پیاده روی های بصیر

۲۳ خرداد ۱۴۰۰ / ۱۱:۰۰

«بصیر» اهل افغانستان است، ۱۸ سال سن دارد، متاهل است و همسرش دور از او در افغانستان زندگی می کند. او پنج سال است که برای کار، بین ایران و افغانستان در رفت و آمد است. کار او جمع آوری زباله های بازیافتی از سطل های زباله سطح شهر تهران است. او هر روز کارش را از ساعت هفت صبح در محدوده پارک ساعی و خیابان های اطراف شروع و تا ساعت هفت عصر به جمع آوری زباله های بازیافتی ادامه می دهد. او زباله های بازیافتی را در کیسه های زباله در محلی دپو می کند و بعد از اتمام ساعات کارش راهی «جای خواب» خود می شود؛ جایی که شهرداری برای او و ۱۵ نفر دیگر از همکارانش در نظر گرفته است. درآمد ماهیانه او حدود سه میلیون تومان است و با همین درآمد بصیر تمام تلاش خود را به خرج می دهد تا بخشی از آن را پس انداز کند و با خود به افغانستان ببرد. برای این کار، تقریبا غذای کامل نمی خورد و خود را با کیک و آب میوه سیر می کند. بصیر از شرایطش اصلا راضی نیست، چون می گوید تحریم ها و افزایش نرخ دلار در ایران باعث کم ارزش شدن پول ایرانی شده و او دیگر امیدی به پس انداز ندارد. همین موضوع باعث شده به ناامیدی برسد و به قول خودش بیشتر اوقات به خودکشی فکر کند. بصیر می گوید اگر در افغانستان جنگ نبود، مجبور به خروج از وطن نمی شد و این همه سختی نمی کشید. او همچنین می گوید: «طالبان به ما گفته است که اگر برای دولت افغانستان کار کنیم، ما را می کشد؛ حتی اگر نظافتچی دولت شویم».