گاوخونی را شاید بتوان تالاب بی نصیب و رنجور ایران نامید، چرا که علاوه بر رویایی با سو مدیریت های دنباله دار، از سخاوت آسمان در ریزش بارش های سیل آسای اخیر هم محروم ماند و تمام سهم آن از خروش سیلاب های بی امان، به ورود ناچیز آب خلاصه شد، اینجاست که در میان همه غفلت ها و بی مهری ها، باز هم باید باران را تنها چتر نجات گاوخونی دانست چرا که پس از ۱۵ سال تنها با رسیدن بخش اندکی از آب زاینده رود، گاوخونی قدری زنده شد و تنها ۲۰ درصد آن آبگیری شد که البته همین میزان نیز در حال فرو نشستن است. برخی از کارشناسان معتقدند اگر این تالاب منشاء گرد و غبار شود، انتشار سمی آلوده به فلزات سنگین شهر اصفهان و استان های اطراف را تهدید می کند. تالاب بین المللی گاوخونی در سال های اخیر بدلیل کاهش بارش ها در حوضه زاینده رود و برداشت بی رویه در این حوضه آبی، به منطقه ای خشک بدل شده است، این تالاب نقش عمده ای در اکوسیستم منطقه بویژه پراکنش ریزگرد ها تا کویر مرکزی ایران دارد. کاهش تبعات تغییرات آب و هوایی، تصفیه پساب های جاری شده در زاینده رود، پرکردن سفره های آب زیرزمینی، جلوگیری از سیلاب، گردشگری و مباحث فرهنگی، تثبیت شن های روان و گنجینه متنوع زیستی و ژنتیکی از جمله ارزش ها و کارکرد های تالاب گاوخونی است. تالاب گاوخونی منطقه ای به وسعت ۴۷۶ کیلومتر مربع در ۱۶۷ کیلومتری جنوب شرق اصفهان در کنار شهر ورزنه و در مجاورت تپه های شنی واقع و ارتفاع آن از سطح دریا یکهزار و ۴۷۰ متر و بیشینه عمق آن ۱۵۰ سانتی متر میباشد و در تاریخ ۲۳ ژوئن ۱۹۷۵ به عنوان یکی از تالاب های مهم بین المللی در فهرست تالاب های کنوانسیون رامسر معرفی و ثبت شده است.