امام سجاد (ع)، در بخشی از دعای وداع با ماه مبارک رمضان فرمودند: «السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا شَهْرَ اللَّهِ الْأَکْبَرَ، وَ یَا عِیدَ أَوْلِیَائِهِ.

السَّلَامُ عَلَیْکَ یَا أَکْرَمَ مَصْحُوبٍ مِنَ الْأَوْقَاتِ، وَ یَا خَیْرَ شَهْرٍ فِی الْأَیَّامِ وَ السَّاعَاتِ.

السَّلَامُ عَلَیْکَ مِنْ شَهْرٍ قَرُبَتْ فِیهِ الْآمَالُ، وَ نُشِرَتْ فِیهِ الْأَعْمَالُ.

السَّلَامُ عَلَیْکَ مِنْ قَرِینٍ جَلَّ قَدْرُهُ مَوْجُوداً، وَ أَفْجَعَ فَقْدُهُ مَفْقُوداً.»

«درود بر تو اى بزرگترین ماه خدا، و اى عید دوستان خدا.

درود بر تو اى گرامی ترین وقت هائى که (با ما) مصاحب و یار بودى، و اى بهترین ماه در روز ها و ساعت ها.

درود بر تو ماهى که آرزو ها در آن نزدیک است و کردار (شایسته) در آن پراکنده (فراوان) است‏.

درود بر تو ای همنشینی که، چون پدید آید، احترامش بزرگ است و، چون ناپدید شود فقدانش دردناک باشد.»

منبع: فراز هایی از دعای صحیفه سجادیه