روزنامه حزب کمونیست چین: آمریکا دچار اختلال روانی است
به گزارش سرویس جهان مشرق، روزنامه ی «چاینا دیلی» ، ار رسانه های وابسته به حزب کمونیست چین، در مقاله ای(۱۴ آوریل)، در پاسخ به اظهارات وزیر خزانه دار آمریکا مبنی بر این که «چین در حال احتکار نفت است» یا این که «چین نباید دیگر از ایران نفت بخرد»، بدون این صراحتا از رییس جمهور آمریکا نام ببرد، نیش و کنایه های بعضا سنگینی نثار او و دولتش می کند. از جمله این که تقریبا به صراحت دولت آمریکا را دارای اختلال روانی خودشیفتگی معرفی می کند و هشدار می دهد که بر «لبه ی تیغ راه رفتن، نیازمند خویشتن داری است، وگرنه رشته ی فرسوده ی عقل، به کلی پاره می شود! »
اگر این روزها به صحبت های برخی مقامات دولت آمریکا با دقت گوش کنید، تقریبا می توانید صدای افتادن اسباب بازی ها را از کالسکه بشنوید. در آخرین طغیان کودکانه، یکی از آنها چین را به «احتکار نفت و محدود کردن صادرات» متهم کرده و همزمان فهرست کاملی از شکایات فرضی «بحران همه گیری» را مرور می کند. این بیشتر شبیه یک موسیقی متن برای جستجوی یک شرور است تا یک بیانیه سیاسی.
اما مانند بسیاری از اجراهای دیگر آن ها، این یکی نیز بیش از آنکه درباره هدف باشد، از ماهیت خود اجراگر پرده برمی دارد. او چین را «شریک جهانی غیرقابل اعتماد» می نامد. دلیل؟ چین وقتی عرضه نفت محدود است، نفت می خرد؛ وقتی عدم اطمینان بالاست، ذخایر نگه می دارد؛ و از رفتار کردن مانند یک بازیگر نقش «دوم» در فیلمنامه ای که آمریکا نوشته، «سر باز می زند.»
به عبارت دیگر، چین دارد همان کاری را می کند که تقریبا هر کشور دیگری از زمانی که حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، تنگه هرمز را به نقطه گلوگاهی برای تأمین انرژی جهان تبدیل کرده، انجام می دهد.
همان طور که لیو پنگ یو، سخنگوی سفارت چین در آمریکا اشاره کرد و خواستار پایان فوری عملیات نظامی در منطقه شد، کمبودهای پیش روی بازار جهانی انرژی ریشه در اوضاع متشنج خاورمیانه دارد. اظهارات او با آرامش و اقتدار منطق، در فضایی پر از آتش بازی های لفظی شنیده می شود.
کشوری که بحرانی را طراحی کرده که قیمت نفت را به آسمان برده و حمل و نقل دریایی را فلج کرده، حالا از این که دیگران خود را برای پیامدهایش آماده می کنند، شگفت زده به نظر می رسد. پس از به آتش کشیدن خانه، حالا همسایه ها را به خاطر ذخیره آب سرزنش می کند.
این جاست که فیلمنامه از ژئوپلیتیک به روانشناسی تغییر می کند. از نظر روانشناسان، رفتار برخی بازیگران نمونۀ کلاسیک اختلال شخصیت خودشیفته است. علائم آشناست: خودبزرگ بینی، حساسیت مفرط به توهین های احتمالی، نیاز وسواسی به بازتعریف شکست ها به عنوان پیروزی، و فرافکنی شکست بر دیگران برای حفظ حس شکننده ارزشمندی.
از این منظر، مفهوم «شریک قابل اعتماد» کم تر شبیه یک اصل به نظر می رسد و بیشتر شبیه یک آزمون رورشاخ{یا تست لکه ی جوهر، از تست های معروف روانشناسی که از روی تفسیر یک فرد روی لکه های جوهر، ویژگی های شخصیتی او را ترسیم می کنند}. این معادل بین المللی برای یک آلت دست محبوب خودشیفته هاست: آینه ی همنوا{یا آینه ی خطاپوش! }. اگر تصویر مطلوب را بازتاب دهی، قابل اعتماد هستی. اگر نه، تو یک مشکل هستی.
