به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، در دعای روز بیست و سوم ماه مبارک رمضان از خداوند اینطور درخواست می کنتیم «اللهم اغسلنی فیه من الذنوب، و طهرنی فیه من العیوب، و امتحن قلبی فیه بتقوی القلوب، یا مقیل عثرات المذنبین». یعنی خدایا در این ماه از گناهانم شست وشویم ده، و از عیبها پاکم کن، و دلم را به پرهیزکاری دلها بیازمای، ای نادیده گیرنده لغزش های اهل گناه.

در دو فراز این دعا از خداوند می خواهیم ما را از گناهان و عیب ها پاک و طاهر کند؛ همچنان که برخی از خطاها هرچند گناه نیست اما عیب محسوب می شود، مثل عیب های اخلاقی و رفتاری. در واقع می توان گفت عدم اصلاح عیوب، زمینه ساز افتادن در ورطه گناه می شود، امام صادق علیه السلام در توصیه ای مشابه این دعا، می فرماید «و استعن بالله تعالی علی تطهیر الظاهر من الذنوب و تنظیف الباطن من العیوب» یعنی از خداوند متعال مدد بخواه در تطهیر ظاهر خود از گناهان و پاک کردن باطن از عیب ها.

نکتۀ بعد اینکه هر انسانی غیر از معصومین دارای عیب ها و نقص هایی است که باید در جهت رفع آنها کوشش کند. در احادیث عترت علیهم السلام ما را دعوت به اصلاح عیب های خود کرده اند و از برشمردن عیب های دیگران پرهیز داده اند. امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود «اکبر العیب ان تعیب ما فیک مثله؛ بزرگترین عیب آن است که آنچه را که مانند آن در خود توست عیب بشماری». بنابراین رفتار فرد عیبجو مانند مگسی است که مدام بر بدی ها می نشیند و از دیدن خوبی های افراد غافل است؛ این رفتار سبب می شود از اصلاح عیب های خود نیز غافل شود.

انتهای پیام/