پس از پیوستن به صفوف مقاومت اسلامی در واحد شناسایی و اطلاعات و عملیات فعالیت مداوم و درخشش چشمگیری داشت اما همواره بر حضور در واحدهای عملیاتی اصرار می کرد. سرانجام پس از درخواست های مکرر، مسئولین واحد نظامی حزب الله با انتقال او به واحدهای رزمی و عملیاتی موافقت کردند. این انتقال، برای وی موفقیتی عظیم به شمار می آمد؛ چرا که او همواره می گفت: «دوست دارم مستقیما و رو در رو با دشمن بجنگم.»

اوائل سال ۱۳۶۹ شمسی (۱۹۹۰میلادی) با بروز توانمندی های تحسین برانگیز عملیاتی از صلاح ، مسئولیت یکی از محورهای عملیاتی مهم جبهه های جنوب به او واگذار شد و از آن پس نام نظامی«بلال» را برای خود برگزید. به دنبال اجرای عملیات شهادت طلبانه از سوی دو تن از دوستان نزدیک صلاح، به نام «هیثم صبحی دبوق» و «سیدعبدالله عطوی»، صلاح عزم خود را برای پیوستن به گردان شهادتطلبان جزم کرد.

«بنت جبیل» که مهمترین شهر واقع در کمربند اشغالی محسوب می شد یکی از محورهایی بود که به کرات توسط صلاح مورد شناسایی قرار گرفته و راه ها، معابر و پایگاه ها به خوبی برایش شناخته شده بود و همین امر باعث شده بود تا در بیشتر عملیات هایی که در آن منطقه انجام می گرفت، حضور فعال داشته باشد.

طی جلسات مفصلی ، مسئولین نظامی، با رفتن صلاح مخالفت کردند. او مسئولیت اطلاعات و شناسایی یکی از محورهای مهم عملیاتی جنوب را بر عهده داشت و بدون شک، در آینده، عدم حضورش بسیار مشکل آفرین می شد؛ ولی با وجود همه مخالفت ها، صلاح، ماندن را نپذیرفت.

از لحظه ای که شنیده بود طرح انجام عملیات شهادت طلبانه در منطقه بنت جبیل مورد تایید قرار گرفته است، سر از پا نمی شناخت. یکی از اقدامات اسرائیل برای مقابله با آسیب پذیری پایگاه هایش، ایجاد مجتمع های نظامی در نزدیکی شهرک های اشغالی جنوب لبنان بود.

در نزدیکی شهر «بنت جبیل» در پنج کیلومتری شمال مرز فلسطین در «صف الخضراء» در مقابل سه راهی ای که از شمال، به طرف «بیت یاحون»، از غرب به «عین ابل» و از شرق به طرف «عیناتا» و از آنجا به بنت جبیل منتهی میشد، محوطه وسیع «مقر۱۷» ارتش اسرائیل محصور در دیوارهای دفاعی و سیمهای خاردار و میادین مین قرار داشت. این منطقه از خرداد ۱۳۶۱(ژوئن۱۹۸۲م) در اشغال نیروهای صهیونیستی بود.

حدود ۴۵۰ کیلوگرم مواد شدیدالانفجار به همراه تعداد زیادی ساچمه های فلزی، داخل ماشین جا سازی شد. ساعاتی قبل از عملیات، صلاح که لباس کماندویی بر تن داشت، در مقابل دوربین ویدئویی، در حالی که تصویری از امام خمینی (ره) و حضرت آیت الله خامنه ای و شهید حجت الاسلام والمسلمین «سیدعباس موسوی» (دبیر کل شهید حزب الله لبنان) بالای سرش، بر دیوار نصب شده بود، وصیت نامه خویش را قرائت کرد.

اردیبهشت ماه سال ۱۳۷۴ نیروهای صهیونیستی داخل مقر۱۷، سوار بر کامیونها، آماده بازگشت به فلسطین اشغالی و تعویض با نیروهای جدید بودند. راننده جوان یکباره بر سرعت ماشین افزوده و با تکابی که صدای بلندی داشت اتومبیل را موازی با کاروان قرار داد و با فریاد «الله اکبر» که در بیسیم های نیروهای مقاومت اسلامی که در دور دست مشغول فیلمبرداری از صحنه بودند، به گوش رسید، چاشنی انفجاری را زد.

بنابر اظهار کارشناسان، ۴۵۰ کیلوگرم مواد شدید الانفجار «سی ۴» به همراه حدود ۱۵۰ کیلو گرم ساچمه های فلزی، با شدت انفجار ۶۰۰۰ متر در ثانیه و حرارت ۳۰۰۰ درجه، تمام وسایل نظامی را به اطراف پرتاب کرد. از ماشین سفید و راننده اش هیچ اثری به جای نماند، جز گودالی عمیق در محل انفجار.

انتهای پیام/