قهرمانی قطر در جام ملت های آسیا با مرد اسپانیایی، شاید به تعبیر پله افسانه ای نزدیک باشد که یک بار گفته بود: «اشتیاق، همه چیز است. باید مانند تارهای گیتار، لرزان و پرجنب و جوش بود».

به گزارش خبرگزاری فارس از همدان، قطر پیش از شروع جام ملت ها شاید در تمام پیش بینی ها جایی میان اسم های بزرگ نداشت. مگر اینکه قرار باشد پیش بینی نابغه ای چون ژاوی به واسطه حضور چند ساله در این کشور کم جمعیت و از نگاه مجله معتبر و آمریکایی فوربز، ثروتمندترین کشور جهان، درست از آب دربیاید و نام قطر جلوتر از ایران و ژاپن و کره جنوبی و بقیه قرار گیرد.

قطر باید قهرمان می شد تا بار دیگر جمله معروف «هوگو سانچز» مکزیکی که می گفت «هر آدمی که فوتبال را به وجود آورد باید پرستیده می شد»، در ذهنمان تداعی شود. فوتبال همینقدر جذاب، برهم زننده تمام تصورات، دوست داشتنی، گاهی اوقات آزاردهنده و بعد از قهرمانی قطر تاکید محض اینکه غیرقابل پیش بینی!

برای آنها که جمعه شب فینال جام ملت های آسیا را به تماشا نشستند، بیشتر از آنکه زدن سه گل توسط عنابی ها به تیم آبی های سامورایی جذاب و یا بیشتر از اینکه بوسه بازیکنان کشور قطر چندملیتی با مساحتی کمتر از ۱۲ هزار کیلومتر مربع به جام ۱۷ آسیا دلچسب باشد، حسرت دردناک نشات گرفته از نرسیدن تیم ملی محبوبمان به فینال، آزاردهنده بود.

قطر، تیمی که حالا بعد از قهرمانی در جام ملت ها اعتماد به نفسی عجیب برای میزبانی از جام جهانی فوتبال گرفته، شاید دیگر راجل نیست و برعکس، یک تیم جذاب باشد و با اقتدار بر سکوی آسیا هم تکیه زده باشد، اما تعصب کورکورانه هم که داشته باشیم برای ما همان تیمی است که در پنج رویارویی آخر تن به شکست مقابل ایران داده است. از دیدار دوستانه قبل از همین جام ملت ها بگیرید که آنها را از میان برداشتیم تا دو پیروزی در مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ که حکم نهایی به بازماندن عنابی ها از سفر به روسیه داد. قطر برای ما همان تیمی است که آخرین بار سال ۸۸ و در یک دیدار دوستانه با نتیجه ناپلئونی ۳ بر ۲ شکستمان داد و قهرمان جدید آسیا، همان تیمی است که در یک دهه اخیر باخت های ۶ بر یک و ۳ بر صفر برابر ایران را تجربه کرده.

اینها را نگفتیم که به قول اهالی فوتبال قهرمانی تیم خوب و قابل احترام قطر را لوث کرده باشیم، نه؛ اینها را گفتیم تا برسیم به حسرت ۴۳ ساله خودمان و موفقیت قابل دسترس در امارات که مفت و مسلم از چنگمان پرید.

جمعه شب اگر ایران حریف قطر در فینال جام ملت های آسیا بود، به خاطر همین اختلاف ما با عنابی ها شاید اتفاقات دیگری در ابوظبی رخ می داد، اما حسرت تنها چیزی بود که باید با آن کنار می آمدیم. ما به ژاپن بد باختیم و ژاپن به قطر! قطر همان کاری را با سامورایی ها کرد که آنها با ما! و این یعنی فوتبال غیرقابل پیش بینی، دوست داشتنی و البته «آزاردهنده» این روزها برای ما و ژاپنی ها.

آن اتفاق و صحنه تلخ گل اول ژاپن به ایران و آن پنالتی زجرآور که آب پاکی را روی دست آریایی ها ریخت، تمام رویاهای ما برابر ژاپنی ها را بر باد داد، اما بیراه نیست اگر بگوییم این تیم ملی ای که در امارات دیدیم تمام رقبا را از میان برمی داشت، حتی قطر قهرمان را و مگر به ژاپن قافیه را می باخت که باید آن اتفاقات تلخ رخ می داد تا بدترین نتیجه تیم ملی ظرف چند سال اخیر، حکم به خداحافظی ما با جام بدهد و در فینال فقط افسوس بخوریم و افسوس!

و حکایت فوتبال همان روزهای تلخ و شیرینی است که در امارات به تماشا نشستیم. ژاپنی که چند شب پیش ایران را از میان برداشته بود، بلافاصله و به طرزی مشابه برابر قطر مجازات شد. فوتبال یک روز با تو خواهد بود و یک روز علیه تو. یک روز باید پیروز باشی و بشکن بزنی و روز دیگر مجبوری زانوی غم بغل کنی و افسوس بخوری.

==================

یادداشت: حامد صیفی

===================

انتهای پیام / ۸۹۰۵۶/ ۴۰