به گزارش مشرق، روزنامه جوان نوشت: جوجه یک روزه وارد بازار سیاه شد! این خبر برای صد روز پایانی دولت یعنی اینکه در دو نوبت تولید مرغ با جوجه ریزی ۴۵ روزه، وضع روشنی نخواهید داشت و شاید مثل قرار واردات ۵۰ هزار تن مرغ یخ زده از خارج، دوباره دولت در صد روزه آخر، مجبور شود دلار دیریاب و دشواریاب را برای واردات یکی از معمول ترین و آسان یاب ترین غذاهای دنیا خرج کند. غذایی با این مختصات: جوجه یک روزه، یک سالن و دان مرغ و ۴۵ روز انتظار و تمام! ولی این سادگی در دولت تدبیر و امید به امر پیچیده و غیرقابل حلی تبدیل شده است تا آنجا که وقتی رئیس جمهور وعده می دهد که برای صد روزه آخر هم مثل صد روزه اول، «برنامه خدمت به مردم» تدارک دیده است، اذهان به این سمت می رود که به جناب ایشان پیشنهاد بدهیم در این فرصت صد روزه فقط به جوجه یک روزه برس تا مگر چاره ای بیندیشید!

رئیس جمهور ظاهرا خود تلاش می کند که اوضاع در این دو، سه ماه پایانی بدون اظهارات شاذ و اعصاب خرد کن به پایان نرسد. به میان کشیدن بحث «برنامه صد روزه» در پایان هشت سال دولت انتظار، آن هم در حالی که برنامه صد روزه اول فقط یک شعار بود و بعدها از سوی خود رئیس جمهور تکذیب و مخاطبان متهم به بدفهمی شدند، یعنی که آقای روحانی می خواهد با رسانه ها و منتقدان و در واقع با مردم سر جر و بحث را باز کند.

اگر از مردم پرسیده شود، چه خاطره یا چه دستاوردی از برنامه صدروزه دارید، چه خواهند گفت؟ حتی اگر از وزرای دولت بپرسید، چه برای گفتن دارند؟ با این حال روحانی دوباره حرف از برنامه صد روز آخر می زند، آن هم برای خدمت و البته «اگر بگذارند!»: «همچنان که در ابتدای دولت یازدهم برنامه ای برای صد روز ابتدایی داشتیم، امیدوارم با یک برنامه صد روزه پایانی هم قدم هایی را برای خدمت به مردم برداریم»!

جوجه یک روزه که با قیمت ۴۲۰۰ تومان به فروش می رسید، ظاهرا به حدود ۶ هزار تومان رسیده است. البته برخی معتقدند ایران با داشتن بیش از ۲۰ هزار مرغداری بزرگ در سراسر کشور نمی تواند و نباید با معضلی به نام قاچاق جوجه یک روزه مواجه شود و این فرافکنی دولتی ها صرفا برای فرار از بی تدبیری در بازار مرغ بوده است. با این حال هر چه هست، الان جوجه یک روزه شده است دغدغه دو وزارتخانه و این دو وزارتخانه در روزهای گذشته یکدیگر را به قصور در وضع بازار جوجه و مرغ متهم کردند.

از طرفی اوضاع مذاکرات وین و پیوندی که خواه ناخواه با وضع اقتصاد و سپس وضع انتخابات خواهد گذاشت، موضوع کمبودهای کالا را در ایران برای مردم با مسائل سیاسی پیوند زده است و این یک نقطه ضعف برای دولت است که مسیری را طی کند که درست یا غلط، افکار عمومی هر کمبود و قصور و تقصیری را با یک پشت پرده سیاسی تفسیر و تأویل کند.

برخی معتقدند اوضاع وین خوب است و توافقی هم شده است و فقط اطلاع رسانی آن قطره چکانی است و تیم مذاکره کننده تلاش می کند کار را دشوار نشان دهد تا در لحظه اعلام توافق جای «خسته نباشید» را در زبان افکار عمومی برای خود حفظ کرده باشد! برخی دیگر می گویند تیم مذاکره کننده نتیجه مشخصی از مذاکرات وین نگرفته، اما برای آنکه در داخل به خاطر فرسایشی شدن آن با سرزنش و نقد روبه رو نشود، هر بار که از جلسه خارج می شود، مذاکرات را «روبه جلو» و «جدی» و «در مرحله رسیدن به یک پیش نویس»، ارزیابی می کند.

هرچه که هست مردم از دولت انتظاراتی دارند که فرقی نمی کند در صد روز آخر باشد یا در یکی از صدروزه های میانی. دولت اگر همتی و قدرتی دارد صراحتا به مردم بگوید چگونه می تواند بدون خرج دلارهای صندوق ذخیره و بدون واردات، مشکل جوجه یک روزه را حل کند؟ در این صورت شاید اقبال مردم به دولت و نامزد جریان دولت در انتخابات پیش رو بیشتر از اقبالی باشد که انتظار دارند از به نتیجه رسیدن مذاکرات وین ببینند!