طلبه ای که قهرمان «پاورلیفتینگ» کشور است / وقتی می فهمند «طلبه ام» تعجب می کنند
با وجود گرایش روحانیت به ورزش های انفرادی و رزمی و کسب عناوین مختلف در این رشته ها، شنیدن اینکه یک طلبه در مسابقات پاورلیفتینگ و پرس سینه کشور عنوان برتر را به دست آورده است، تعجب آور است.
به همین بهانه برای آشنایی با این طلبه ورزشکار، گفتگویی با «امین فریادی خامنه» انجام دادیم که ماحصل آن در ادامه از نظرتان می گذرد.
ابتدا خود را معرفی کرده و مختصری از سوابق و عناوین ورزشی تان برایمان بفرمایید.
امین فریادی خامنه، متولد سال ۱۳۷۰ در شهر خامنه و ساکن این شهر هستم و پس از گرفتن مدرک کارشناسی در رشته حقوق و گذراندن خدمت مقدس سربازی، به عنوان طلبه وارد مدرسه علمیه حضرت ولیعصر (عج) تبریز شده ام.
رشته ورزشی ام پاورلیفیتینگ و پرس سینه می باشد که به عنوان داور ملی این رشته نیز گاهی داوری می کنم و تابحال سه دوره قهرمان مسابقات کشوری، دو دوره قهرمان مسابقات شمالغرب کشور و هشت دوره قهرمان مسابقات استان شده ام و در مسابقات مچ اندازی استان آذربایجان شرقی نیز عنوان اول را در کارنامه ورزشی ام دارم . بیش از ۱۵ سال است این رشته ورزشی را دنبال می کنم و در سال ۱۳۸۵ اولین بار در مسابقات حضور یافته ام.
سابقه مربیگری دارید؟
یک باشگاه بدنسازی داشتم و حدود هشت سال نیز باشگاه داری و مربیگری را تجربه کرده ام.
چه عواملی باعث ورودتان به حوزه علمیه شد؟
عوامل مختلفی در ورودم به حوزه علمیه دخیل بودند که شاید اصلی ترین آن ها حضور در مساجد و هیئات مذهبی و نشستن پای منابر اساتید و روحانیت می باشد.
دلیل گرایش به این رشته ورزشی را بفرمایید و در خصوص کارکردهایش نیز توضیح دهید.
در ابتدای بحث اشاره به خواسته معروف مقام معظم رهبری از جوانان یعنی همان «تحصیل، تهذیب و ورزش» خالی از لطف نخواهد بود. ورزش شاید اصلی ترین عامل برای سلامتی جسمی بوده و در ارتقاء روحیه و نشاط نیز بسیار تاثیرگذار است و شاید بهترین پاسخ برای این سؤال همان عبارت معروف (جسم و روح سالم در بدن سالم) باشد.
با توجه به اینکه یکی از رسالت های اصلی حوزه علمیه و طلاب، تبلیغ است؛ ورزش با توجه به طیف مخاطبینی که دارد یکی از بهترین راه ها برای عمل به این رسالت مهم است. ورزش های عامه پسند و پر مخاطب می تواند یکی از بهترین ابزارها برای انجام امور تبلیغی باشد که من این موضوع را از نزدیک لمس کرده و تأثیراتش را دیده ام.
برخوردهایی با شما به عنوان یک طلبه ورزشکار در میادین ورزشی چگونه بود؟
وقتی متوجه می شدند یک طلبه ام، تعجب می کردند که مگر می شود در عین حال که طلبه هستی، یک ورزشکار قهرمان کشور هم باشی آن هم در رشته ای مثل بدنسازی! از من می پرسیدند چگونه تمرین می کنی یا در حوزه علمیه چگونه تغذیه ات را کنترل می کنی که بدنت دچار افت نمی شود.
برداشت من از این برخوردها این است که مردم فکر می کنند که روحانیت به ندرت دست به ورزش می زند آنهم در حد خودمانی و فامیلی نه قهرمانی کشور و در رشته های متداولی مثل فوتبال، والیبال و امثالهم.
از نظر شما این برخوردها و سؤالات چه دلیلی دارد؟
شاید ضعیف و کمرنگ بودن ورزش در حوزه های علمیه و در بین طلاب عامل این نگرش و تعجب مردم باشد. من وقتی به عنوان داور در مسابقات حضور می یابم و متوجه طلبه بودنم می شود، باور نمی کنند و سؤالات متعدد و گاهی عجیبی هم مطرح می کنند.
نگاه حوزه و روحانیت به ورزش چگونه است؟
مسؤولان مدرسه، مدیریت حوزه علمیه استان و حتی امام جمعه محترم و مردمی تبریز نگاه مناسبی به ورزش دارند و حمایت های کافی از من صورت می گیرد، ولی نظر من این است که باید ورزش را خودمان با انگیزه و علاقه شروع کنیم و دنبال سالن و زمین ورزشی یا یک دوره ورزشی نباشیم.
