لیند در ۲۹ آوریل ۱۹۸۵ به عنوان متخصص مأموریت «STS-۵۱B» در شاتل فضایی «چلنجر» به فضا رفت و با توجه به این که دو نفر از شش سرنشین همراه لیند نیز از فضانوردان دوران آپولو بودند، میانگین سنی خدمه آن ماموریت ۴۸٫۶ سال بود که مسن ترین خدمه را برای یک ماموریت فضایی آمریکا رقم زدند.

این مأموریت همچنین دومین پرواز ماژول آزمایشگاهی «اسپیس لب»(Spacelab) ساخت اروپا و اولین پروازی بود که مجموعه کاملی از آزمایش های علمی از جمله اولین آزمایش های حیوانی را انجام داد.

لیند در آن زمان به مصاحبه کننده ناسا گفت: ما دو خزمیمون کوچک و ۲۴ موش آزمایشگاهی همراه داشتیم. خزمیمون ها خیلی سریع با شرایط سازگار شدند، اما موش های آزمایشگاهی به اندازه میمون ها زرنگ نبودند. آن ها همچنین روی میزهای ارتعاشی و اتاق های آکوستیک و چیزهایی از این دست بودند. اما آن ها یاد نگرفته بودند که این قرار است مدتی طول بکشد و زمانی که ما وارد ماژول شدیم، آن ها به لبه قفس آویزان بودند و بسیار مضطرب به نظر می رسیدند. آن ها سرانجام بعد از روز دوم متوجه شدند که اگر لبه قفس را رها کنند، سقوط نمی کنند و احتمالا از بقیه مأموریت لذت می برند.

اما خود لیند هیچ مشکلی برای تطبیق با زندگی در ریزگرانش نداشت. او می گفت: کاملا از آن لذت بردم. تجربه ی شگفت انگیزی بود.

لیند علاوه بر انجام تحقیقاتی که ناسا برنامه ریزی کرده بود، آزمایش خود را نیز پیشنهاد و انجام داد و اولین عکس های واضح از شفق قطبی را از فضا گرفت. تنها چیزی که او نیاز داشت یک دوربین و سه رول فیلم بود که از قبل در شاتل بود.

لیند با خنده می گفت: این آزمایش تنها ۳۶ دلار برای ناسا هزینه داشت و این ارزان ترین آزمایشی بود که تا به حال به فضا رفته است. ما ادعا کردیم که در برنامه فضایی می توانیم به ازای هر دلار هزینه، بیش از هر کس دیگری کارهای علمی انجام دهیم.

وی گفت: ما متوجه شدیم که مولفه متفاوتی در مکانیسم ایجاد شفق قطبی وجود دارد که شامل امواج مایکروویو است که قبلا درک نشده بود. بنابراین نظریه پردازان یک عنصر دیگر را در معادله ایجاد نور شفقی اضافه کردند.