به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در نگاه آموزه های دین، گناه و ترویج کننده گناه، فحشاء و اشاعه کننده فحشا در یک مقام قرار دارند تا جایی که در قانون مجازات هایی برای این نوع رفتار پیش بینی شده است؛ بر این اساس، هرگونه گفتار و کرداری که موجب ترویج و تبلیغ و یا کمک به انتشار گناهان بزرگ خصوصا گناهان جنسی در بین مؤمنین بوده و به این قصد صورت پذیرد، شامل می شود، هر چند که ممکن است در برخی موارد قصد انتشار در کار نباشد، اما نتیجه ای که می دهد همان باشد. از این جهت است که خداوند در آیاتی از قرآن به صورت مستقیم و غیر مستقیم بر لزوم مراقبت از قبح عمل تأکید کرده است. در آیه۱۹ سوره نور می خوانیم «إن الذین یحبون أن تشیع الفاحشة فی الذین آمنوا لهم عذاب ألیم فی الدنیا و الآخرة و الله یعلم و أنتم لا تعلمون؛ کسانی که دوست دارند که فحشا در میان آنان که ایمان آورده اند، شیوع پیدا کند، برای آنان در دنیا و آخرت عذابی پر درد خواهد بود، و خدا[ست که] می داند و شما نمی دانید.»

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله در روایتی فرمود «من أذاع فاحشة کان کمبتدئها؛ کسی که کار زشتی را نشر دهد، همانند کسی است که آن را در آغاز انجام داده است.» پر واضح است که دامن زدن و اشاعه گناهی که در خلوت و یا در عرصه ای محدود به وقوع پیوسته، در لایه اول سبب قبح شکنی می شود و عفت عمومی را مورد آسیب قرار می دهد و مفاسدی را در بین قشر جوان به وجود می آورد و در لایه بعد، با از بین رفتن امنیت روانی جامعه، بنیان خانواده لب پرتگاه سقوط قرار می گیرد. همچنین امام رضا علیه السلام در روایتی فرمود «المذیع بالسیئة مخذول و المستتر بالسیئة مغفور له» یعنی آنکه گناه را نشر دهد، مخذول و مطرود است و آنکه گناه را پنهان می دارد، مشمول آمرزش الهی است.

در کنار تبعات ظاهری که اشاعه گناه و فحشا در بستر جامعه دارد، در احادیثمان به یکسری تبعات معنوی نیز اشاره شده است. رسول خدا صلی الله علیه و آله در روایتی دیگر فرمود «پنج خصلت است که اگر آن ها در شما پیدا شد، به خداوند از آتش دوزخ پناه ببرید. اول اینکه اگر در میان مردمی فحشاء پیدا و آشکار شد، در میان آنها طاعون پیدا خواهد شد و بیماری هایی پدید خواهد آمد که در پیشینیان آنها نبوده است …؛ خمس خصال إن أدرکتموها فتعوذوا بالله من النار لم تظهر الفاحشة فی قوم قط حتی یعلنوا بها إلا ظهر فیهم الطاعون و الأوجاع التی لم تکن فی أسلافهم الذین مضوا.» بر این اساس، تبعه فحشاء مساوی با پدید آمدن بیماری های ناشناخته است. اکنون این حقیقت را به چشم مشاهده می کنیم که ترویج گناه در سراسر دنیا چه مصائب و نکبت هایی را برای بشریت به بار آورده است. این سنت الهی را درباره سایر گناهان نیز مشاهده می کنیم، همچنان که به تصریح کتب آسمانی، برخی گناهان در امت های پیشین سبب نزول عذاب الهی بر اقوام شد.

حجت الاسلام رفیعی در سخنانی گفت: در ارتباط با کار فحشا و زشت سه مطلب داریم: ۱- مرتکب کار فحشا ۲- منتشرکننده کار فحشا ۳- کسی که نه عامل و نه مروج است، اما رواج این شایعه ها را می پسندد. آیه ۱۹ سوره نور درباره دسته سوم صحبت می کند، یعنی «إن الذین یحبون أن تشیع الفاحشة فی الذین آمنوا»؛ آنها که دوست دارند فحشا در بین جامعه مؤمنین رواج یابد. خداوند این عده را در دنیا و آخرت به عذاب وعده داده است. در روایتی آمده است این آیه درباره کسانی آمده که درباره مؤمنین چیزی را نقل می کنند که خودشان دیده یا شنیده اند.

نتیجه آنکه هر یک از دستگاه های مسئول موظف اند برای جلوگیری از این عمل قبیح که خود کمتر از گناه کبیره نیست، وظایف خود را به خوبی ایفا کنند.

انتهای پیام/