گروه سیاسی خبرگزاری فارس- یادداشت میهمان، سلمان اکبری پاکرو- پژوهشگر جنگ و دفاع مقدس: یک سؤال همیشگی برای مردم کشورها وجود دارد که در زمان صلح، وقتی جنگ و سنگری وجود ندارد و وقتی دشمنی نیست، نیروهای مسلح به چه کارشان می آیند؟ چرا باید این همه هزینه صرف حقوق و تجهیز نیروهای مسلحشان شود. در پاسخ باید گفت نیروهای مسلح در زمان صلح، بیش از زمان جنگ مفیدند؛ مهمترین تولید کشورها در این شرایط، امنیت و صلحی است که توسط ارتش ها تولید می شود و کشورها سنگین ترین هزینه ها را متقبل می شوند و گران ترین تجهیزات نظامی را خریداری می کنند تا با کمک آن، امنیت کشور و ملتشان را تضمین کنند.

این امنیت وقتی با تجهیزات وارداتی و بیگانه تولید شود، امنیت وارداتی است؛ دروازه مستحکمی برای مقابله با ورود دشمن یا دزد ساخته اند و قفل پیشرفته ای هم روی آن نصب کرده اند اما … کلید نفوذ به این دروازه را پشت در، جا گذاشته اند و دشمن به راحتی می تواند از دروازه خاطر آسوده و از دیوار بلند خوش خیالی هایشان بگذرد، حاشا که این در را از دشمن و قفل را از دزد ستانده باشند که آن وقت هم هزینه گزافی به خصمشان داده و انبان و شکمش را سیر کرده اند و هم راه گنجه جواهراتشان را به او نشان داده اند. می شود حکایت «دزدی که با چراغ می آید و گزیده تر می برد کالا». امنیت وارداتی بسیاری از کشورهای منطقه از همین نوع است؛ عدو، به راحتی زرادخانه هایش را در خانه های مردمشان خالی می کند و دست آخر هم گاوشیری می خواندشان. بیگانگان تا می توانند، می دوشند و می نوشند و اگر جرعه شیری در کاسه طمعشان نریخت، ذبحش می کنند؛ خلاص!

اما در کشورهایی که امنیت درون زا دارند، نخستین دشواری دشمن، رسیدن به دری است که نمی دانند چگونه باید از آن بگذرند. نزدیک در که شوند، نمی دانند داغ و درفش هایی که در کمینشان است، کجا تعبیه شده . نمی دانند که چطور باید از دروازه بگذرند و اگر توانستند که از در بگذرند(که نمی توانند)، چند مرد جنگی آن سوی دروازه منتظرشان هستند و چند مشت سنگین به استقبالشان خواهد آمد، همین هراسانشان می کند. امنیت درون زای نظام جمهوری اسلامی ایران از همین جنس است. بیش از چهل سال است که جنگاوران هوشیار ایرانی در ارتش و سپاه، روی پای خود ایستاده و دروازه طمع دشمن را بسته اند. مهمترین متاع کشور عزیزمان، امنیت، عزت، اقتدار، استحکام، ابهت و هر چه در شأن دلبستگان به صفات جلاله الهی رواست را هم تولید می کنند. اگر دانشور به علمش و کارور به عملش می رسد، اگر صنعتگر به محصولش می رسد و اگر چراغ تجارتخانه ها روشن است، از یمن حضور همین جنگاوران است. امنیت که باشد، همه اینها هست و وقتی نباشد، هیچکدامشان نیستند، اگر هم باشند بی ارزش و بی اعتبارند.

جنگاوران ارتش که این روزها در رزمایش مشترک ذوالفقار ۹۹ شکوه غیرتشان را تماشا می کنیم، در تمام این سال ها، پیچیده ترین و پیشرفته ترین جنگ افزارها را تولید کرده و به کار بسته اند تا متاع امنیت ملت بزرگ ایران و نظام اسلامی را تولید کرده باشند. اینان در جنگ خوش درخشیده اند و حالا هم که رسما در جنگ نیستند، بلندی و شکوه دیوارهای اقتدار و امنیت نظام را به خوبی نمایش می دهند و بیش از همة خاطرجمعی و دل آسودگی که برای هم میهنانمان به بار آورده اند، شرر به دل دشمن ریخته اند. ارتش ها یا باید در حال جنگ و رویارویی با دشمن باشند، یا در حال آموزش و تمرین و صیقل دادن به سلاح هایشان. مهم ترین صحنه تمرینشان هم رزمایش هایی است که هیمنه جنگ افزارهای «ساخت ایران» را در دست جنگاوران ایرانی و پیش نگاه دشمن نمایان می کند و ناوگان شرارت را به لرزه می اندازد. حالا رزمندگان ارتش، با تجربه جنگ و اندوخته سازندگی و خودکفایی به اوج شکوه سربازی رسیده اند. جنگنده شان داخلی، سلاحشان داخلی و مرکبشان داخلی است و با دانش و رزمنامه ایرانی، با دکترین ایرانی وارد نبرد می شوند و واقعی ترین شرایط نبرد را با سلاح و مهمات واقعی تجربه می کنند. مهمتر از همه اینکه در همین تمرین ها و رزمایش ها هم تقابل با دشمن را تجربه می کنند. شناسایی و اخطار به پهپادها و جنگنده های رادارگریزی که می دانند اگر از تیررس جنگاور و جنگ افزار ایرانی خارج نشوند، عاقبت آر کیو ۱۷۰، هرمس و گلوبال هاوک، سرنوشت محتومشان است. ناوهای هواپیمابر سنگین و پرطمطراقشان از هراس موشک های قادر و نور و نصر ایرانی، آبهای مجاور ایران را در هنگام رزمایش خالی می کنند.

نگرانند که مبادا پر سیمرغ ایرانی به پروبال سیاهشان بگیرد و روزشان را سیاه کند، تا در کمند زیردریایی فاتح بیفتند. دشمن می داند که اینجا ایران است؛ امنیتش از بستر اقیانوس تا اوج آسمان با اراده ایرانی و دلاوران ارتشی اش تأمین می شود و این مرکب اراده را تا هرجا که لازم بدانند، پیش می رانند. نگران است که با برداشته شدن تحریم ها، همه جای دنیا با الگوی ایرانی مقابله با استکبار مواجه شوند، هرچند تحریم هم نتوانسته دست بلند فاتحانمان را ببندد.

انتهای پیام/