خبرگزاری مهر - فرهنگ و اندیشه - مسعود کارگر: طی یکی دو دهه گذشته کهن الگوهای اساطیری، قدمایی و معاصر ایرانی اسلامی به مرور به دست فراموشی سپرده شده و نظام تربیتی، آموزشی و پرورشی کشور و سیستم فرهنگی رسانه ای جمهوری اسلامی در معرفی، تبیین و جانمایی مفهومی درست این ماجرا سهل انگاری کرده و غفلت داشته است. این کم کاری منجر به این شده که نسل جدید در پیمایش هویتی خود دچار اختلال و پریشانی شده و نتواند الگوی مناسبی برگزیند.

از یک سو نوالگوهای پدید آمده هم آن چنان که باید معرفی و ساختار پردازی دقیقی نشده اند به همین منظور مواجه جامعه و نسل جدید با آن ها زودگذر و بدیهی خواهد بود. از طرفی با هویدا شدن پدیده های نو ظهور مجهول که با هنر، فرهنگ و ادبیات غنی ایرانی اسلامی نسبت تعارضی شدیدی دارند، رسانه مانور غالبی روی آن ها می دهد و گرایش نسل تک بعدی تنها را به سمت چندبعدی شدن های مبتذل گروهی بیشتر می کند، که در نتیجه حب اقبال و تمایل این نسل و جامعه متأثر از آن به سوی کاراکترها و محتواهای لمپن و سخیف بیشتر شده و بغض آن ها نسبت به مشاهیر قدمایی و معاصر شدیدتر و شکاف فرهنگی آن نمایان تر خواهد شد.

در عصر مواجهه با چند رسانه ای شدن آدم ها و انسان رسانه شدن محتواها، به وضوح می توان شاهد رشد یک یا چند پدیده بدون پشتوانه ماهیتی و تهی از هویت در تریبون هنر / فرهنگ رسانه ای بود که به سرعت ضریب خورده و مشهور می شود و این شهرت در فضای زیستی سایبری تبدیل به یک امپراطوری هنجاری خواهد شد و طیف عظیمی از دختر و پسر نسل جوان را درگیر خود خواهد کرد.

در خصوص چنین پدیده های نوظهور ناهنجار گفت گویی کوتاه داشته ایم با میثم مهدیار پژوهشگر حوزه علوم انسانی و جامعه شناس که در ادامه آن را خواهید خواند.

*چرایی ظهور پدیده های ضد فرهنگی

میثم مهدیار پژوهشگر و جامعه شناس: مهمترین مسئله در ظهور پدیده های ضد هنری و فرهنگی همچون تتلو و ساسی مانکن این است که ما نتوانستیم نسل جدید و نوجوان های خود را با پتانسیل های فرنگی و هنری ایرانی اسلامی پیوند بدهیم و آن ها را با ادبیات غنی، سنت ها، آئین های فتوتی و مشارکتی و تمدن پربارمان آشنا کنیم و نظامات فرهنگی اجتماعی ملزم به این مناسک را برای شان تبیین نمائیم.

*موسیقی بی هویت

مهدیار ادامه داد: نکته بعدی اینکه در حوزه موسیقی، موسیقی سنتی، بومی و آئینی را که پیوند دارد با پتانسیل پربار تاریخ و تمدنی ایرانی اسلامی را کنار گذاشته و حذف کرده ایم و در رسانه های مهم کشور منجمله رسانه ملی این مهم بشدت مغفول مانده است. سیستم تربیتی، فرهنگی و رسانه ای نتوانسته نسل جدید را با مفاهیم اصیل اقناع کرده و در الگوسازی و اسطوره پردازی بد عملکرد و برای رقابت با رسانه های غربی تاکید روی موسیقی فالش های ضد هنر-فرهنگ داشته و به آن ها و عواملشان بها داده و ظرفیت سازی کرده است.

*نسبت سیستم با این پدیده

این جامعه شناس افزود: در حوزه آموزش و پرورش ناتوان و ناکار آمد عمل کرده ایم و سیستم آموزشی تربیتی ما معیوب و عاجر در این بخش بروز و ظهور داشته است. عمدتا دانش آموزان ما در این سیستم دچار سردرگمی و انحراف هویتی شده و نمی توانند مبنا و معیار دقیقی از میان هویت ملی و دینی خود پیدا کرده و به سمتش تمایل داشته باشند. طی یک پژوهشی که چندسال قبل در خصوص ماجرای تشیع جنازه مرتضی پاشایی صورت گرفت و جمعیت زیادی از نوجوان ها در آن حاضر شدند، تحقیقی توسط مرحوم میثم پوستچی انجام شد که در آن مشخص شده بود مضامینی که در اشعار و ترانه های امثال پاشایی هست با سبک زندگی دهه هفتادی پیوند وثیقی دارد، چون این نسل که اکثرا تک فرزند و تنها هستند و احساس تنهایی می کنند با چنین مضامین ارتباط عمیقی برقرار کرده و مجذوبش می شوند. از همین جهت در خصوص سبک زندگی نسل جدید و مواجهه آن با معضلات و بحران های اقتصادی و اجتماعی دیگر، سهل انگاری و کوته فکری ساختاری انجام شده و این مهم در کمترین جایگاه دغدغه مندی مدیران فرهنگی رسانه ای قرار گرفته است.