خبرگزاری تسنیم، سعید شیری: شناخت وقایع آخرالزمان، یکی از نیازهای اساسی هر مسلمان است که می خواهد با ایمان و بصیرت، خود را برای بزرگ ترین تحولات تاریخ بشریت آماده کند. درک صحیح این رویدادها بر اساس اسناد معتبر روایی، به ما کمک می کند تا از فریب جریان های باطل در امان بمانیم و همواره در جبهه ی حق استوار باشیم. در روایات شیعه، آخرالزمان نه صرفا یک مقطع پرآشوب بلکه مرحله ی تحقق وعده های الهی و پیروزی نهایی حق بر باطل است.

منابع روایی، اعم از احادیث پیامبر اکرم و ائمه اطهار دقیق ترین تصویر از حوادث آخرالزمان را ترسیم می کنند. این روایات نه تنها به معرفی شخصیت های کلیدی این دوران ـ مانند امام مهدی رجعت ائمه، و دشمنانی چون ابلیس ـ می پردازند، بلکه جزئیات رخدادهای بزرگ را نیز بیان کرده اند. چنین اسنادی، نقشه ای روشن برای فهم میدان نبرد نهایی میان حق و باطل ارائه می دهد.

قرآن کریم در ماجرای رانده شدن ابلیس از آسمان، دعای او برای مهلت تا روز قیامت را نقل می کند: «أنظرنی إلی یوم یبعثون» (اعراف: ۱۴). اما پاسخ الهی، این مهلت را محدود به «یوم الوقت المعلوم» (حجر: ۳۷-۳۸) می داند؛ یعنی زمانی معین که پایان کار ابلیس فرامی رسد. روایات امام صادق علیه السلام این «وقت معلوم» را همان روز نبرد نهایی با سپاه حق معرفی می کنند.

آخرین رجعت امیرالمؤمنین

بر اساس روایت امام صادق علیه السلام*در روز «وقت معلوم»، امیرالمؤمنین علیه السلام با اصحاب مؤمن خود رجعت می کند تا دنیا را از لوث وجود ابلیس و یارانش پاک کند. در همان لحظه، ابلیس نیز با تمام پیروانش از آغاز خلقت تا آن زمان، در مقابل لشکر حق صف آرایی خواهد کرد. این تقابل، بزرگ ترین رویارویی تاریخ می شود. در این روایت می خوانیم «إن إبلیس قال أنظرنی إلی یوم یبعثون فأبی الله ذلک علیه، فقال فإنک من المنظرین. إلی یوم الوقت المعلوم* فإذا کان یوم الوقت المعلوم ظهر إبلیس لعنه الله فی جمیع أشیاعه منذ خلق الله آدم إلی یوم الوقت المعلوم، و هی آخر کرة یکرها أمیر المؤمنین»؛ یعنی ابلیس گفت: «أنظرنی إلی یوم یبعثون» (مرا مهلت بده تا روزی که [مردگان] برانگیخته می شوند — سوره اعراف، آیه ۱۴)؛ ولی خداوند این را بر او نپذیرفت و فرمود: «فإنک من المنظرین، إلی یوم الوقت المعلوم» (پس تو از مهلت داده شدگانی، تا روز وقت معلوم — سوره حجر، آیات ۳۷ و ۳۸). پس وقتی روز وقت معلوم فرارسد، ابلیس ـ لعنت خدا بر او ـ همراه با همه پیروانش از روزی که خداوند آدم را آفرید تا روز وقت معلوم، همه آشکار خواهند شد. و آن، آخرین بازگشت و رجعتی است که امیرالمؤمنین (ع) رجعت می کند.» (مختصر البصائر (حسن بن سلیمان حلی)، ص۱۱۵)

در اندیشه شیعه، «رجعت» به معنای بازگشت گروهی از مؤمنان خالص و کافران سرسخت به دنیا پیش از قیامت است؛ رخدادی که بر پایه آیات و روایات، بعد از ظهور حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه و پیش از قیامت کبری رخ می دهد. در این باور، مؤمنان حقیقی برای مشاهده و یاری دولت حق بازمی گردند و کافران معاند برای چشیدن کیفر دنیوی و رسوایی پیش از عذاب آخرت. رجعت بخشی از نظام پاداش و کیفر الهی در دنیاست و نشانه ای از تحقق وعده های خداوند و بروز عدالت کامل محسوب می شود. بسیاری از علمای شیعه بر اساس روایات اهل بیت آن را از عقاید مسلم مکتب دانسته اند.

در سخنان ائمه همواره به باورداشتن و انکار نکردن رجعت سفارش شده اند؛ زیرا امامان رجعت را از نشانه های ایمان معرفی کرده و انکار آن را نتیجه جهل یا تأثیر افکار مخالفان برشمرده اند. حتی در روایتی از امام صادق آمده است: «من أقر بسبعة أشیاء فهو مؤمن»؛ یعنی هرکه به هفت چیز اقرار کند، او مؤمن است که یکی از آن امور، اقرار به رجعت معرفی می شود. (وسائل الشیعه، ج۲۴، ص۱۳۳) دعوت به عدم انکار رجعت، در واقع دعوت به تسلیم در برابر اخبارقطعی معصومین و اعتماد به علم آنان درباره آینده عالم است، همان گونه که مؤمن نسبت به هر وعده الهی که هنوز محقق نشده، یقین دارد.

