مهر | فرهنگی و هنری | یکشنبه، ۲۳ فروردین ۱۴۰۵ - ۱۲:۱۸

هیچ بار و هیچ سالی نبوده که من یا مادرم برای تو «مراسم» و «مناسک» نداشته باشیم و در تمام این سال ها هیچ باری نبوده که برای «مناسک بهار شهادت» تو، سیاه جامه به تن کرده باشم.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، یادداشت مهمان، حسین شرفخانلو، نویسنده: من، آدم نشانه ها بوده ام و نبوده ام.
اما بی آنکه آدم نشانه ها و تجربه ها و آموختن ها و عبرت ها باشم یا نباشم.
برای منی که هر سال بهارم ۲۲ روز دیرتر تحویل می شود و روزم از ۲۲ روز گذشته از فروردین نو می شود.
«مناسک بهار» برای کسی که من باشم، مراعات کردن دارد؛
چه مثل روز ۲۲ فروردین ۱۳۹۷در سفر و زیر قبه سیدالشهدا باشم؛ چه مثل ۲۲ فروردین ۱۳۹۹ کرونا باشد و مجبور به مراعات فاصله اجتماعی باشم؛ چه مثل ۲۲ فروردین ۱۴۰۵ جنگ باشد؛ و این هر سه که شمردم، مانع برگزاری مناسک روضه روز ۲۲ بهار شود، قصه همان است که بود.
بنای من با تقویم، «نیکو» داشتن امروز است.
در تمام این سال ها که «پدر» من بودی و روز به ۱۳۶۰/۱/۲۲ رسید و اول «خبر شهادتت» آمد و دو روز بعدش خودت آمدی و ساکن خانه پنجم از ردیف سوم بلوک اول قطعه شهدای شهر شدی، هیچ بار و هیچ سالی نبوده که من یا مادرم برای تو «مراسم» و «مناسک» نداشته باشیم و در تمام این سال ها هیچ باری نبوده که برای «مناسک بهار شهادت» تو، سیاه جامه به تن کرده باشم و از خدا چه پنهان، وقتی از دهم اسفند ۱۴۰۳ مشکی ماتم «رهبر شهید» را پوشیدم، با خودم حساب کردم «چهلم آقای شهیدمان می افتد یکی دو روز قبل سالگرد شهادت تو و امسال، دو تا مراسم را یکی می کنیم و خیرات سالگرد بابا، همزمان می شود احسان چهلم آقای شهیدمان» و چه می دانستم قرارست در این شب ها و روزهای جنگ، جبهه مان «میدان» و «خیابان» داشته باشد و به چهل روز و بلکه م بیشتر بکشد و تمهید برنامه هایی که برای ۴۳مین سالگرد مهیا داشتم بهم بریزد و کار از دست در برود و اوضاع زندگی خارج از قاعده حساب و کتاب ما باشد و درس توحید بیاموزیم در این چله شهادت رهبر انقلاب و مرور کنیم «فسخ عزائم» و «نقض همت ها» را که جوهره ایمان سربازی مان آبدیده تر شود برای طوفان های آتی اصلا مگر جز این است خاصیت تکریم شهدا و مراسم و مناسک گرفتن برای شهیدان؟
بماند که خیلی وقت ها یادمان می رود ما بنده ایم و بنده در درجه اول و آخر و وسط، باید «بندگی» بلد باشد و «بندگی» کند و خدا، خدائیش را بلدست و «خدا راه فتح را خیلی وقت است به روی بندگانش گشوده است» و دیر و زود دارد و سوخت و سوز ندارد و با این همه باز دلم بسوزد که امسال نشد برای پدر در حسینیه ای که به اسمش ساخته بودم جلسه روضه بگیرم به مناسبت سی و سه سالگی شهادتش و بماند که برای منی که آدم نشانه ها هستم و نیستم، مسیر تجمع امشب یک «نشانه» است.
این که در چهل و چند شب راهپیمایی و تجمع شبانه مردم خوی، درست در مثل امشبی، «مسیر» از مقابل منزل قدیمی مان در محله قمسال رد می شود و لابد «پدرم» و همسایه قدیمی شان «صفر حبشی خوئی» و آن چند ده شهید دیگری که در خلال «والفجر یک» از خوی رفته بودند جبهه جنوب تا پر بگشایند تا بهشت، امشب به تماشا و تحیت آن ها که «لم یلحقوا بهم» نزول خواهند کرد آن جا در لابلای صفوف متراکم جهاد شبانه مردم در خیابان از «مسجد رنجبران ربط تا میدان قمسال» که بشارت بدهند پیروزی و رضایت و این را که «ألا خوف علیهم ولا هم یحزنون».
من آدم نشانه ها هستم و نیستم …
؛ یعنی که آقای معلم پاسدار شهید؛ در این سال ها یادم داده ای که تمرین بنده بودن کنم و گول نعمت را نخورم و مشغول صاحبخانه باشم …
.
اما به هر رو؛ شهادتت مبارک.
چهل و سومین سال شهادتت.
دعا کن دوری مان بیش از این دیر نشود.