به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا یکی از زیباترین ارزش های دینی، مسئله ایثار و از خودگذشتگی در قبال مردم است. این خصلت به قدری اهمیت دارد که خداوند در آیاتی از قرآن به صورت مستقیم و غیر مستقیم به آن اشاره داشته است و امروز می توان نمود عینی آن را در شهدای حرم و شهدای ساختمان پلاسکو و نیز شهدای دریانورد یافت.

امیرالمؤمنین علیه السلام در روایتی در اهمیت ایثار فرمود: «ایثار، برترین عبادت و شکوه مندترین آقایی است؛ الإیثار أفضل عبادة و أجل سیادة.» (غرر الحکم، ص ۶۱) و نیز پیامبر (ص) در روایتی خطاب به امیرالمؤمنین (علیه السلام) فرمود: «ای علی، چون روز قیامت شود، منادی از میان عرش ندا می دهد:کجایند دوستداران علی و کسی که دوستش می دارد؟ کجایند آنان که به خاطر خدا با یکدیگر دوستی می ورزیدند؟ کجایند آنان که برای خدا به یکدیگر بذل و بخشش می کردند؟ کجایند ایثارگران؟ … «بیمی بر شما نیست و اندوهگین نمی شوید؛ لا خوف علیکم و لا أنتم تحزنون» (الأعراف ۴۹) کجایند همرهان پیامبر، محمد؟ آسوده خاطر باشید و شادمان «شما و همسرانتان، شادمانه به بهشت درآیید؛ أمنوا و قروا عینا «ادخلوا الجنة أنتم و أزواجکم تحبرون» (الزخرف ۷۰) (تفسیر فرات کوفی، ص۴۰۸)

خود اهل بیت عصمت و طهارت(ع) نیز تقید عجیبی نسبت به این امر داشتند تا حدی که گاهی از امکانات اولیه زندگی خویش عبور و به نیازمندان انفاق می کردند. ما این سبک از زندگانی را در زندگانی امام علی(ع) و فاطمه زهرا(س) به وفور می خوانیم. البته این عمل با رضایت کامل خانواده صورت می گرفت که این نشان از همدلی بی حد اعضای این بیت نورانی دارد.

به عنوان نمونه مرد گرسنه ای در مسجد مدینه بپا خاست و گفت، ای مسلمانان، از گرسنگی به تنگ آمده ام، مرا مهمان کنید. پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله فرمود: چه کسی این مرد را امشب مهمان می کند؟ امام علی علیه السلام فرمود، من یا رسول الله. کمی بعد وارد منزل شد و از فاطمۀ زهراء (س) پرسید: آیا غذایی در منزل داریم؟ مهمان گرسنه آورده ام. حضرت زهراء(س) ایثارگرانه فرمود: در خانه ما غذایی نیست، مگر به اندازه خوراک دختر بچه، اما امشب ایثار می کنیم و گرسنگی را تحمل می کنیم و همین مقدار غذا را به مهمان می بخشیم؛ ما عندنا إلا قوت الصبیة لکنا نؤثر ضیفنا. علی(ع) گفت: بچه ها را بخوابان و من چراغ را برای مهمان خاموش می کنم. فاطمه(س) چنین کرد و به مهمان غذا دادند، چون صبح شد خداوند درباره آنان این آیه را نازل کرد: «و یؤثرون علی أنفسهم و لو کان بهم خصاصة؛ و آنان را بر خود ترجیح می دهند، گرچه خودشان را نیاز شدیدی باشد» (حشر۹) (الأمالی طوسی، ص ۱۸۵؛ وسائل الشیعة،ج۹ ، ص ۴۶۲)

همچنین از مشهورترین داستان های قرآنی که در آیات ابتدایی سوره انسان است، مربوط به ایثار و انفاق امیرالمؤمنین(ع) و حضرت زهرا(س) به مسکین و یتیم و اسیر است. خداوند در آیه۸ این سوره می فرماید: «و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و أسیرا؛ و غذای خود را با علاقه (و نیاز) به آن و از روی محبت خدا به فقیر و یتیم و اسیر انفاق می کنند.» در این آیه، اطعام با ایثار همراه است که این مسئله بر امتیاز این عمل افزوده است تا آنجا که اطعام آنها بر اساس آیه پنجم همین سوره یکی از کارهای برجسته «ابرار» سوره شمرده شده است.

انتهای پیام/