به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، اعمال و آداب نماز مجموعه ای برای بهره مندی مؤمنان جهت عبودیت خداوند، تزکیه و پالایش روح از گناهان و یا در درجات بالاتر، رسیدن به قرب خداوند متعال است. این آداب و اعمال از طهارت آغاز شده، با سلام نماز خاتمه می یابد. اذان و اقامه نیز یکی از این آداب شمرده می شود که خواندن آن از جهت شرعی مستحب است.

یکی از اذکار اذان و اقامه نماز، عبارت «حی علی الفلاح» است به این معنا که بشتابید به سوی فلاح و رستگاری. اما سؤال اینجاست که نمازگزار چگونه به فلاح می رسد؟ شاید از آیاتی که به این پرسش پاسخ می دهد، آیات ۱۴ و ۱۵ سوره مؤمنون باشد که مقدمه رسیدن به فلاح در نماز را تزکیه و بعد حس محضریت در پیشگاه پروردگار معرفی می کند. در این آیات می خوانیم «قد أفلح من تزکی»، «و ذکر اسم ربه فصلی» قطعا فلاح و رستگاری یافت آن کسی که تزکیه نفس کرد و در پیشگاه پروردگار قرار گرفت و در این حالت اقامه نماز کرد.»

اولین نکته اینکه از عبارت «تزکی» بر می آید «تزکیه» خود به خود حاصل نمی شود بلکه باید به سراغ آن رفت و این مسئله ملازم محضریت خدا و نماز است.

نکته بعد اینکه تزکیه و محضریت پروردگار عالم از مقدمات نماز شمرده شده است؛ در واقع پس از دعوت به تزکیه و محضریت پرودگار، می فرماید چنین افرادی در این حالت نماز را اقامه می کنند. بنابراین بهره کسی که در این دو حالت نماز خود را اقامه می کند با کسی که این مقدمات را رعایت نمی کند، باید بسیار بیشتر و با کیفیت تر باشد. این بهره ی اهل تزکیه از نماز را خداوند با عنوان «فلاح» یاد می کند.

نکته آخر اینکه قرآن در پایان برخی آیات می فرماید: امید است رستگار شوید؛ «لعلکم تفلحون»، اما درباره آن دست از تزکیه شدگان که در محضرت پروردگار نماز را اقامه می کنند، می فرماید چنین افرادی قطعا رستگارند؛ «قد أفلح من تزکی.»

انتهای پیام/