به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، «حمزة بن عبدالمطلب» عموی بزرگوار پیامبر اکرم(ص) و از شهدای احد است. حمزه از حامیان مهم دعوت پیامبر بود و گفته اند که او حتی در زمانی که هنوز مسلمان نشده بود، از آن حضرت در مقابل آزار مشرکان حمایت می کرد. او از معدود اصحابی است که جایگاه ویژه ای نزد رسول خدا داشت و همواره مورد احترام و تکریم حضرت بود.

ایشان در غزوه بدر، در نزدیک ترین بخش سپاه اسلام به مشرکان بود و پیامبر، امیرالمؤمنین، او و عبیدة بن حارث بن عبدالمطلب را به مقابله با چند نفر از سران مشرکان فرستاد. در آستانه غزوه احد در سال سوم هجرت، حمزه از جمله کسانی بود که همسو با خواست پیامبر، خواستار جنگ در بیرون مدینه بود، به حدی که سوگند خورد چیزی نخورد تا وقتی در خارج شهر با دشمن بجنگد. وی مسئول قلب سپاه بود، با دو شمشیر می جنگید و در این جنگ رشادت ها آفرید و در نهایت در تاریخ ۱۵ شوال سال سوم هجری به مقام رفیع شهادت دست یافت.

شأن و جایگاه حمزة سلام الله علیه به قدری بود که شأن آیاتی از قرآن را به ایشان اختصاص داده اند؛ از جمله آیۀ۲۸ سورۀ صاد «أم نجعل الذین آمنوا وعملوا الصالحات کالمفسدین فی الاءرض أم نجعل المتقین کالفجار» یعنی «آیا کسانی را که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده اند، همچون مفسدان در زمین قرار دهیم یا پرهیزکاران را همچون کافران؟!» فرات کوفی در تفسیر خود از ابن عباس نقل می کند که این آیه در بارۀ سه تن از مؤمنان متقی که عمل صالح انجام داده بودند، نازل شده است: علی بن ابی طالب (ع) و حمزه و عبیده و سه نفر مشرک مفسد؛ عتبه و شیبه و ولیدبن عتبه. ابن عباس اضافه می کند این دو گروه بودند که در جنگ بدر با هم به مبارزه برخاستند؛ علی علیه السلام ولید را کشت، حمزه عتبه را و عبیده شیبه را.

شایستۀ ذکر است، عبیده بن حرث بن عبدالمطلب، پسر عموی رسول خدا است. او از شجاعان عرب و از مدافعان اسلام بود که در جنگ بدر به شهادت رسید.

آیۀ بعد مربوط به آیۀ۱۹ حج است، آنجا که فرمود «هذان خصمان اختصموا فی ربهم فالذین کفروا قطعت لهم ثیاب من نار یصب من فوق رءوسهم الحمیم» یعنی «اینان دو گروهند که در باره پروردگارشان به مخاصمه و جدال پرداختند، کسانی که کافر شدند، لباس هایی از آتش برای آنها بریده شده و مایع سوزان و جوشان بر سرشان ریخته می شود.» در کتاب بخاری و مسلم و سنن ترمذی و منابع دیگر از اهل سنت و شیعه آمده که حضرت ابوذر فرموده این آیه در باره دو گروه: گروهی حامی و مدافع سرسخت اسلام و دشمن کینه توز و سرسخت اسلام نازل شده است. گروه اول، امیرمؤمنان و حمزه و عبیده و گروه دوم ولید، عتبه و شیبه از سران قریشند که در جنگ بدر مقابل هم قرار گرفتند.

آیۀ۱۹ سورۀ توبه، از جمله دیگر آیاتی است که حضرت حمزه (ع) را یکی از مصادیق آن معرفی کرده اند. در این آیه می خوانیم یا أیها الذین آمنوا اتقوا الله و کونوا مع الصادقین» یعنی «ای کسانی که ایمان آورده اید، از (مخالفت فرمان) خدا بپرهیزید و با صادقان باشید». مرحوم طبرسی درباره مصداق «صادقین» که در پایان آیه شریفه آمده است، چند احتمال ذکر کرده و می نویسد « … و گفته شده است که منظور از صادقین در این آیه، همان افرادی است که خداوند در آیه دیگر از آنها یاد کرده و فرموده است: رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه… یعنی حمزه بن عبدالمطلب و جعفربن ابی طالب و «و منهم من ینتظر» یعنی علی بن ابی طالب علیه السلام.

انتهای پیام/