به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، ارادت اهل سنت به آستان مقدس اهل بیت علیهم لسلام ریشه در تاریخ زندگانی آن بزرگواران به ویژه حدفاصل دوران امامت امام محمد باقر تا امام رضا دارد. در این دوره بود که ائمه ما در کنار تشکیل مدارس علمی و جلسات مناظره، علم و اخلاق اسلامی را به گونه ای به منصه ظهور رساندند که قلب هر مخالفی را بسوی حقیقت اسلام که همان مکتب تشیع بود، متمایل کرد؛ در واقع همان جامعه اموی که با سناریوی امثال معاویه و بنی امیه در راستای تحریف و تخریب چهره خلفای بر حق رسول الله صلی الله علیه و آله به صف مخالفان عترت پیوستند، وقتی به صورت مستقیم با علوم بی حد و اخلاق زیبای ائمه مواجه شدند، به سرعت بسوی محبت آن خاندان مطهر گرایش پیدا کردند؛ به عنوان نمونه وقتی استقبال کم نظیر ایرانیان نیشابور و خراسان از امام رضا را در تاریخ می خوانیم، به این حقیقت دست می یابیم. این استقبال در حالی بود که عمده مردم از اهل سنت بودند.

از این دوره به بعد بود که برخی اندیشمندان و ادیبان اهل سنت وارد عرصه شعر و مدح اهل بیت شدند و برخی دیگر نیز در فضایل آن بزرگواران قلم فرسایی کردند؛ از جمله شافعی از امامان چهارگانه اهل سنت که در جایی گفت: قالوا: ترفضت قلت: کلا ما الرفض دینی و لا إعتقادی ** لکن تولیت غیر شک خیر إمام و خیر هادی ** إن کان حب الولی رفضا فإننی أرفض العباد

یعنی گویند: تو رافضی و مرتد شدی، گویم: هرگز رفض و ارتداد آیین من نیست * اما بی شک من بهترین امام و بهترین راهنما را دوست دارم * اگر محبت علی دلیل بر رفض و بی دینی است، دنیا بدانند که من بی دین ترین مردمانم.

این نوع برخورد اهل سنت با اهل بیت درباره امام حسین و واقعه کربلا و نیز درباره امام رضا شکل ویژه تری به خود گرفت. در ادامه برخی از دست نوشته های سه عالم سنی مذهب درباره امام رضا علیه السلام را می خوانید.

۱ مسعودی شافعی متوفای ۳۴۶ ه.ق درباره جلالت آن حضرت از قول مامون عباسی چنین می نویسد:

«و وصل إلی المأمون أبو الحسن علی بن موسی الرضا، وهو بمدینة مرو، فأنزله المأمون أحسن إنزال، وأمر المأمون بجمیع خواص الأولیاء، وأخبرهم أنه نظر فی ولد العباس، وولد علی رضی الله عنهم، فلم یجد فی وقته أحدا أفضل ولا أحق بالأمر منعلی بن موسی الرضا، فبایع له بولایة العهد، وضرب اسمه علی الدنانیر والدراهم». یعنی و علی بن موسی الرضا علیه السلام به مأمون رسید درحالی که مأمون در شهر مرو بود. پس مأمون ایشان را در آنجا به بهترین نحو جای داد و به همه دوستان و خواص نزدیکان فرمان داد و آنان را آگاه کرد که او همه بنی عباس و اولاد علی بن ابیطالب را مورد ملاحظه و بررسی قرار داده و در این زمان احدی را برای مسئله امامت، برتر و شایسته تر از علی بن موسی الرضا نیافته است؛ به این خاطر با ایشان به عنوان ولایتعهد خود بیعت کرد و به نام علی بن موسی الرضا سکه دینار و درهم زد.

۲ محمد بن حبان متوفای ۳۵۴ ه.ق در خصوص امام در کتاب الثقات خود چنین می نویسد «علی بن موسی الرضا وهو علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن الحسین بن علی بن أبی طالب أبو الحسن من سادات أهل البیت و عقلائهم وجلة الهاشمیین ونبلائهم یجب أن یعتبر حدیثه».علی بن موسی الرضا که فرزند موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن حسین بن علی بن ابیطالب است. کنیه ایشان ابوالحسن و از بزرگان و عقلای اهل بیت پیامبر صلی الله علیه و آله و بنی هاشم و از افراد شریف و نجیب آنان است که معتبر دانستن حدیث ایشان واجب است.

وی درباره زیارت قبر امام رضا سلام الله علیه نیز چنین می گوید: «و قبره بسناباذ خارج النوقان مشهور یزار بجنب قبر الرشید قد زرته مرارا کثیرة وما حلت بی شدة فی وقت مقامی بطوس فزرت قبر علی بن موسی الرضا صلوات الله علی جده وعلیه و دعوت الله إزالتها عنی إلا أستجیب لی وزالت عنی تلک الشدة وهذا شیء جربته مرارا فوجدته کذلک.» و قبر علی بن موسی الرضا علیه السلام در سناباد بیرون منطقه نوقان مشهور و زیارتگاه است. من بارها مرقدش را زیارت کرده ام و در هنگامی که در طوس بودم هرگاه مسئله مشکل و سختی برایم پیش می آمد، به زیارت مرقد علی بن موسی الرضا که صلوات خدا بر جدش و بر او باد می رفتم و رفع آن مشکل را از خدا درخواست می کردم، قطعا و صد در صد دعایم مستجاب می شد و آن مشکل از من رفع می شد و این مسئله را بارها تجربه کردم و مشکلم رفع شد.

۳ یافعی شافعی متوفای ۷۶۸ در ذیل حوادث سال ۲۰۳ هجری در کتابش با عنوان «مرآة الجنان و عبرة الیقظان» درباره حضرت چنین می نویسد: «وفیها توفی الامام الجلیل المعظم سلالة السادة الاکارم أبو الحسن علی بن موسی الکاظم بن جعفر الصادق بن محمد الباقر بن زین العابدین علی بن الحسین ابن علی بن ابی طالب أحد الائمة الاثنی عشر اولی المناقب الذین انتسبت الامامیةالیهم». و در سال ۲۰۳ هجری امام جلیل بزرگوار، سلاله سادات کریم ابوالحسن علی بن موسی فرزند جعفر الصادق بن محمد الباقر بن زین العابدین علی بن الحسین بن علی بن ابیطالب رحلت کرد. ایشان یکی از امامان دوازده گانه دارای مناقب است که امامیه به ایشان منتسب است.

منابع:

گروه پاسخ به شبهات، مؤسسه تحقیقاتی حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف

انتهای پیام/