به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهدمقدس، چهارشنبه است و باز دلم به درد آمده؛ آن قدر که جز پابوست التیامی بر قلب شکسته ام نیست، جز تو کسی نمی تواند مرهم دلم شود و زخم های دلم را التیام ببخش.

یا باب الحوائج، یاضامن آهو، یا غریب الغربا! دلم آنقدر هوایت را کرده که هیچکس و هیچ چیزی نمی تواند مانع شود تا چهارشنبه ام را جز یاد شما سپری نکنم …

ازبین الطلوعین چهارشنبه عاشقی رو به گنبدت و در کنار پنجره فولادت، درمیان گل های قالی و صدای کبوتران' همراه با نسیم صبحگاهی که بوی عطر و گلاب و اسپند با خود به همراه دارد؛ دلم را دخیل بسته ام تا شما مرهمش باشی و آرامش را میهمانش کنی …

یا امام رضا؛ می دانم که هر جای دنیا که باشم چهارشنبه دلم را به ضریح نورانی ات وصل می کنی، همچون امروز که در اولین چهارشنبه اسفند ماه و در آخرین ماه سال و آخرین ماه زمستان دلم را به بودنت گرم کرده ای و آرام جانم شدی؛ ای تمام آرامشم …

یا امام رضاجان! چه عشقی بالاتر از تو در این دنیای فانی می تواند مرا شیفته خود کند؛ آنچنان که هر چهارشنبه بین الطلوعین را در انتظار خورشید و نور و روشنی بنشینم؛ چه عشقی بالاتر از این، کیلومترها هم که فاصله داشته باشیم نه نگاهت به من عاشق سرد می شود و نه کلامت و انتظاری که برای در آغوش کشیدن ضریح و گنبد طلایی ات دارم …

یا باب الحوائج، یاضامن آهو، یا غریب الغربا! دلم را تا ابد و یک روز، دخیل پنجره فولادت بسته ام؛ آنجا که هیچکس یاری ام نکرد تو یاری رسانم بودی و دست نوازشگرت همیشه التیام بخش و آرام جانم است …

هرچند دوری ات قلب مرا سخت بدرد آورده است؛ التیام این دل تنگ و عاشق، فقط پابوس است و بس؛ اما من به نگاه تو در همین چهارشنبه های عاشقی محتاجم …

انتهای پیام/۲۸۱/س