خبرگزاری مهر - گروه استان ها: محمد لطیف کار* شاعر گرانمایه احمدرضا احمدی به درستی گفته است: «هنوز کسی راز باغ سنگی و پیرمرد را نمی داند». او در متن فیلم «پیرمرد و باغ سنگی اش» می خواند: «در باغ سنگی چون همیشه باد می وزد. روز؛ سنگ، شب؛ سنگ، هفته؛ سنگ، ماه؛ سنگ، سال؛ سنگ. اینک باغ؛ تنها، اینک پیرمرد؛ تنها … اما هنوز کسی راز باغ سنگی و پیرمرد را نمی داند».

اما به گمان من، این بدان معنا نیست که هر تلاشی برای درک این باغ و انگیزه درویش خان مردود است، و به جایی نمی رسد. البته مهم تر از آن، باید کاری کنیم که این سوژه به مرور از بین نرود.

استاد مرتضی فرهادی دو سال پیش در فصل نامه جنگ هنر مس هشدار داد: باغ سنگی هرچه باشد و به هر دلیلی که این اثر خلق شده باشد، اکنون بخشی از میراث فرهنگی سیرجان و ایرانیان و حتی بشریت است… از آن جا که مصالح باغ سنگی در فضای آزاد و در زیر تأثیرات آفتاب و باد و باران قرار دارد، مانند هر اثر هنری دیگری و بیشتر از آن ها در معرض خطر نابودی است.

به گمان من شاه بیت همه حرف هایی که درباره این باغ زده می شود این است که این باغ در معرض نابودی است و از سویی، به دلیل پاره ای تغییرات احتمالا دل سوزانه، به مرور این باغ دارد از نمونه اصلی و اولیه اش تهی می شود.

حال آن که این باغ سنگی اگر قرار است با راز و رمزهایش همچنان مورد توجه گردشگران و اهل نظر باقی بماند، باید مراقب باشیم اثر دست و اندیشه های خالق آن، یعنی درویش خان اسفندیاری همچنان برقرار بماند.

مسلما این باغ هم مثل هر بنای تاریخی دیگر، به مرمت هم نیاز دارد، و همین، مایه نگرانی است. به بیان دیگر، اگر واقعا به بقای این باغ می اندیشیم، مرمت آن باید توسط افراد آگاه و خبره انجام شود، و با هیچ بهانه ای مشمول تغییر خودخواسته احدی نگردد.

درویش خان که حالا نامش شهرت جهانی دارد، در هیجدهم فروردین ماه سال هزار و سیصد و هشتاد و شش، در سن نود سالگی درگذشت. روحش شاد.

فعال رسانه ای استان کرمان