به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، محمود حبیبی کسبی از شاعران کشورمان در این روزهای قرنطینگی غزلی جدید را سروده است که در ادامه می خوانید:



پی پیدایی یک لحظه ثباتی که ندارم

رفتم از شهر شلوغت به دهاتی که ندارم

مثل یک ملک کلنگی که بکوبند و بسازند

زنده ام بعد تو با شوق حیاتی که ندارم

دیدنت روز هٔ من، بردن نام تو نمازم

به چه دل خوش کنم؟ این صوم و صلاتی که ندارم؟

در خیال شب آشفتهٔ موی تو شدم گم

در پی یافتن راه نجاتی که ندارم

حاجتی دارم و حیران قنوتی که نبستم

تشنهٔ اشکم و دنبال قناتی که ندارم

واژه ها کوچک و دلتنگی من سخت بزرگ است

حرف ها دارم و گنگ کلماتی که ندارم

من اگر باز کنم سفرهٔ دل را پر زخم است

قانعم با نمک و نان بیاتی که ندارم

این همه تلخی تنهایی و تنهایی تلخم

اجر صبری ست ازآن شاخ نباتی که ندارم

انتهای پیام/