باید با یک هدف مشخص و بصورت برنامه ریزی ورزش کرد و با خوابیدن و اتلاف وقت کار به جایی نمی رسد. ورزش برای سلامتی جسم و روح و مهمتر از آن برای معرفی بهتر حوزه علمیه و از بین بردن نگرشی که یک روحانی نمی تواند یک قهرمان ورزشی در رشته های متفاوت باشد، بسیار کارساز است.
رشته ورزشی شما نیازمند تمرینات و رژیم غذایی خاصی است، از این بابت در حوزه دچار مشکل نمی شوید؟
به من می گویند چگونه در حوزه با وجود محدودیت های تغذیه ای و تمرینی، زندگی می کنی که بدنت افت نمی کند و دچار مشکل نمی شوی. بألاخره غذای خانه نیست و تفاوت هایی با رژیم غذایی ورزشکاران حرفه ای دارد و محدودیت هایی به لحاظ تمرین نیز پیش می آید؛ من در پاسخ به آن ها می گویم که این غذای امام زمان (عج) که از آن می خورم و من را بسیار آماده نگه می دارد.
آیا طلبگی در ورزش شما تاثیرگذار بوده و چه سمت و سویی به ورزش داده است؟
از نظر من، مهم این است که نگرش به ورزش چگونه و در چه سطحی باشد. ورزش یک بعد قهرمانی و بعد مهمتر دیگری به نام پهلوانی دارد. متأسفانه در کشور ما بجای پهلوان پروری، قهرمان پروری صورت گرفته است، تا زمانی که در مسابقات حضور می یابی، مدال کسب می کنی و داور هستی، تو را بعنوان ورزشکار شناخته و تکریمت می کنند ولی پس از آن معلوم نیست چه بر سرت خواهد آمد.
همیشه به عنوان یک طلبه ورزشکار، سعی بر این داشتم که با ادب، رفتار، احترام و گفتار مناسب، این را که ورزش در مقابل اخلاق است را ترویج دهم و همیشه دنبال این بوده ام که پهلوانی در ورزش را بجای قهرمان پروری محض که بدون پهلوانی است، گسترش یابد و موضوع ترویج مسائل اخلاقی، تربیتی و عمل به رسالت تبلیغی نیز همیشه مد نظرم بوده است.
به همین بهانه برای آشنایی با این طلبه ورزشکار، گفتگویی با «امین فریادی خامنه» انجام دادیم که ماحصل آن در ادامه از نظرتان می گذرد.
ابتدا خود را معرفی کرده و مختصری از سوابق و عناوین ورزشی تان برایمان بفرمایید.
امین فریادی خامنه، متولد سال ۱۳۷۰ در شهر خامنه و ساکن این شهر هستم و پس از گرفتن مدرک کارشناسی در رشته حقوق و گذراندن خدمت مقدس سربازی، به عنوان طلبه وارد مدرسه علمیه حضرت ولیعصر (عج) تبریز شده ام.
رشته ورزشی ام پاورلیفیتینگ و پرس سینه می باشد که به عنوان داور ملی این رشته نیز گاهی داوری می کنم و تابحال سه دوره قهرمان مسابقات کشوری، دو دوره قهرمان مسابقات شمالغرب کشور و هشت دوره قهرمان مسابقات استان شده ام و در مسابقات مچ اندازی استان آذربایجان شرقی نیز عنوان اول را در کارنامه ورزشی ام دارم . بیش از ۱۵ سال است این رشته ورزشی را دنبال می کنم و در سال ۱۳۸۵ اولین بار در مسابقات حضور یافته ام.
سابقه مربیگری دارید؟
یک باشگاه بدنسازی داشتم و حدود هشت سال نیز باشگاه داری و مربیگری را تجربه کرده ام.
چه عواملی باعث ورودتان به حوزه علمیه شد؟
عوامل مختلفی در ورودم به حوزه علمیه دخیل بودند که شاید اصلی ترین آن ها حضور در مساجد و هیئات مذهبی و نشستن پای منابر اساتید و روحانیت می باشد.
دلیل گرایش به این رشته ورزشی را بفرمایید و در خصوص کارکردهایش نیز توضیح دهید.
در ابتدای بحث اشاره به خواسته معروف مقام معظم رهبری از جوانان یعنی همان «تحصیل، تهذیب و ورزش» خالی از لطف نخواهد بود. ورزش شاید اصلی ترین عامل برای سلامتی جسمی بوده و در ارتقاء روحیه و نشاط نیز بسیار تاثیرگذار است و شاید بهترین پاسخ برای این سؤال همان عبارت معروف (جسم و روح سالم در بدن سالم) باشد.
