به گزارش خبرنگار مهر، آیین بزرگداشت ششصدوچهل ودومین زادروز غیاث الدین بایسنغر بهادرخان، پسر شاهرخ تیموری و بانو گوهرشاد و از حامیان فرهنگ اسلامی، امروز دوشنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۹ در موسسه پژوهشی بایسنغر در هرات برگزار می شود.

در این نشست خلیل الله افضلی، استاد زبان و ادبیات فارسی و مدیر مؤسسه پژوهشی بایسنغر در موضوع «معرفی دو سند از کارگاه بایسنغر میرزا» و نصیر احمد یاور در موضوع «باغ سفید هرات، کاربری و توصیف معماری» سخنرانی خواهند کرد. همچنین در این برنامه از حامیان موسسه پژوهشی بایسنغر نیز تقدیر به عمل خواهد آمد.

آنطور که پایگاه اطلاع رسانی این موسسه اعلام کرده با هدف پیش گیری از گسترش بیماری کرونا، این برنامه با تعدادی محدود و از قبل دعوت شده از علاقه مندان برگزار خواهد شد.

بایسنغر میرزا، غیاث الدین بن شاهرخ بن امیر تیمور ملقب به سلطان بایسنغر بهادر خان، امیر زاده تیموری و سیاستمدار و حامی هنر و معماری و از خوشنویسان طراز اول بوده است. پژوهشگران بایسنغر مستعدترین پسر شاهرخ معرفی کرده اند. او در عهد فرمانروایی شاهرخ بیشتر به عنوان بازوی راست پدرش در هرات خدمت می کرد.

او در اداره امور حکومت تیموری سهمی عمده داشت. هنگامی که امیر تیمور در ۸۰۷ درگذشت، بایسنغر کودک بود. در سن ۱۷ سالگی والی طوس، نیشابور و استرآباد شد. او بعدها سرپرست دیوان عالی امیری یا شورای عالی شاهرخ در هرات را بر عهده گرفت. در سال ۸۲۴ و پس از آن ظاهرا مدتی والی تبریز بود، اما بعد به مقام پیشین خود بازگشت. تا جایی که وظایف مملکتی اجازه می داد، خوش داشت که به جای اقامت در ولایات، در هرات نزد پدرش بماند، زیرا در مسئولیت های خطیر، پدر به او اعتماد می کرد؛ از جمله در ۸۱۷ که شاهرخ در پایتخت نبود، نیابت سلطنت را بر عهده گرفت.

مکتب هرات، که در عهد شاهرخ و بایسنغر شهرت پیدا کرد. بایسنغر هرات را به صورت مرکزی علمی و هنری درآورد که قریب ۴۰ هنرمند و دانشمند در آن سرگرم کار بودند. در این شهر، سبک جدیدی از کتاب آرایی و در واقع فن کتاب سازی به طور کلی، از جمله خطاطی و تذهیب و تجلید، پدید آمد. هر چند نشانه هایی از سبک های دیگر، گاه در آثار هنرمندانی که از شهرهای دیگر برخاسته بودند مشاهده می شد، اما سبک هراتی ویژگی خود را داشت. یکی از ویژگی های آن، وجود عناصر شرق دور بود که احتمالا از مبادله سفیر میان ایران و چین ناشی می شد. مشهور است که هنرمندان هرات همراه هیات های سیاسی به خانبالق (پکن) آمد و شد داشته اند؛ یکی از آنان، به نام غیاث الدین نقاش، که بایسنغر او را برگزیده بود، بعدها شرح سفر خود را نوشت.