کودکان میناب رفتند، اما فردای ایران از خاک برمیخیزد
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، یادداشت مهمان، مریم زندی، نویسنده کودک و نوجوان: ملت ایران همواره صلح طلب و خواستار آرامش در جهان بوده است. در لحظه های سخت و پرتنش تاریخ هم ثابت کرده در صورتی که دشمن به خاک پاکش تجاوز کند، غیرت ایرانی اش به جوش می آید و جواب دندان شکنی به متجاوزان می دهد.
امسال برای دومین بار و در ماه مبارک رمضان دشمن پا را از گلیم خود فراتر برد و ناجوانمردانه به جنگ با معصومیت کودکان ایرانی برخاست و وقیحانه روی کلمه صلح و مشق ها و نقاشی ها و دنیای کودکان میناب موشک انداخت.
حمله وحشیانه رژیم غاصب و کودک کش به مدرسه میناب، داغی جانسوز بر دل های ایرانیان گذاشت. شهادت ۱۶۸ کودک بی گناه که هر کدام با آرزویی بزرگ به دل خاک رفتند و مادران و پدران شان تا ابد در غم فراق جگرگوشه هایشان می سوزند.
دشمن با این حمله نشان داد می خواهد آینده را از ایرانیان بگیرد و پا روی آرزوها و پیشرفت ایران بگذارد. دشمن می خواهد امید را از ما بگیرد و ناامیدی را در دل ها نهادینه کند.
برای دشمن، مرگ هر کودک و هر ایرانی یعنی از بین بردن آینده و امید ایران، یعنی نابودی تاریخ و تمدن و فرهنگ و پیشینه درخشان این سرزمین. ولی محاسباتش همیشه اشتباه است! در گردنه های سخت تاریخ، ایرانیان همواره نشان دادند که سربلند و پیروز بوده اند.
ما شاعران و نویسندگان کودک و نوجوان که رسالت مان نوشتن برای آینده سازان ایران عزیز است، از فاجعه مدرسه میناب و شهادت هموطنان و رهبر عزیزمان بسیار دردمند و غمگینیم.
ما برای کودکان دنیایی امن و آرام آرزو داریم. دنیایی که از چشم حریص قدرت طلبان و صاحبان پرونده های فجیع کودک کشی اپستینی به دور باشد.
برایشان سرزمینی قدرتمند و مستقل خواهانیم؛ سرزمینی که صدای شادی و خنده اش به گوش فلک برسد و برای این خواسته، باید رستم وار پشت دیو و ددهای روزگار را که چشم به وطن دارند، به خاک بمالیم، انتقام خون این کودکان را به بهترین نحو بگیریم و وطن را برای کودکان و نوجوانان امن و آرام کنیم.
ما همیشه چراغ امید را روشن نگاه می داریم و شاهد قد برافراشتن کودکان این سرزمین و درخت تناور ایران عزیز هستیم. و بر این باوریم که: ان الباطل کان زهوقا
امسال برای دومین بار و در ماه مبارک رمضان دشمن پا را از گلیم خود فراتر برد و ناجوانمردانه به جنگ با معصومیت کودکان ایرانی برخاست و وقیحانه روی کلمه صلح و مشق ها و نقاشی ها و دنیای کودکان میناب موشک انداخت.
حمله وحشیانه رژیم غاصب و کودک کش به مدرسه میناب، داغی جانسوز بر دل های ایرانیان گذاشت. شهادت ۱۶۸ کودک بی گناه که هر کدام با آرزویی بزرگ به دل خاک رفتند و مادران و پدران شان تا ابد در غم فراق جگرگوشه هایشان می سوزند.
دشمن با این حمله نشان داد می خواهد آینده را از ایرانیان بگیرد و پا روی آرزوها و پیشرفت ایران بگذارد. دشمن می خواهد امید را از ما بگیرد و ناامیدی را در دل ها نهادینه کند.
برای دشمن، مرگ هر کودک و هر ایرانی یعنی از بین بردن آینده و امید ایران، یعنی نابودی تاریخ و تمدن و فرهنگ و پیشینه درخشان این سرزمین. ولی محاسباتش همیشه اشتباه است! در گردنه های سخت تاریخ، ایرانیان همواره نشان دادند که سربلند و پیروز بوده اند.
ما شاعران و نویسندگان کودک و نوجوان که رسالت مان نوشتن برای آینده سازان ایران عزیز است، از فاجعه مدرسه میناب و شهادت هموطنان و رهبر عزیزمان بسیار دردمند و غمگینیم.
ما برای کودکان دنیایی امن و آرام آرزو داریم. دنیایی که از چشم حریص قدرت طلبان و صاحبان پرونده های فجیع کودک کشی اپستینی به دور باشد.
برایشان سرزمینی قدرتمند و مستقل خواهانیم؛ سرزمینی که صدای شادی و خنده اش به گوش فلک برسد و برای این خواسته، باید رستم وار پشت دیو و ددهای روزگار را که چشم به وطن دارند، به خاک بمالیم، انتقام خون این کودکان را به بهترین نحو بگیریم و وطن را برای کودکان و نوجوانان امن و آرام کنیم.
ما همیشه چراغ امید را روشن نگاه می داریم و شاهد قد برافراشتن کودکان این سرزمین و درخت تناور ایران عزیز هستیم. و بر این باوریم که: ان الباطل کان زهوقا
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «کودکان میناب رفتند، اما فردای ایران از خاک برمی خیزد» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.