ایسنا/کردستان محمد گرجی هنرمند پیشکسوت حوزه موسیقی سنتی و اصیل کردی که چند ماهی بود به دلیل بیماری سرطان خانه نشین شده و در منزل پدری بستری بود بعد از تحمل یک دوره بیماری با زندگی پر رنج خود وداع گفت و به دیار ابدی پیوست.

پیکر این هنرمند خوش صدای سنندجی صبح روز جمعه ۱۷ آبان ماه با حضور تعدادی از مسئولان فرهنگی، تعداد زیادی از اهالی فرهنگ و هنر و روزنامه نگاران کردستانی و همچنین صنف های مختلف، مردم وفادار و هنر دوست سنندج در قطعه هنرمندان بهشت محمدی این شهر طی مراسمی تشییع و به خاک سپرده شد.

به گزارش ایسنا، این هنرمند خوش صدای سنندجی در دو سال گذشته با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می کرد و بعد از تحمل این دوره بیماری ساعت ۲۳ پنچ شنبه دارفانی را وداع گفت.

زنده یاد محمد گرجی از خوانندگان خوش صدای سنندج بود که سابقه همکاری با صدا و سیمای مرکز کردستان را داشت، در چندین جشنواره معتبر منطقه ای و ملی حضور پیدا کرد و در تعدادی از شهرهای کردنشین بارها اقدام به اجرای کنسرت موسیقی کرده بود و چندین اثر از وی تولید و پخش شده است.

موسیقی ابعاد و حوزه های مختلف زندگی کردها را در بر گرفته است. از طنین نواهای «سیاه چمانه» و ترانه های فولکلور در دشت ها و مناطق زیبای کوهستانی گرفته تا زمزمه های «بیت» و «حیران»، سروده های عشایر و روستاییان سخت کوش، نواهای عروسی در شهر و روستا و نوای سوزناک «چه مه ری» در جای جای دیار کردها؛ همه و همه حکایت از جاری بودن موسیقی در کار و زندگی آنان دارد.

موسیقی در رنج ها، دردها، مصائب و مشکلات این مردم به وضوح دیده می شود. خشکسالی، حوادث طبیعی، فشارهای زندگی، جنگ و تهاجم بیگانگان به سرزمین آنان نتوانسته این هنر اصیل و ماندگار را کم رنگ کند، حتی به واسطه ی مشکلات و گرفتاری ها و مصائبی که پیش آمده از این هنر جهت آلام و تسکین دردها و مقابله با ناهنجاری های زندگی و خواسته هایشان بهره گرفته اند و خود این موضوعات سببی برای ارتقاء و ماندگاری این هنر شده است که نمونه آن مناجات و راز و نیازهای اهل طریقت این دیار، آوازها و مراسم «ایزدی» ها، «علوی» ها و «زرتشتی» ها و ترانه های باستانی «هوره» و «سیاه چمانه» بوده است.

البته هنر موسیقی در میان کردها با وجود ریتم ها و ترانه های شاد و حماسی دارای نواهای آرامش بخش بی شماری بوده و می باشد و صداها و خوانندگانی که این ویژگی در وجودشان ریشه داشته و آن را به دیگران هم انتقال داده اند؛ استادانی مانند: «علی مردان»، «عارف جزراوی»، «طاهر توفیق»، «سید علی اصغر کردستانی»، «حسن زیرک»، «محمد ماملی»، «صلاح داود» و به ویژه «مظهر خالقی» از آن جمله اند. بعد از این هنرمندان کسانی هم رهرو آنان بوده اند که پیروی زنده یادان: اسماعیل سابور و محمد گرجی از سبک استاد خالقی را می توان برای این مهم نام برد.

چند سال پیش در فرصتی که پیش آمد گفتگویی با یکی از این هنرمندان یعنی «محمد گرجی» خواننده خوش صدای سنندجی انجام شد تا نظرات و سخنان وی را در موضوعات گوناگون مرتبط با هنر موسیقی شنوا باشیم هر چند این گفتگو در چند رسانه مجازی و کاغدی منتشر شد اما در این مجال در راستای گرامیداشت این زنده یاد به بخش های کوتاه از این نشست و گفت و گو اشاره می شود.

