به گزارش خبرنگار مهر، متن زیر یادداشتی از حجت الاسلام والمسلمین محمد باقر پورامینی عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی است که در ادامه از نظر شما می گذرد:

دستگیری و کمک به رنج کشیدگان ضلعی از رابطه مردم خوب ما به خصوص جوانان برومند با بدنه جامعه است، آنکه در برابر روزی هایی که خداوند به آنان عطا کرده است، انفاق کند و واسطه انفاق دیگران به نیازمندان باشند.

با دو توصیف قرآنی از «ابرار» و «متقین» بهتر می توان از اهمیت انفاق و دستگیری از مردم پی برد؛ قرآن وقتی که از «ابرار» یاد می کند به زندگی زوج جوان حضرت امیرمومنان (ع) و حضرت فاطمه (ع) اشاره کرده، پس از بیان ویژگی این دو در «ایمان به خدا» و «ایمان به روز جزا»، از انفاقشان در راه خدا یاد می کند: و یطعمون الطعام علی حبه مسکینا و یتیما و أسیرا. إنما نطعمکم لوجه الله، لا نرید منکم جزاء و لا شکورا [۱]؛ و بر دوستی خدا به فقیر و اسیر و طفل یتیم طعام می دهند. و (گویند) ما فقط برای رضای خدا به شما طعام می دهیم و از شما هیچ پاداش و سپاسی هم نمی طلبیم.

قرآن در آیه ای دیگر وقتی «متقین» را توصیف می نماید، پس از بیان «ایمان به غیب» و «اقامه نماز»، از رابطه نزدیک و مستمر آنان با خلق خدا یاد می کند، و مما رزقناهم ینفقون؛ [۲] و از تمام مواهبی که به آنها روزی دادهایم انفاق می کنند.

بی شک، «روزی» معنای عامی است که به روزی های معنوی و مادی معنا می شود؛ از این رو پرهیزگاران آنهایند که نه تنها از اموال خود، بلکه از عقل، دانش، نیروهای جسمانی، مقام و موقعیت اجتماعی خود و خلاصه از تمام سرمایه های خویش به آنها که نیاز دارند می بخشند، بی آنکه انتظار پاداشی داشته باشند. [۳]

«فلسفه انفاق» تنها پرشدن خلأهای اجتماعی نیست، بلکه رابطه‬ ای با ساخته شدن دارد؛ اینکه انسان چیزی داشته باشد و از خود جدا کند و مظهر رحمانیت خدا شود این امر نقش بزرگی در ساختن روح و روان آدمی دارد. [۴]

شب آید شمع هم گردیم و بهر یکدیگر سوزیم

شود چون روز دست و پای هم در کار هم باشیم

دوای هم شفای هم برای هم فدای هم

دل هم جان هم جانان هم دلدار هم باشیم [۵]

سیره مستمر معصومان (ع) انس با رنج کشیده و تلاش برای کم کردن غم معیشت و حتی رفع سختی زندگی بود؛ آن هم بی خفا با حفظ آبرو آن رنج کشیدگان. گروهی از مردم مدینه در حالی زندگی می کردند که نمی دانستند معیشت آنان از کجا تأمین می شود و زمانی که علی بن الحسین (ع) رحلت رد، آنان کمک های شبانه ای را که به ایشان می رسید، از دست دادند. این سیره پسندیده در دعایشان نیز تبلور داشت و از خدا توفیق این دستگیری و تعاون را خواستار بودند؛ آن گونه که در دعای ۲۶ صحیفه سجادیه تلألو دارد.

و وفقهم لإقامة سنتک، و الأخذ بمحاسن أدبک فی إرفاق ضعیفهم، و سد خلتهم، و عیادة مریضهم، و هدایة مسترشدهم، و مناصحة مستشیرهم، و تعهد قادمهم، و کتمان أسرارهم، و ستر عوراتهم، و نصرة مظلومهم، و حسن مواساتهم بالماعون، و العود علیهم بالجدة و الإفضال، و إعطاء ما یجب لهم قبل السؤال

بار خدایا، همسایگان و دوستان مرا یاری ده که سنت تو بر پای دارند و رهنمودهای نیکوی تو را فرا گیرند: در یاری ناتوانانشان و رفع نیاز از نیازمندانشان و عیادت بیمارانشان و راهنمایی رهجویانشان و اندرز به مشورت کنندگانشان و دیدار مسافرانشان به هنگامی که باز می گردند و نهان داشتن اسرارشان و پوشیدن عیب هایشان و یاری ستمدیدگانشان و دستگیری از ایشان به اطعام و سود رسانیدن به ایشان به عطایا و بخشش ها و بر آوردن نیازهایشان زان پیش که لب به سوال بگشایند.

در این روزهای کرونایی، گره مادی و معیشتی، زندگی بسیاری از مردم عزیزمان را سخت کرده است؛ هنر همگان در راستای تاسی به معصومان و لبیک به پیشوای انقلاب «مواسات و همدلی» با نیازمندان است؛ بی شک این کمک مؤمنانه به فقرا، توشه ای قیمتی برای جلب رحمت الهی است؛ آن رحمتی که در آستان رمضان کریم بدان نیازمندیم.