به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، سوره بقره بزرگ ترین و دومین سوره قرآن است که در جزء اول، دوم و سوم آن قرار دارد.

هدف عمده سوره بقره، هدایت انسان است و اعلام اینکه انسان باید به همه آنچه خدا به وسیله پیامبرانش نازل کرده، ایمان بیاورد و تفاوتی میان رسولان او قائل نشود.

سوره بقره از لحاظ محتوا، سوره جامعی است که هم از اصول عقاید سخن گفته و هم احکام مسائل عبادی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی را مطرح کرده است. داستان آدم و فرشتگان، داستان هایی مربوط به بنی اسرائیل، داستان ابراهیم و زنده شدن مردگان و داستان طالوت و جالوت از جمله داستان ها و روایات تاریخی سوره بقره است.

آیة الکرسی، آیه آمن الرسول، آیه قبله و بلندترین آیه قرآن (آیه ۲۸۲)، در سوره بقره قرار دارد.

پیامبر (ص) در مجمع البیان درباره فضیلت سوره بقره فرمودند: بقره با فضیلت ترین سوره قرآن به دلیل جامعیت و آیةالکرسی بافضیلت ترین آیه سوره بقره به دلیل محتوای توحیدی است.

امام سجاد (ع) به نقل از پیامبر (ص) درباره سوره بقره می فرماید: کسی که چهار آیه از آغاز سوره بقره و آیةالکرسی و دو آیه بعد از آن و سه آیه آخر سوره را بخواند، در جان و مالش ناخوشایندی نمی بیند و شیطان به او نزدیک نمی شود و قرآن را فراموش نمی کند.

فایل صوتی تلاوت آیات ۲۵ تا ۴۸ سوره بقره با صدای مهدی فروغی

متن آیاتی از سوره بقره همراه با ترجمه

بسم الله الرحمن الرحیم

به نام خدای بخشاینده مهربان

و بشر الذین آمنوا و عملوا الصالحات أن لهم جنات تجری من تحتها الأنهار ۖ کلما رزقوا منها من ثمرة رزقا ۙ قالوا هٰذا الذی رزقنا من قبل ۖ و أتوا به متشابها ۖ و لهم فیها أزواج مطهرة ۖ و هم فیها خالدون ﴿٢٥﴾

و کسانی را که ایمان آوردهاند و کار های شایسته انجام دادهاند مژده ده که ایشان را باغ هایی خواهد بود که از زیر درختان آن ها جوی ها روان است هر گاه میوهای از آن روزی ایشان شود، میگویند: این همان است که پیش از این نیز روزی ما بوده و مانند آن نعمتها برای آن ها آورده شود و در آنجا همسرانی پاکیزه خواهند داشت و در آنجا جاودانه بمانند (۲۵)

إن الله لا یستحیی أن یضرب مثلا ما بعوضة فما فوقها ۚ فأما الذین آمنوا فیعلمون أنه الحق من ربهم ۖ و أما الذین کفروا فیقولون ماذا أراد الله بهٰذا مثلا ۘ یضل به کثیرا و یهدی به کثیرا ۚ و ما یضل به إلا الفاسقین ﴿٢٦﴾

خدای را از اینکه به پشهای یا فروتر یا فراتر از آن مثل زند شرم نیاید پس کسانی که ایمان آورده اند میدانند که آن مثل از جانب پروردگارشان بجاست ولی کسانی که به کفر گراییده اند میگویند: خدا از این مثل چه قصد داشته است؟ خدا بسیاری را با آن گمراه و بسیاری را با آن راهنمایی میکند ولی جز نافرمانان را با آن گمراه نمیکند (۲۶)

الذین ینقضون عهد الله من بعد میثاقه و یقطعون ما أمر الله به أن یوصل و یفسدون فی الأرض ۚ أولٰئک هم الخاسرون ﴿٢٧﴾

همانانی که پیمان خدا را پس از بستن آن میشکنند و آنچه را خداوند به پیوستنش امر فرموده میگسلند و در زمین به فساد میپردازند آنانند که زیانکارانند (۲۷)