برخی اصرار دارند که قطعا در حال پیروزی در درگیری خاورمیانه هستند. اما تنگه همچنان بسته است. بازارهای انرژی به روایت ها اهمیت نمی دهند؛ آن ها به محموله ها واکنش نشان می دهند. و در حال حاضر، آن محموله ها همچنان محدود هستند.
در شرایطی که اوضاع بر لبه تیغ است، خویشتنداری لازم است تا رشته فرسوده عقل به کلی پاره نشود.
به همین دلیل است که چین تأمین منابع خود را متنوع می کند، ذخایر می سازد و با تمام طرف های صلح دوست برای کاهش تنش همکاری می کند.
در نشست خبری منظم چهارشنبه در پکن، گوو جیاکون، سخنگوی وزارت خارجه چین، در پاسخ به سؤالی درباره ادعای «شریک جهانی غیرقابل اعتماد»، به سادگی اشاره کرد که در مورد وضعیت ایران، طرف چینی موضع رسمی خود را به وضوح اعلام کرده است.
هر کسی که با موضع چین در قبال وضعیت ایران آشنا باشد، در درک پیام نهفته آن مشکلی نخواهد داشت: حقایق اساسی این بحران روشن است، این درگیری نباید رخ می داد، و پکن دیگر نیازی نمی بیند از موضع حق طلبانه یا اقدامات موجه خود دفاع بیشتری کند.
اینکه آیا یک کشور «شریک قابل اعتماد» است یا نه، توسط لفاظی های خودخواهانه کسانی تعیین نمی شود که کاملا از وقوع اتفاقات آگاه هستند اما خود را به نادانی می زنند.
طرح چهار مادهای که پکن روز سه شنبه برای ارتقای صلح و ثبات در خاورمیانه ارائه کرد، نشانه آشکاری از تعهد چین نه تنها به پایان بحران، بلکه به ترویج صلح و توسعه بلندمدت در منطقه است.
این پرسش را ایجاد می کند: دقیقا «شریک غیرقابل اعتماد» کیست؟ کشوری که برای حل بحران اقدام می کند — یا کشوری که درگیری را آغاز و تشدید می کند و سپس دیگران را به خاطر پیامدهایش سرزنش می کند؟
اگر این روزها به صحبت های برخی مقامات دولت آمریکا با دقت گوش کنید، تقریبا می توانید صدای افتادن اسباب بازی ها را از کالسکه بشنوید. در آخرین طغیان کودکانه، یکی از آنها چین را به «احتکار نفت و محدود کردن صادرات» متهم کرده و همزمان فهرست کاملی از شکایات فرضی «بحران همه گیری» را مرور می کند. این بیشتر شبیه یک موسیقی متن برای جستجوی یک شرور است تا یک بیانیه سیاسی.
اما مانند بسیاری از اجراهای دیگر آن ها، این یکی نیز بیش از آنکه درباره هدف باشد، از ماهیت خود اجراگر پرده برمی دارد. او چین را «شریک جهانی غیرقابل اعتماد» می نامد. دلیل؟ چین وقتی عرضه نفت محدود است، نفت می خرد؛ وقتی عدم اطمینان بالاست، ذخایر نگه می دارد؛ و از رفتار کردن مانند یک بازیگر نقش «دوم» در فیلمنامه ای که آمریکا نوشته، «سر باز می زند.»
به عبارت دیگر، چین دارد همان کاری را می کند که تقریبا هر کشور دیگری از زمانی که حملات نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، تنگه هرمز را به نقطه گلوگاهی برای تأمین انرژی جهان تبدیل کرده، انجام می دهد.
همان طور که لیو پنگ یو، سخنگوی سفارت چین در آمریکا اشاره کرد و خواستار پایان فوری عملیات نظامی در منطقه شد، کمبودهای پیش روی بازار جهانی انرژی ریشه در اوضاع متشنج خاورمیانه دارد. اظهارات او با آرامش و اقتدار منطق، در فضایی پر از آتش بازی های لفظی شنیده می شود.