اما در ادامه ی این روایت، محل وقوع این جنگ عظیم، سرزمینی به نام «الروحاء» در نزدیکی کوفه و کنار رود فرات است. این مکان، که از نظر جغرافیایی هم در مرکز سرزمین های دینی و تاریخی اسلام قرار دارد، به عنوان صحنه تحقق وعده نهایی الهی معرفی شده است.

روایت، از نبردی بی سابقه خبر می دهد؛ شدت آن چنان است که حتی برخی یاران علی علیه السلام تا صد قدم عقب نشینی می کنند و پاهای برخی به آب فرات فرو می رود. این صحنه، بیانگر سنگینی فشار و گستره عظیم قدرت باطل در آخرین لحظات موجودیت آن است.

در اوج نبرد، آیه ۲۱۰ سوره بقره محقق می شود: فی ظلل من الغمام و الملائکة و قضی الأمر. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در پیشاپیش این لشکر آسمانی، با نیزه ای از نور می ایستد تا فصل آخر تاریخ ابلیس را رقم بزند.

نبرد ابلیس با لشکریان حق و نابودی او

وقتی ابلیس چهره پیامبر را می بیند، با وحشت عقب نشینی می کند و می گوید: «إنی أری ما لا ترون، إنی أخاف الله رب العالمین» (انفال: ۴۸). (یعنی من چیزی می بینم که شما نمی بینید؛ من قطعا از خداوند رب العالمین خوف دارم) اما این فرار بی ثمر است؛ پیامبر نیزه نورانی را میان دو کتف او فرو می کند و بدین سان، حیات و سلطه او و تمام پیروانش پایان می یابد.

با نابودی ابلیس، حاکمیت توحید مطلق در سراسر جهان استقرار می یابد. امیرالمؤمنین علیه السلام حکومت را به دست می گیرد و به مدت چهل و چهار هزار سال، جهان را با عدالت و برکت اداره می کند. فراوانی نسل در این دوران به حدی است که هر شیعه، سالانه یک فرزند پسر و در مجموع هزار فرزند خواهد داشت.

زمین بهشتی و تحقق وعده نعمت ها

در این عصر، دو باغ سرسبز موسوم به «مدهامتان» (الرحمن: ۶۴) در اطراف مسجد کوفه ایجاد می شوند و زمین به صحنه ای از بهشت بدل می شود. این وضعیت، تجسم وعده های قرآنی و روایی درباره پیروزی حق و پاداش صبر مؤمنان در طول تاریخ است.

این رویارویی شگفت انگیز میان حق و باطل در آخرالزمان، هرچند به ظاهر با معیارهای عقل مادی بشر عصر حاضر ناممکن می نماید، اما ریشه در حقایق وحیانی مندرج در کتاب های آسمانی دارد. امروزه جهان غرب با بهره گیری از ابزارهای گسترده رسانه ای، این مفاهیم و صحنه ها را در قالب های گوناگون بازآفرینی و تصویرسازی می کند، هرچند اغلب آن ها را با روایت ها و اهداف ایدئولوژیک خاص خود می آمیزد.

اما باید پذیرفت که این تصویرپردازی ها، هرچند می تواند در ذهن مخاطب امروزی جرقه هایی از آگاهی و کنجکاوی ایجاد کند، در بسیاری موارد با تحریف مفاهیم اصلی و جابه جایی جایگاه حق و باطل همراه است؛ چنان که گاه، قهرمانان و منجیان حقیقی عرصه وحی در قالب های تحریف شده یا حتی منفی بازنمایی می شوند، و نیروهای باطل با پوشش قهرمانی و نجات بخشی عرضه می شوند.

-----------------------------------

پاورقی:

* محمد بن الحسین بن أبی الخطاب، عن موسی بن سعدان، عن عبد الله بن القاسم الحضرمی، عن عبد الکریم بن عمرو الخثعمی، قال: سمعت أبا عبد الله ع یقول:

«إن إبلیس قال أنظرنی إلی یوم یبعثون فأبی الله ذلک علیه، فقال فإنک من المنظرین. إلی یوم الوقت المعلوم* فإذا کان یوم الوقت المعلوم ظهر إبلیس لعنه الله فی جمیع أشیاعه منذ خلق الله آدم إلی یوم الوقت المعلوم، و هی آخر کرة یکرها أمیر المؤمنین ص. فقلت: و إنها لکرات؟ قال نعم.

«همانا ابلیس گفت: «أنظرنی إلی یوم یبعثون» (مرا مهلت ده تا روزی که [مردگان] برانگیخته می شوند — سوره اعراف، آیه ۱۴)؛ ولی خداوند این را بر او نپذیرفت و فرمود: «فإنک من المنظرین، إلی یوم الوقت المعلوم» (پس تو از مهلت داده شدگانی، تا روز وقت معلوم — سوره حجر، آیات ۳۷ و ۳۸). پس وقتی روز وقت معلوم فرارسد، ابلیس ـ لعنت خدا بر او ـ همراه با همه پیروانش از روزی که خداوند آدم را آفرید تا روز وقت معلوم، همه آشکار خواهند شد. و آن، آخرین بازگشت و رجعتی است که امیرالمؤمنین (ع) رجعت می کند.»

