از خیابان که وارد ورودی بیمارستان کودکان مفید می شوی چهره مادران و پدران نگرانی را می بینی که کودکان خود را در آغوش گرفته اند به امید بهبودی، کودکانی که تن تب دارشان امان از آنها گرفته و به جای لبخند کودکانه بر لب، اشک در چشمانشان نشانده است. دیدن کودکان بیمار با آن چهره های معصوم، دیدن چشمان نگران مادران توان را از انسان سلب می کند و غم عمیقی بر دل می نشاند. اما در جلوی ورودی بخش کودکان مبتلا به کرونا اوضاع فرق دارد، سکوت سنگینی حکم فرماست، وقتی در شیشه ای باز می شود گویی وارد دنیای دیگری از درد و بیماری شده ای، گریه های بلند بلند کودکان اینجا جای خود را به ناله های ممتد می دهد، ناله هایی که هر از چند گاهی سکوت بخش را می شکند. ناله هایی که تصویری غلط را در ذهن از بین می برد؛ « کودکان به ویروس کرونا مبتلا نمی شوند»