کیف تکفرون بالله و کنتم أمواتا فأحیاکم ۖ ثم یمیتکم ثم یحییکم ثم إلیه ترجعون ﴿٢٨﴾

چگونه خدا را منکرید؟ با آنکه مردگانی بودید و شما را زنده کرد باز شما را میمیراند و باز زنده میکند و آن گاه به سوی او بازگردانده میشوید (۲۸)

هو الذی خلق لکم ما فی الأرض جمیعا ثم استویٰ إلی السماء فسواهن سبع سماوات ۚ و هو بکل شیء علیم ﴿٢٩﴾

اوست آن کسی که آنچه در زمین است همه را برای شما آفرید سپس به آفرینش آسمان پرداخت و هفت آسمان را استوار کرد و او به هر چیزی داناست (۲۹)

و إذ قال ربک للملائکة إنی جاعل فی الأرض خلیفة ۖ قالوا أتجعل فیها من یفسد فیها و یسفک الدماء و نحن نسبح بحمدک و نقدس لک ۖ قال إنی أعلم ما لا تعلمون ﴿٣٠﴾

و چون پروردگار تو به فرشتگان گفت: من در زمین جانشینی خواهم گماشت، فرشتگانگفتند: آیا در آن کسی را میگماری که در آن فساد انگیزد و خون ها بریزد؟ و حال آنکه ما با ستایش تو تو را تنزیه میکنیم و به تقدیست میپردازیم. فرمود: من چیزی میدانم که شما نمیدانید (۳۰)

و علم آدم الأسماء کلها ثم عرضهم علی الملائکة فقال أنبئونی بأسماء هٰؤلاء إن کنتم صادقین ﴿٣١﴾

و خدا همه معانی نام ها را به آدم آموخت سپس آن ها را بر فرشتگان عرضه نمود و فرمود: اگر راست میگویید از اسامی این ها به من خبر دهید (۳۱)

قالوا سبحانک لا علم لنا إلا ما علمتنا ۖ إنک أنت العلیم الحکیم ﴿٣٢﴾

گفتند: منزهی تو! ما را جز آنچه خود به ما آموخته ای هیچ دانشی نیست تویی دانای حکیم (۳۲)

قال یا آدم أنبئهم بأسمائهم ۖ فلما أنبأهم بأسمائهم قال ألم أقل لکم إنی أعلم غیب السماوات و الأرض و أعلم ما تبدون و ما کنتم تکتمون ﴿٣٣﴾

فرمود: ای آدم، ایشان را از اسامی آنان خبر ده و چون آدم ایشان را از اسماءشان خبر داد، فرمود: آیا به شما نگفتم که من نهفته آسمان ها و زمین را میدانم و آنچه را آشکار میکنید و آنچه را پنهان میداشتید میدانم؟ (۳۳)

و إذ قلنا للملائکة اسجدوا لآدم فسجدوا إلا إبلیس أبیٰ و استکبر و کان من الکافرین ﴿٣٤﴾

و چون فرشتگان را فرمودیم: برای آدم سجده کنید پس بجز ابلیس که سر باز زد و کبر ورزید و از کافران شد همه به سجده درافتادند (۳۴)

و قلنا یا آدم اسکن أنت و زوجک الجنة و کلا منها رغدا حیث شئتما و لا تقربا هٰذه الشجرة فتکونا من الظالمین ﴿٣٥﴾

و گفتیم: ای آدم، خود و همسرت در این باغ سکونت گیرید و از هر کجای آن خواهید فراوان بخورید ولی به این درخت نزدیک نشوید که از ستمکاران خواهید بود (۳۵)

فأزلهما الشیطان عنها فأخرجهما مما کانا فیه ۖ و قلنا اهبطوا بعضکم لبعض عدو ۖ و لکم فی الأرض مستقر و متاع إلیٰ حین ﴿٣٦﴾

پس شیطان هر دو را از آن بلغزانید و از آنچه در آن بودند ایشان را به درآورد و فرمودیم: فرود آیید شما دشمن همدیگرید و برای شما در زمین قرارگاه و تا چندی برخورداری خواهد بود (۳۶)