محمد گرجی در سال ١٣٤٤ در سنندج و در خیابان شهداء محله «تاقه گه وره» به دنیا آمده است. به دلیل علاقمندی خانواده اش به هنر زمینه ی ورود وی نیز به این وادی فراهم می شود. گرجی از سال ١٣٥٤ با سازهای ضربی آشنا می شود و به فعالیت می پردازد و کم کم روی به خوانندگی می آورد و موسیقی و به ویژه خوانندگی به بخش مهم و ویژه زندگی او تبدیل می شود. صدا و نوای استاد خالقی روح و درون او را تسخیر می کند. گرجی در مدت فعالیت اش ٢ آلبوم به صورت سی دی صوتی و در مجموع ١٥ ترانه مناسبتی (مناجات) و بیش از ١٠ اثر هنری را تولید و ضبط کرده است.

گرجی در ابین گفت و گو اظهار کرده بود: به دلیل علاقه زیادی که به صدا و هنر استاد مظهر خالقی داشتم به خوانندگی روی آوردم. صدای ایشان آرامش عجیبی در روح و روان من ایجاد می کرد، بنابراین به پیروی از هنر این استاد موسیقی کردی روی آوردم و سال هاست آن را ادامه می دهم.

گرجی بیان کرد: آشناییم با صدا و سبک استاد خالقی به سال های دور و دوران کودکی ام برمی گردد، اما از لحاظ مراوده و رفت و آمد چند سالی است با وی ارتباط دارم و چند بار ایشان را ملاقات کرده ام و از رهنمودها و سخنانش بهره گرفته ام.

وی در پاسهخ به این سوال که چرا تعداد ترانه های ارزشمند و آرامش بخش مانند آثار استاد مظهر خالقی، در میان خوانندگان نسل امروز انگشت شمار است و چرا ترانه ها و آثاری ماندگار مانند آثار استادان سید علی اصغر، حسن زیرک، محمد ماملی، رسول گردی، طاهر توفیق، صلاح داوده، کاویس آغا، شوان پرور، شهریبان، فتانه ولیدی، خالقی، ابراهیم خیاط، طاهر خلیلی، حمه جزا، عدنان کریم و … از نسل خوانندگان امروز تولید و به عرصه ظهور نمی رسد؟

وی در جواب گفت: چون امروز توجه کمتری به آداب و رسوم اصیل و فرهنگ کهن کردستان و هنر کردی می شود، ترقی و پیشرفت حوزه های مختلف موجب گرایش جوانان به سوی فرهنگ های غیر ایرانی و غیر کردی شده است. همچنین پیروی از سبک های غربی هم یکی دیگر از علت ها است.

زندگی صنعتی و ماشینی هم تأثیرات خاص خود را دارد اما در نهایت عشق عامل اصلی است، متأسفانه امروزه عشق به ارزش ها، آرمان ها، میهن، همنوعان، هنر و کار و فعالیت کمرنگ شده و در کنار این توجه بیش از حد به پول و ثروت زمینه ساز این معضل شده است.

اما برای پرورش و شناسایی هنرمندان ایجاد مراکز آموزشی و آکادمیک در ارتباط با فرهنگ و هنر به ویژه موسیقی شرط اول این مهم است. حمایت های روحی و معنوی در کنار توجه به وضعیت مادی هنرمندان جوان زمینه پرورش را فراهم می کند.

شناسایی هم زیاد لازم نیست چون علاقمندان زیادی وجود دارند که اگر شرایط لازم ایجاد شود می توان از استعدادهایشان بهره گرفت اما متأسفانه …. .

وی در ارتباط با اینکه چرا موسیقی ایرانی و به ویژه موسیقی اصیل کردی در میان نسل جوان بیگانه شده است؟ تصریح کرد: چون توجه و حمایت اصولی از موسیقی ایرانی، نواحی و همچنین موسیقی کردی صورت نمی گیرد، آنچه در این راستا برنامه ریزی و حمایت نامیده می شود و انجام می گیرد نسبت به فضا و مکان و جمعیت و توسعه یافتگی جهان در همه حوزه ها در کشورمان و کردستان بسیار اندک است، زمینه توسعه و پیشرفت آن کمتر فراهم می شود و به نسل جوان منتقل نمی شود.

در این میان می توان به عواملی مانند ضعیف عمل کردن کانال ها و شبکه های تلویزیونی در ایران و خارج از ایران (به ویژه کانالهایی که در اقلیم کردستان وجود دارند) و وجود کانال های ماهواره ای بیگانه (که با محتوای پوچی که دارند با هدف به بیراهه بردن جوانان فعالیت می کنند)، عدم پشتکار جوانان امروزی و مشکلات دیگری که در عرایض قبلی گفته شد، می شود اشاره کرد.

انتهای پیام