به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، معمولا نگاه ما به واقعه عاشورا محدود در تاریخ است، آن هم تاریخی که ناقلان آن عمدتا یا در سپاه دشمن و یا بی طرف بودند. مجموعه گزارش های مورخان کربلا در مجموعه هایی به نام «مقتل الحسین» گردآوری شد که مهم ترین آنها «اللهوف» سید بن طاووس در قرن هشتم، «مثیرالأحزان» ابن نما حلی در قرن نهم و «تسلیة المجالس» حسینی موسوی در قرن دهم است.

با نگاه به متن این کتب در می یابیم در نگاه راویان عاشورا، کربلا سراسر خون و شمشیر و کشت و کشتار است؛ این مقاتل که جای خود را در بین مجالس شیعه باز کرد، حاصلش نگرش تک بعدی به ماجرای قیام حسینی بود؛ هرچند نباید انکار کرد که این مقاتل از جهت ایجاد حزن در شیعیان آن حضرت مؤثر است، اما متأسفانه عمده شیعیان در این مرحله توقف داده شدند و از سایر ابعاد معنوی عاشورا غافل شدند؛ به این جهت است که هیچ گاه نمی توان به عمق جمله حضرت زینب (س) در کاخ ابن زیاد دست یافت آنجا که فرمود ماجرای کربلا را جز زیبایی نمی بینم.

یکی از جلوه های شگفت انگیز ماجرای عاشوراییان، عدم احساس درد آهن شمشیر و نیزه بر تنشان بود. امام محمد باقر(ع) در روایتی فرمود «حسین بن علی(ع) قبل از اینکه کشته شود به اصحابش فرمود: همانا رسول خدا به من فرمود: ای فرزندم، همانا تو به زودی به سوی عراق سوق داده خواهی شد. و همانا تو و جماعتی از اصحاب تو در آن سرزمین شهید خواهید شد که (آنان) درد آهن (نیزه و شمشیر) را حس نمی کنند؛ وإنک تستشهد بها و یستشهد معک جماعة من أصحابک لا یجدون ألم مس الحدید. و بعد حضرت استناد به آیه ۶۹ سورۀ انبیاء کرد و فرمود « قلنا یا نارکونی بردا و سلاما علی إبراهیم»گفتیم: ای آتش سرد و سلامت باش بر ابراهیم»، جنگ برای تو و بر اینان (همراهانت) سرد و سلامت خواهد شد؛ تکون الحرب علیک و علیهم بردا و سلاما» (مختصرالبصائر، ص۱۳۹)

این روایت بیانگر آن است که هدف از ماجرای قیام امام حسین (علیه السلام) و شهادت ایشان در کربلا صرفا برای اشک ریختن نیست بلکه اهدافی نهفته دارد که باید بیشتر به آنها توجه کرد؛ همچنان که در ادامه همین روایت، اشاره به رجعت امام حسین (علیه السلام) در عصر ظهور امام عصر (عج) و قلع و قمع کردن کفار و نیز برقراری امنیت در بستر عالم توسط آن حضرت اشاره دارد.

انتهای پیام/