با توجه به اینکه یکی از رسالت های اصلی حوزه علمیه و طلاب، تبلیغ است؛ ورزش با توجه به طیف مخاطبینی که دارد یکی از بهترین راه ها برای عمل به این رسالت مهم است. ورزش های عامه پسند و پر مخاطب می تواند یکی از بهترین ابزارها برای انجام امور تبلیغی باشد که من این موضوع را از نزدیک لمس کرده و تأثیراتش را دیده ام.
برخوردهایی با شما به عنوان یک طلبه ورزشکار در میادین ورزشی چگونه بود؟
وقتی متوجه می شدند یک طلبه ام، تعجب می کردند که مگر می شود در عین حال که طلبه هستی، یک ورزشکار قهرمان کشور هم باشی آن هم در رشته ای مثل بدنسازی! از من می پرسیدند چگونه تمرین می کنی یا در حوزه علمیه چگونه تغذیه ات را کنترل می کنی که بدنت دچار افت نمی شود.
برداشت من از این برخوردها این است که مردم فکر می کنند که روحانیت به ندرت دست به ورزش می زند آنهم در حد خودمانی و فامیلی نه قهرمانی کشور و در رشته های متداولی مثل فوتبال، والیبال و امثالهم.
از نظر شما این برخوردها و سؤالات چه دلیلی دارد؟
شاید ضعیف و کمرنگ بودن ورزش در حوزه های علمیه و در بین طلاب عامل این نگرش و تعجب مردم باشد. من وقتی به عنوان داور در مسابقات حضور می یابم و متوجه طلبه بودنم می شود، باور نمی کنند و سؤالات متعدد و گاهی عجیبی هم مطرح می کنند.
نگاه حوزه و روحانیت به ورزش چگونه است؟
مسؤولان مدرسه، مدیریت حوزه علمیه استان و حتی امام جمعه محترم و مردمی تبریز نگاه مناسبی به ورزش دارند و حمایت های کافی از من صورت می گیرد، ولی نظر من این است که باید ورزش را خودمان با انگیزه و علاقه شروع کنیم و دنبال سالن و زمین ورزشی یا یک دوره ورزشی نباشیم.
باید با یک هدف مشخص و بصورت برنامه ریزی ورزش کرد و با خوابیدن و اتلاف وقت کار به جایی نمی رسد. ورزش برای سلامتی جسم و روح و مهمتر از آن برای معرفی بهتر حوزه علمیه و از بین بردن نگرشی که یک روحانی نمی تواند یک قهرمان ورزشی در رشته های متفاوت باشد، بسیار کارساز است.
رشته ورزشی شما نیازمند تمرینات و رژیم غذایی خاصی است، از این بابت در حوزه دچار مشکل نمی شوید؟
به من می گویند چگونه در حوزه با وجود محدودیت های تغذیه ای و تمرینی، زندگی می کنی که بدنت افت نمی کند و دچار مشکل نمی شوی. بألاخره غذای خانه نیست و تفاوت هایی با رژیم غذایی ورزشکاران حرفه ای دارد و محدودیت هایی به لحاظ تمرین نیز پیش می آید؛ من در پاسخ به آن ها می گویم که این غذای امام زمان (عج) که از آن می خورم و من را بسیار آماده نگه می دارد.
آیا طلبگی در ورزش شما تاثیرگذار بوده و چه سمت و سویی به ورزش داده است؟
از نظر من، مهم این است که نگرش به ورزش چگونه و در چه سطحی باشد. ورزش یک بعد قهرمانی و بعد مهمتر دیگری به نام پهلوانی دارد. متأسفانه در کشور ما بجای پهلوان پروری، قهرمان پروری صورت گرفته است، تا زمانی که در مسابقات حضور می یابی، مدال کسب می کنی و داور هستی، تو را بعنوان ورزشکار شناخته و تکریمت می کنند ولی پس از آن معلوم نیست چه بر سرت خواهد آمد.
همیشه به عنوان یک طلبه ورزشکار، سعی بر این داشتم که با ادب، رفتار، احترام و گفتار مناسب، این را که ورزش در مقابل اخلاق است را ترویج دهم و همیشه دنبال این بوده ام که پهلوانی در ورزش را بجای قهرمان پروری محض که بدون پهلوانی است، گسترش یابد و موضوع ترویج مسائل اخلاقی، تربیتی و عمل به رسالت تبلیغی نیز همیشه مد نظرم بوده است.
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «طلبه ای که قهرمان «پاورلیفتینگ» کشور است#@! وقتی می فهمند «طلبه ام» تعجب می کنند» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.