به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان، از سال ها قبل رسم بر این بود که هر یک از روز های دهه اول ماه محرم به نام حماسه سازان عاشورا نامگذاری شود. معنای این اسامی در هر روز، ویژگی های یکی از اولیای دشت نینوا را بیان می کند. البته مفهوم آن بدین معنا نیست که هر کدام از شخصیت های مذکور در همان روز به شهادت رسیده اند. نامگذاری شب های محرم از طرف مداحان و ذاکران اهل بیت، برای زنده نگه داشتن یاد حماسه بزرگ عاشورا انجام شده است.

در این گزارش به نامگذاری شب دهم محرم به نام امام حسین (ع) می پردازیم.



حسین بن علی بن ابی طالب امام سوم شیعیان در۳ شعبان ۴ قمری متولد و در ۱۰ محرم ۶۱ هجری قمری به شهادت رسید.

او فرزند علی بن ابی طالب و فاطمه زهرا و نوهٔ پیامبر اسلام، است. امام حسین (ع) روز عاشورا در نبرد کربلا به شهادت رسید و به همین خاطر شیعیان او را سیدالشهداء نیز می نامند.

مشهورترین لقب امام حسین (ع) را زکی و مهم ترین آنان را سید شباب أهل الجنة می داند.

القاب ذکرشدهٔ از امام حسین (ع) در احادیث و دعا ها عبارتند از: مظلوم، مقتول، قتیل العبرات، اسیر الکربات، قتیل الکفرة، طریح الفجرة، قتیل الله، ثارالله، حجةالله، باب الله، وترالله، الداعی الی الله، نور، صدیق، مصباح الهدیٰ، سفینةالنجاة، خامس اصحاب کساء، غریب الغرباء، سبط الرسول، وارث، وتر الموتور.

مدفن حسین بن علی در شهر کربلا و نزدیک به ۹۰ کیلومتری جنوب غربی بغداد قرار دارد. اما روایات مختفی در مورد مکان دفن سر امام حسین (ع) وجود دارد؛ از جمله در کنار پدرش علی در نجف، خارج از کوفه، اما نه در کنار علی، در کربلا به همراه بدن کاملش، در بقیع، در مکان نامعلومی در دمشق، در رقهٔ سوریه و در مسجدی به نام «محسن الامین» در قاهره است.

انتهای پیام/