خبرگزاری مهر _ گروه فرهنگ و ادب: حجت الاسلام والمسلمین علی اکبر مظاهری اصفهانی، استاد حوزه و دانشگاه و نویسنده کتاب هایی چون «شیوه شهریاری»، «جوانان و انتخاب همسر»، «فرهنگ خانواده»، «از ژرفای حج» و مترجم نهج البلاغه طی یادداشتی به یک نکته تربیتی اشاره کرده است.

مشروح این یادداشت را در ادامه بخوانید:

خداوند به آدمی می فرماید:

یابن آدم!

۱- اذکرنی تذللا، أذکرک تفضلا.

۲- اذکرنی بمجاهدة، أذکرک بمشاهدة.

۳- اذکرنی فی فوق الأرض، أذکرک تحت الأرض.

۴- اذکرنی فی النعمة والصحة، أذکرک فی الشدة والوحدة.

۵- اذکرنی بالطاعة، أذکرک بالمغفرة.

۶- اذکرنی فی الصحة والغناء، أذکرک فی الفقر والعناء.

۷- اذکرنی بالصدق والصفاء، أذکرک بالملإ الأعلی.

۸- اذکرنی بالإحسان إلی الفقراء، أذکرک بالجنة المأوی.

۹- اذکرنی بالعبودیة، أذکرک بالربوبیة.

۱۰- اذکرنی بالتضرع، أذکرک بالتکرم.

۱۱- اذکرنی بالتلفظ، أذکرک بالتلطف.

١٢- اذکرنی بترک الدنیا، أذکرک بنعیم البقاء.

۱۳- اذکرنی فی الشدة الهالکة، أذکرک بالنجاة الکاملة. (کلمةالله، صفحه ۴۷۷)

ای فرزند آدم!

١- خاضعانه یادم کن، بزرگوارانه یادت می کنم.

۲- مجاهدانه یادم کن، آشکارا و با مشاهده یادت می کنم.

٣- روی زمین یادم کن، زیر زمین (در قبر) یادت می کنم.

۴- با نعمت و سلامت یادم کن، در سختی و تنهایی یادت می کنم.

۵- با طاعت یادم کن، با مغفرت یادت می کنم.

۶- در سلامت و ثروت یادم کن، در فقر و تنگنا یادت می کنم.

۷- با صدق و صفا یادم کن، در ملکوت أعلی یادت می کنم.

۸ با احسان به بینوایان یادم کن، در آرامشگاه بهشت جاودان یادت می کنم.

۹- به بندگی یادم کن، به پروردگاری یادت می کنم.

۱۰- با تضرع و خشوع یادم کن، با کرامت و تجلیل یادت می کنم.

۱۱- ثناگویانه یادم کن، مهربانانه یادت می کنم.

۱۲- با وانهادن دنیا یادم کن، با نعمت های جاودان یادت می کنم.

۱۳- در تنگناهای هلاکت بار یادم کن، با حیات کامل و زندگی پایدار یادت می کنم.

رازگویی و لطف شنوی

از ارجمندترین الطاف الاهی به ما آدمیان، فراخواندنمان به سخن گفتن با خداوند است و اذن دادنمان به گفت وگویی رویاروی با او و گشودن راز دل در محضرش و بیان خواسته هایمان در پیشگاه کبریایی اش. و همچنین، نویددادنمان به شنودن رازهایمان و برآوردن خواستهایمان و اجابت دعاهایمان.

به فرموده امام عارفان و ذاکران، حضرت سجاد (ع):

«الهی! … من أعظم النعم علینا، جریان ذکرک علی ألسنتنا و إذنک لنا بدعائک و تنزیهک و تسبیحک.» (مناجات الذاکرین / مناجات سیزدهم از مناجات خمس عشر.)

خدای من! … از عظیم ترین نعمت ها بر ما، جاری شدن ذکر تو است بر زبان هایمان؛ و اذن و رخصتی است که به ما داده ای تا تو را بخوانیم و دعا کنیم و تنزیهت کنیم و تسبیحت گوییم.

ورود در این گفت وشنود «دوسویه» و بی واسطه و سپاس این نعمت و صمیمی با خداوند، استوارترین پشتوانه آدمی در زندگی پرتلاطم این جهان است. گشودن پنجره آسمان به روی آدمیان، به دست پرمهر خدای رحمان و دادن رخصت برای نگریستن به آفاق کران ناپدید جهان ملکوتیان و شنیدن صدای لطیف بال های فرشتگان و نهادن جان در مسیر وزش نسیم های الطاف روح افزای خدای سبحان و سرودن نغمه های عابدانه و عاشقانه به درگاه او و بازشنودن نجواهای پروردگار مهربان، موهبتی است بی بدیل که حیات مردمان در این خاکدان طبیعت را تفسیر می کند و بدان معنا می بخشد.

پنجره رحمت

سپاس این نعمت و موهبت، آن است که این «پنجره رحمت» را همچنان گشوده بداریم و آن رابطه مبارک را پیوسته، استوار داریم و به ناتوانی خویش از سپاسگزاری خداوند بر این نعمت، اعتراف کنیم و خاضعانه بگوییم: خداوندا! هرچه هست، از آن تو است و این توفیق عبادت و نیایش هم از الطاف تو است.

هم دعا از تو، اجابت هم ز تو

ایمنی از تو، مهابت هم ز تو

و ملتمسانه از او بخواهیم که این باب را به رویمان گشوده بدارد و سعادت هم سخنی با خویش را هرگز از ما نگیرد و این عیش مبارک هم نشینی با خود را هرگز از ما دریغ ندارد.

ای خدا این وصل هجران مکن

سرخوشان عشق را نالان مکن