کشوری که بحرانی را طراحی کرده که قیمت نفت را به آسمان برده و حمل و نقل دریایی را فلج کرده، حالا از این که دیگران خود را برای پیامدهایش آماده می کنند، شگفت زده به نظر می رسد. پس از به آتش کشیدن خانه، حالا همسایه ها را به خاطر ذخیره آب سرزنش می کند.
این جاست که فیلمنامه از ژئوپلیتیک به روانشناسی تغییر می کند. از نظر روانشناسان، رفتار برخی بازیگران نمونۀ کلاسیک اختلال شخصیت خودشیفته است. علائم آشناست: خودبزرگ بینی، حساسیت مفرط به توهین های احتمالی، نیاز وسواسی به بازتعریف شکست ها به عنوان پیروزی، و فرافکنی شکست بر دیگران برای حفظ حس شکننده ارزشمندی.
از این منظر، مفهوم «شریک قابل اعتماد» کم تر شبیه یک اصل به نظر می رسد و بیشتر شبیه یک آزمون رورشاخ{یا تست لکه ی جوهر، از تست های معروف روانشناسی که از روی تفسیر یک فرد روی لکه های جوهر، ویژگی های شخصیتی او را ترسیم می کنند}. این معادل بین المللی برای یک آلت دست محبوب خودشیفته هاست: آینه ی همنوا{یا آینه ی خطاپوش! }. اگر تصویر مطلوب را بازتاب دهی، قابل اعتماد هستی. اگر نه، تو یک مشکل هستی.
برخی اصرار دارند که قطعا در حال پیروزی در درگیری خاورمیانه هستند. اما تنگه همچنان بسته است. بازارهای انرژی به روایت ها اهمیت نمی دهند؛ آن ها به محموله ها واکنش نشان می دهند. و در حال حاضر، آن محموله ها همچنان محدود هستند.
در شرایطی که اوضاع بر لبه تیغ است، خویشتنداری لازم است تا رشته فرسوده عقل به کلی پاره نشود.
به همین دلیل است که چین تأمین منابع خود را متنوع می کند، ذخایر می سازد و با تمام طرف های صلح دوست برای کاهش تنش همکاری می کند.
در نشست خبری منظم چهارشنبه در پکن، گوو جیاکون، سخنگوی وزارت خارجه چین، در پاسخ به سؤالی درباره ادعای «شریک جهانی غیرقابل اعتماد»، به سادگی اشاره کرد که در مورد وضعیت ایران، طرف چینی موضع رسمی خود را به وضوح اعلام کرده است.
هر کسی که با موضع چین در قبال وضعیت ایران آشنا باشد، در درک پیام نهفته آن مشکلی نخواهد داشت: حقایق اساسی این بحران روشن است، این درگیری نباید رخ می داد، و پکن دیگر نیازی نمی بیند از موضع حق طلبانه یا اقدامات موجه خود دفاع بیشتری کند.
اینکه آیا یک کشور «شریک قابل اعتماد» است یا نه، توسط لفاظی های خودخواهانه کسانی تعیین نمی شود که کاملا از وقوع اتفاقات آگاه هستند اما خود را به نادانی می زنند.
طرح چهار مادهای که پکن روز سه شنبه برای ارتقای صلح و ثبات در خاورمیانه ارائه کرد، نشانه آشکاری از تعهد چین نه تنها به پایان بحران، بلکه به ترویج صلح و توسعه بلندمدت در منطقه است.
این پرسش را ایجاد می کند: دقیقا «شریک غیرقابل اعتماد» کیست؟ کشوری که برای حل بحران اقدام می کند — یا کشوری که درگیری را آغاز و تشدید می کند و سپس دیگران را به خاطر پیامدهایش سرزنش می کند؟
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «روزنامه حزب کمونیست چین: آمریکا دچار اختلال روانی است» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.