اهل ایمان نمی توانند مرفه بی درد باشند
خبرگزاری مهر - گروه دین و آئین: محمد علی انصاری، مفسر قرآن کریم و استاد حوزه و دانشگاه به تفسیر آیاتی از قرآن کریم و بیانات امیر حکمت و بلاغت امیرمومنان علی (ع) و شرح دعاهای صحیفه سجادیه پرداخته است که به صورت روزانه و موضوعی، در ماه مبارک رمضان تقدیم مخاطبان خواهد شد. در روز سیزدهم ماه مبارک رمضان محمدعلی انصاری مفسر قرآن به بیان حزن مؤمنان در دنیا در شرح و تفسیر سوره یس پرداخته است که در زیر می خوانید:
گویا ماهیت و مزاج دنیا اینچنین است: گاهی این بیت را قدیمی ها در مشکلات و اندوه ها، زیر لب زمزمه می کردند «در این دنیا دلی بی غم نباشد، اگر باشد بنی ادم نباشد». یک واقعیت محض را می گفتند: حقیقت این است که انسان اگر بویی از انسانیت ببرد و اگر ایمانی در وجود او باشد، اینگونه نیست که همیشه دل خوشی داشته باشد، نوعا در جان مؤمنین حزن ها و اندوه های متعددی وجود دارد، که اولین اندوه در این بیت بیان شده «کز نیستان تا مرا بگریده اند / از نفیرم مردو زن نالیده اند»، حزن فراق است، حزن دوری از وطن، «این وطن مصر و عراق و شام نیست، این وطن شهری است کو را نام نیست» اینکه انسان از مبدا وجودی خودش در این خاک جدا شده است، حزنی را در دل انسان های مؤمن، بیدار و آگاه ایجاد می کند که همواره در قلبشان وجود دارد.
به دنبال این حزن، دردها و ابتلائات دیگران است. درد مظلومان، درد ستم دیدگان، اندوه گرفتاران، اینها چیزی نیست، که انسان را آسوده بگذارد ولو که انسان احساس کند در فضای زندگی شخصی خودش،؛ آرامش و حاشیه امنی دارد، اما هنگامی که چشم باز می کند و اندوه و درد دیگران را می بیند، این سینه فشرده می شود و انسان نمی تواند بی تفاوت باشد.
«انسان های متقی به گونه ای هستند که جامعه از شر اینها در امان است، اینها آرزوهای دور و دراز و توقعت بسیاری از خلق و جامعه ندارند، آزاده اند و رها» وجود نازنین امیرالمومنین (ع) در احوال مؤمنین اینگونه فرمود، «این ها در جانشان حزنی وجود دارد درد و اندوه در وجودشان وجود دارد» «مرد را دردی اگر باشد خوش است / درد بی دردی علاجش آتش است» / «ساقیا خون جگر در جام کن / گر نداری درد از ما وام کن»
اهل ایمان این چنین هستند، اینها نمی توانند مرفهان بی درد باشند، اینها نمی توانند غافل از حال مظلومان، مصیبت دیدگان، زمین خوردگان، نشستگان و این جماعت باشند پس مؤمن هم درد معنوی و آسمانی دارد و هم درد و حزن زمینی دارد و اینها با انسان ادامه پیدا می کنند و از ویژگی های عالم باقی و جاودان است، عالم قیامت و بهشت سرایی است که دیگر در آنجا هیچ حزنی وجود ندارد.
بهشتیان می گویند «سپاس خدای را که تمام غم ها و حزن ها را از وجود ما به در برد»، اینها دیگر مسرور و شادمان اند و گشادگی و شادمانی در حال و روز بهشتیان دیده می شود و دوران غم شأن به سر آمد.
گویا ماهیت و مزاج دنیا اینچنین است: گاهی این بیت را قدیمی ها در مشکلات و اندوه ها، زیر لب زمزمه می کردند «در این دنیا دلی بی غم نباشد، اگر باشد بنی ادم نباشد». یک واقعیت محض را می گفتند: حقیقت این است که انسان اگر بویی از انسانیت ببرد و اگر ایمانی در وجود او باشد، اینگونه نیست که همیشه دل خوشی داشته باشد، نوعا در جان مؤمنین حزن ها و اندوه های متعددی وجود دارد، که اولین اندوه در این بیت بیان شده «کز نیستان تا مرا بگریده اند / از نفیرم مردو زن نالیده اند»، حزن فراق است، حزن دوری از وطن، «این وطن مصر و عراق و شام نیست، این وطن شهری است کو را نام نیست» اینکه انسان از مبدا وجودی خودش در این خاک جدا شده است، حزنی را در دل انسان های مؤمن، بیدار و آگاه ایجاد می کند که همواره در قلبشان وجود دارد.
به دنبال این حزن، دردها و ابتلائات دیگران است. درد مظلومان، درد ستم دیدگان، اندوه گرفتاران، اینها چیزی نیست، که انسان را آسوده بگذارد ولو که انسان احساس کند در فضای زندگی شخصی خودش،؛ آرامش و حاشیه امنی دارد، اما هنگامی که چشم باز می کند و اندوه و درد دیگران را می بیند، این سینه فشرده می شود و انسان نمی تواند بی تفاوت باشد.
«انسان های متقی به گونه ای هستند که جامعه از شر اینها در امان است، اینها آرزوهای دور و دراز و توقعت بسیاری از خلق و جامعه ندارند، آزاده اند و رها» وجود نازنین امیرالمومنین (ع) در احوال مؤمنین اینگونه فرمود، «این ها در جانشان حزنی وجود دارد درد و اندوه در وجودشان وجود دارد» «مرد را دردی اگر باشد خوش است / درد بی دردی علاجش آتش است» / «ساقیا خون جگر در جام کن / گر نداری درد از ما وام کن»
اهل ایمان این چنین هستند، اینها نمی توانند مرفهان بی درد باشند، اینها نمی توانند غافل از حال مظلومان، مصیبت دیدگان، زمین خوردگان، نشستگان و این جماعت باشند پس مؤمن هم درد معنوی و آسمانی دارد و هم درد و حزن زمینی دارد و اینها با انسان ادامه پیدا می کنند و از ویژگی های عالم باقی و جاودان است، عالم قیامت و بهشت سرایی است که دیگر در آنجا هیچ حزنی وجود ندارد.
بهشتیان می گویند «سپاس خدای را که تمام غم ها و حزن ها را از وجود ما به در برد»، اینها دیگر مسرور و شادمان اند و گشادگی و شادمانی در حال و روز بهشتیان دیده می شود و دوران غم شأن به سر آمد.
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «اهل ایمان نمی توانند مرفه بی درد باشند» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.