به گزارش خبرنگار مهر، این ایام به نام مبارک حضرت صدیقه طاهره (س) متبرک شده است. علیرضا خاتم در یادداشتی اختصاصی که در اختیار خبرنگار مهر قرار داده است به بیان عظمت حضرت زهرا (س) پرداخته است که در ادامه می خوانیم.

نویسندگان از نگاشتن قطره ای از اقیانوس فضائل فاطمه که عشق الهی و جلوه کبریایی است، شکسته و زبان سخنوران از بیان عظمت وجودیش قاصر و ابیات شاعران از به تصویر کشیدن برگی از این شجره طوبی، ابتر مانده است.

خلقت نوری فاطمه (س)



خلقت نوری فاطمه را پیامبر اینگونه بیان کرده است: «خلق نور فاطمة ع قبل أن یخلق الأرض و السماء»؛ «نور فاطمه سلام الله علیها قبل از اینکه زمین و آسمان خلق شوند آفریده شد». اندیشمندان جهان از درک این حقیقت که خدا فاطمه را از نور خود آفرید، متحیر مانده و انگشت ابهام به دهان گرفته اند. این نور فاطمه است که در سایه عرش الهی با تسبیح، تقدیس، تهلیل و تحمید پروردگار ارتزاق می کرد.

انتقال نور فاطمه (س)



آن هنگام که اراده الهی بر انتقال نور فاطمه قرار گرفت، آن را با تحفه ای (سیب) از بهشت به نزد پیامبر فرستاد. هنگامی که پیامبر آن تحفه را گشود، نوری از آن ساطع گردید که عظمت آن نور بر نبی مکرم اسلام اثر گذاشت و در این هنگام بود که جبرئیل امین نازل شد و خطاب به پیامبر صلی الله علیه وآله گفت: «لا تخف فإن ذلک النور للمنصورة فی السماء و هی فی الأرض فاطمة»؛ «نترس، زیرا آنچه دیدی نور بانویی است که در آسمان «منصوره» و در زمین فاطمه خواهد بود».

حکمت نام گذاری فاطمه (س)



رسول گرامی اسلام با شنیدن سخن جبرئیل چنین سوال کرد: «لم سمیت فی السماء المنصورة و فی الأرض فاطمة؟»؛ «چرا در آسمان منصوره و در زمین فاطمه سلام الله علیها است؟»

جبرئیل اینگونه پاسخ داد: «در زمین فاطمه سلام الله علیها نامیده شد برای اینکه پیروان و شیعیان خود را از آتش نجات می دهد و دشمنانش از محبت او محروم خواهند بود، و در آسمان به این جهت منصوره است که خدا فرمود: «قال سمیت فی الأرض فاطمة لأنها فطمت شیعتها من النار و فطم أعداؤها عن حبها- و هی فی السماء المنصورة و ذلک قول الله عز و جل و یومئذ یفرح المؤمنون بنصر الله ینصر من یشاء یعنی نصر فاطمة لمحبیها»؛ «در روز قیامت، مؤمنان از نصر و یاری خدا خشنود می شوند، و خداوند هر که را خواهد یاری کند»، و مقصود از نصرت خدا برای مؤمنان، همانا شفاعت و امداد فاطمه سلام الله علیها برای شیعیان و دوستدارانش می باشد ».[۱]

شیعیان فاطمه (س)



در سخت ترین لحظاتی که انسان حتی تصورش را هم نمی کند و تا بدانجا است که قرآن آن را اینگونه توصیف می کند: «یوم یفر المرء من أخیه»؛ «آن روز که (از وحشت و هولناکی) هر کس از برادرش می گریزد» «وأمه وأبیه»، «و بلکه از مادر و پدرش» «وصاحبته وبنیه»؛ «و از زن و فرزندانش هم می گریزد» «لکل امرئ منهم یومئذ شأن یغنیه»؛ «در آن روز هر کس چنان گرفتار کار خود است که به هیچکس نتواند پرداخت »[۲] اما این نور صدیقه شهیده است که تجلی کرده و شیعیان خود را شفاعت می کند. اوست که همچون پرنده ای که دانه های سالم را از خراب جدا می کند، شیعیان خود را از گنهکاران جدا کرده و وارد بهشت می کند.

پی نوشت:

[۱]. شیخ صدوق، معانی الاخبار، ص ۳۹۶.

[۲]. عبس: ۳۴-۳۷.