به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، معجزه، از مصدر «اعجاز» به معنای درماندگی، ناتوانی و نیز پایان هر چیز است. (معجم مقاییس اللغة، ج ۲، ص۲۲۱) اعجاز، به معنای ناتوان کردن یا ناتوان یافتن دیگری است؛ بنابراین در اصطلاح، عملی است که از سوی برگزیدگان الهی صادر می شود، به گونه ای که سایرین از انجام چنین عملی عاجزند. امام صادق علیه السلام درباره علت عطای معجزه به انبیاء و برگزیدگان الهی فرمود: لیکون دلیلا علی صدق من أتی به و المعجزة علامة لله لایعطیها إلا أنبیاءه و رسله و حججه لیعرف به صدق الصادق من کذب الکاذب؛ برای آنکه دلیل بر صدق و راستی گفتار ایشان باشد، و معجزه علامت و نشانه ای است که خداوند عطا نمی فرماید مگر به انبیا و رسل و حجج خود، تا درستی گفتار راستگو و دروغ دروغگو شناخته شود.» (علل الشرائع، ج۱، ص۱۲۲)

زندگانی رسول خدا صلی الله علیه و آله و اهل بیت وحی سرشار از معجزات و کرامات است. این بزرگواران منطبق بر رویدادهای عصر خویش به اذن الله معجزاتی بروز می دادند که هر فرد عاقل و پذیرای حق را به تحسین و تعجب وا می داشت و بر کوردلی و سخت دلی منافقان و دشمنان می افزود؛ معجزاتی که مردم تا قبل از آن صرفا در تاریخ انبیای گذشته خوانده بودند، اما اکنون پس از گذشت سالها از عروج آخرین پیامبر یعنی عیسای نبی (ع) به آسمان ها، فراتر از آن معجزات را از سوی برترین خلفا و برگزیدگان الهی شاهدند.

به عنوان نمونه امام صادق علیه السلام طی روایتی درباره معجزه ای از امام حسن علیه السلام فرمود: حسن بن علی در یک سالی برای عمره با مردی از فرزندان زبیر که عقیده به امامتش داشت، به سفری بیرون شد و در آبگاهی زیر نخل خشکی بار انداختند. آن نخله از بی آبی خشک شده بود. برای امام حسن زیر آن نخله خشک فرش انداختند و برای آن زبیری زیر نخله دیگری برابر آن حضرت. آن زبیری سر برداشت و گفت: اگر این نخله خرمایی داشت، ما از آن می خوردیم.

امام حسن به او فرمود: تو میل به خرما داری؟ زبیری گفت: بله. زبیری گفت: آن حضرت دست به آسمان برداشت و سخنی گفت که من آن را نفهمیدم. آن نخل سبز شد و به حال آمد و برگ داد و خرما آورد. جمالی که شتر از او کرایه کرده بودند، گفت: به خدا جادوست. امام حسن علیه السلام به او فرمود: وای بر تو جادو نیست، اما دعای مستجاب پسر پیغمبر است. ویلک لیس بسحر و لکن دعوة ابن نبی مستجابة قال فصعدوا إلی النخلة فصرموا ما کان فیه فکفاهم. در نهایت سوی نخله رفتند و آنچه در آن بود چیدند و برای آنها بس بود.

* متن حدیث:

خرج الحسن بن علی ع فی بعض عمره و معه رجل من ولد الزبیر کان یقول بإمامته فنزلوا فی منهل من تلک المناهل تحت نخل یابس قد یبس من العطش ففرش للحسن ع تحت نخلة و فرش للزبیری بحذاه تحت نخلة أخری قال فقال الزبیری و رفع رأسه لو کان فی هذا النخل رطب لأکلنا منه فقال له الحسن و إنک لتشتهی الرطب فقال الزبیری نعم قال فرفع یده إلی السماء فدعا بکلام لم أفهمه فاخضرت النخلة ثم صارت إلی حالها فأورقت و حملت رطبا فقال الجمال الذی اکتروا منه سحر و الله قال فقال الحسن ع ویلک لیس بسحر و لکن دعوة ابن نبی مستجابة قال فصعدوا إلی النخلة فصرموا ما کان فیه فکفاهم.

انتهای پیام/