راوی می گوید: گفتم: «آیا این واقعا رجعت های متعددی است؟» فرمود: «بله». إنها لکرات و کرات، ما من إمام فی قرن إلا و یکر معه البر و الفاجر فی دهره حتی یدیل «۲» الله عز و جل المؤمن من الکافر. فإذا کان یوم الوقت المعلوم کر أمیر المؤمنین ص فی أصحابه، و جاء إبلیس فی أصحابه، و یکون میقاتهم فی أرض من أراضی الفرات، یقال لها: الروحاء قریب من کوفتکم فرمود: «بله، اینها رجعت پشت رجعت است. هیچ امامی در دوره ای [که زندگی می کند] نیست مگر آنکه در عصر خود رجعت کند و نیکوکار و بدکار همراه او بازمی گردند، تا آنکه خدای عزوجل مؤمن را بر کافر پیروز گرداند. پس هنگامی که روز وقت معلوم فرا رسد، امیرالمؤمنین با یارانش رجعت خواهد کرد، و ابلیس با یارانش خواهد آمد، و محل وعده و رویارویی آنان در زمینی از زمین های کنار فرات خواهد بود که آن را «الروحاء» می نامند، در نزدیکی کوفه شما».

فیقتتلون قتالا لم یقتتل مثله منذ خلق الله عز و جل العالمین، فکأنی أنظر إلی أصحاب علی أمیر المؤمنین ص قد رجعوا إلی خلفهم القهقری مائة قدم، و کأنی أنظر إلیهم و قد وقعت بعض أرجلهم فی الفرات. فعند ذلک یهبط الجبار عز و جل فی ظلل من الغمام و الملائکة و قضی الأمر (بقره ۲۱۰) رسول الله ص أمامه بیده حربة من نور، فإذا نظر إلیه إبلیس رجع القهقری ناکصا علی عقبیه، فیقولون له أصحابه: أین ترید و قد ظفرت؟ فیقول: إنی أری ما لا ترون … إنی أخاف الله رب العالمین فیلحقه النبی ص فیطعنه طعنة بین کتفیه، فیکون هلاکه و هلاک جمیع أشیاعه، فعند ذلک یعبد الله عز و جل و لا یشرک به شیئا و یملک أمیر المؤمنین أربعا و أربعین ألف سنة، حتی یلد الرجل من شیعة علی ع ألف ولد من صلبه ذکرا، فی کل سنة ذکرا، و عند ذلک تظهر الجنتان المدهامتان عند مسجد الکوفة و ما حوله بما شاء الله»

پس با یکدیگر جنگی خواهند کرد که از روزی که خداوند عزوجل جهانیان را آفریده، مانند آن جنگی رخ نداده است. گویی می بینم یاران علی امیرالمؤمنین به عقب بازمی گردند و صد گام به قهقرا می روند، و می بینم که برخی پاهایشان در فرات فرو می رود. در آن هنگام، خدای جبار عزوجل «در سایه بان هایی از ابر و همراه با فرشتگان» (اشاره به آیه ۲۱۰ سوره بقره: هل ینظرون إلا أن یأتیهم الله فی ظلل من الغمام والملائکة وقضی الأمر) فرود می آید و کار یکسره می شود. در پیش گاه او، رسول خدا (ص) با نیزه ای از نور در دست ایستاده است. وقتی ابلیس به او نگاه می کند، به عقب برمی گردد و در حالی که بر پاشنه های خود عقب می رود، رو برمی تابد. یارانش به او می گویند: «به کجا می روی، در حالی که پیروز شده ای؟» او می گوید: «همانا من چیزی را می بینم که شما نمی بینید، همانا من از خداوند پروردگار جهانیان می ترسم» (سوره انفال، آیه ۴۸: إنی أری ما لا ترون إنی أخاف الله رب العالمین). سپس پیامبر به او می رسد و نیزه ای میان دو کتفش فرو می کند، که آن ضربت نابودی او و هلاکت همه پیروانش خواهد بود. در آن هنگام، خداوند عزوجل پرستش می شود و هیچ چیزی با او شریک گرفته نخواهد شد. و امیرالمؤمنین چهل و چهار هزار سال حکومت می کند، تا آنجا که مردی از شیعیان علی هزار فرزند پسر از نسل خویش بیاورد، هر سال یک پسر. در آن هنگام، دو بهشت «سبز تیره» پدیدار می شوند در کنار مسجد کوفه و پیرامون آن، به همان مقداری که خداوند بخواهد. (اشاره به عبارت قرآنی «مدهامتان» در آیه ۶۴ سوره الرحمن: «مدهامتان» یعنی دو باغ که از سبزی، تیره فام شده اند.

انتهای پیام/