فتلقیٰ آدم من ربه کلمات فتاب علیه ۚ إنه هو التواب الرحیم ﴿٣٧﴾

سپس آدم از پروردگارش کلماتی را دریافت نمود و خدا بر او ببخشود آری اوست که توبه پذیر مهربان است (۳۷)

قلنا اهبطوا منها جمیعا ۖ فإما یأتینکم منی هدی فمن تبع هدای فلا خوف علیهم و لا هم یحزنون ﴿٣٨﴾

فرمودیم: جملگی از آن فرود آیید پس اگر از جانب من شما را هدایتی رسد آنان که هدایتم را پیروی کنند بر ایشان بیمی نیست و غمگین نخواهند شد (۳۸)

و الذین کفروا و کذبوا بآیاتنا أولٰئک أصحاب النار ۖ هم فیها خالدون ﴿٣٩﴾

ولی کسانی که کفر ورزیدند و نشانههای ما را دروغ انگاشتند آنانند که اهل آتشند و در آن ماندگار خواهند بود (۳۹)

یا بنی إسرائیل اذکروا نعمتی التی أنعمت علیکم و أوفوا بعهدی أوف بعهدکم و إیای فارهبون ﴿٤٠﴾

ای فرزندان اسرائیل، نعمتهایم را که بر شما ارزانی داشتم به یاد آرید و به پیمانم وفا کنید تا به پیمانتان وفا کنم و تنها از من بترسید (۴۰)

و آمنوا بما أنزلت مصدقا لما معکم و لا تکونوا أول کافر به ۖ و لا تشتروا بآیاتی ثمنا قلیلا و إیای فاتقون ﴿٤١﴾

و بدانچه نازل کرده ام که مؤید همان چیزی است که با شماست ایمان آرید و نخستین منکر آن نباشید و آیات مرا به بهایی ناچیز نفروشید و تنها از من پروا کنید (۴۱)

و لا تلبسوا الحق بالباطل و تکتموا الحق و أنتم تعلمون ﴿٤٢﴾

و حق را به باطل درنیامیزید و حقیقت را با آنکه خود میدانید کتمان نکنید (۴۲)

و أقیموا الصلاة و آتوا الزکاة و ارکعوا مع الراکعین ﴿٤٣﴾

و نماز را بر پا دارید و زکات را بدهید و با رکوع کنندگان رکوع کنید (۴۳)

أتأمرون الناس بالبر و تنسون أنفسکم و أنتم تتلون الکتاب ۚ أفلا تعقلون ﴿٤٤﴾

آیا مردم را به نیکی فرمان میدهید و خود را فراموش میکنید با اینکه شما کتاب خدا را میخوانید؟ آیا هیچ نمیاندیشید؟ (۴۴)

و استعینوا بالصبر و الصلاة ۚ و إنها لکبیرة إلا علی الخاشعین ﴿٤٥﴾

از شکیبایی و نماز یاری جویید؛ و به راستی این کارگران است مگر بر فروتنان (۴۵)

الذین یظنون أنهم ملاقو ربهم و أنهم إلیه راجعون ﴿٤٦﴾

همان کسانی که میدانند با پروردگار خود دیدار خواهند کرد و به سوی او باز خواهند گشت (۴۶)

یا بنی إسرائیل اذکروا نعمتی التی أنعمت علیکم و أنی فضلتکم علی العالمین ﴿٤٧﴾

ای فرزندان اسرائیل، از نعمتهایم که بر شما ارزانی داشتم و از اینکه من شما را بر جهانیان برتری دادم، یاد کنید (۴۷)

و اتقوا یوما لا تجزی نفس عن نفس شیئا و لا یقبل منها شفاعة و لا یؤخذ منها عدل و لا هم ینصرون ﴿٤٨﴾

و بترسید از روزی که هیچ کس چیزی از عذاب خدا را از کسی دفع نمیکند و نه از او شفاعتی پذیرفته و نه به جای وی بدلی گرفته میشود و نه یاری خواهند شد (۴۸)

انتهای پیام/