به گزارش خبرنگار مهر، روز سی ونهم جنگ، دیگر صرفا یک عدد در تقویم درگیری نیست؛ این روز، نشانه ای از عبور جنگ از فاز بازدارندگی به مرحله فرسایش زیرساختی و برهم خوردن معادلات کلاسیک قدرت است. روایت ها از میدان نبرد، از شمال سرزمین های اشغالی تا عمق پایگاه های آمریکایی در منطقه، حاکی از آن است که ابتکار عمل به تدریج در حال جابه جایی است.

اظهارات فرمانده هوافضای سپاه مبنی بر «شخم زدن حیفا» در شرایطی مطرح می شود که گزارش ها از تخلیه مناطق شمالی و اختلال گسترده در زیرساخت های حیاتی این منطقه حکایت دارد؛ موضوعی که اگر تأیید شود، به معنای ضربه مستقیم به یکی از مهم ترین گره های اقتصادی و انرژی رژیم صهیونیستی خواهد بود. همزمان، تأکید بر «نبود رهگیر» نه فقط یک گزاره نظامی، بلکه پیامی راهبردی درباره تضعیف سامانه های دفاعی دشمن تلقی می شود.

در سطحی کلان تر، بیانیه قرارگاه خاتم الانبیاء و توصیف وضعیت آمریکا به عنوان «تحقیرشده در غرب آسیا»، نشان می دهد که تهران تلاش دارد تصویر جنگ را از یک درگیری محدود به یک شکست ژئوپلیتیکی برای واشنگتن ارتقا دهد. حملات همزمان به اهداف دریایی، هوایی و زمینی و گسترش جغرافیای درگیری، مؤید ورود جنگ به مرحله ای پیچیده تر است؛ مرحله ای که نه تنها میدان، بلکه معادلات سیاسی و اقتصادی منطقه و حتی جهان را نیز تحت تأثیر قرار داده است.

در این میان، هشدار دستگاه دیپلماسی ایران درباره تبعات حمله به زیرساخت ها، بعد دیگری از این بحران را برجسته می کند: پیوند مستقیم جنگ با امنیت انرژی و اقتصاد جهانی. پیوندی که اگر فعال شود، دامنه این تقابل را فراتر از مرزهای منطقه خواهد برد.