همسان با سنگ و صخره

۲۵ اسفند ۱۳۹۷ / ۱۷:۳۸

پنهان در کوه ها و دره های زاگرس، همرنگ، هم خاطره و همسان با سنگ و صخره و بلوط؛ چونان پدران دوهزارساله شان؛ پرت افتاده و بی خبر و بی اتکا به آهن و ماشین و سیمان. عشایر لر خوزستان و بختیاری، مردمانی با تبار باستانی هستند که در عصر پسامدرن و شتاب و ولع هولناک بشر به سمت ناپیدای تکنولوژی و موشک و خبر، همچنان به سیاق اجدادشان در چراگاه های گمشده در میان کوه ها زیست می کنند و آنچنان با طبیعت در پیوندند که گویی نه در آن، بلکه بخشی از خشت و گل طبیعت خوزستان و بختیاری اند. مادرشان زمین است و پدرشان آسمان و پاسبانشان تفنگ برنو. آن ها بازماندگان که نه، یادگاران دوره کوچ آدمیانند از خود طبیعت به دیگری شهر. پندارشان یکی بودن با صحرا و بیشه و سنگ و درخت است و رنگ و چین و شکن رخسارشان همسو و همنوا با پیچ و خم رودهای پرآب و شکن دره ها و کوه های زاگرس. عشایر بختیاری ساکن در حد فاصل شهرستان های «اندیکا» و «لالی» خوزستان همچنان به جبر طبیعت و فرهنگ میهمان و میزبان کوه ها و دره هایند و با وجود رشد و پیشرفت جوامع شاید کمترین بهره را از توسعه جوامع انسانی داشته اند. به برخی از مناطق محل سکونت آنها، برق و جاده رسیده و به برخی دیگر، نه. بطورکلی تمام ساکنان این مناطق به آموزش، بهداشت و رشد اجتماعی و فرهنگی نیاز مبرم دارند. سرپناه و نیازهای حداقلی زندگی از جمله جاده، اولویت آنهاست؛ البته به شرط انطباق با زیست و فرهنگ و روابط درون خانوادگی شان.