در گفت و گو با باشگاه خبرنگاران جوان مطرح شد؛

طاهره کیایی تنکابنی، استاد زبان و ادبیات فارسی و محقق گفت: لبید بن ربیعه بن مالک أبو عقیل العامری از شخصیت های به نام دوران صدر اسلام و از مردان شجاع و دلیر قوم خود به نام قبیله مضر بود، مردی بخشنده، دلیر، جسور و مددکار ناتوانان بود و سفره اش برای پذیرایی مهمانان همواره گسترده بود، تا سال ۶۲۹ میلادی که به اسلام درآمد شعر می گفت و در سال ۶۶۱ میلادی در حالی که بیش از ۱۰۰ سال از عمرش گذشته بود از دنیا رفت.

کیایی تنکابنی ادامه داد: او صاحب دیوانی است که برای اولین بار در وین به چاپ رسیده و مشهورترین شعر دیوان او معلقه ی او است که شامل ۹۸ بیت در بحر کامل می باشد، او شاعری بدوی و به دور از زندگی شهری و تاثیر آن بود.

وی افزود: هنر او در صمیمت، صداقت و سادگی آمیخته با خشونت است که او در وصف دقیق و از ذکر جمال گریزان بود، شعر لبید از سادگی و صلابت برخوردار است، مورخ «ابن قتیبة» نوشته است، نقل شده که حاکم کوفه روزی «لبید» به مجلس فراخواند و گفت؛ یا لبید، چند بیت از اشعارت برای ما بخوان، لبید برخاست و سوره را تاآخر خواند، و در پایان گفت خدا این را عوض شعرم به من داده است، بعد اینکه مسلمان شدم.

او می گوید: شعرها و روایات جهت یافته ای که وجود دارد بر اساس آن ها شاعر پس از اسلام آوردن مدعی سرباز زدن از شعرپردازی شده است و در عصر جاهلی کمتر شاعری مفهوم خدای واحد و اجراخروی را دربرداشته است، همان گونه در مقدمه شعر و شعرای ابن قتیبه مثال هایی از اصمعی آورده است که می گوید: لبید پس ازاسلام دیگری شعری نسرود.

این چند بیت از مطلعهٔ معلقهٔ مشهور «لبید بن أبی ربیعه العامری» که به معلقهٔ (عفت الدیار محلها فمقامها) معروف است:

مطلع معلقه