به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، مراقبت و پرستاری از بیمار یکی از ارزشمندترین خصلت های رفتاری شمرده می شود و برآمده از حس نوع دوستی و یا مبتنی بر ذات انسان های با وجدان است. فرد پرستار از آنجا که وقت و جان خود را در مسیر خدمت رسانی به بیمار هزینه می کند، نزد خداوند از جایگاه بالایی برخوردار است، همچنان که رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمود «من سعی فی حاجة اخیه المسلم طلب وجه الله کتب الله عزوجل له ألف ألف حسنة؛ یعنی هرکه در بر طرف کردن نیاز مسلمانی به خاطر خدا کوشش کند، خداوند بزرگ برای او هزار هزار حسنه می نویسد». (الکافی، ج ۲، ص ۱۹۷) حضرت در حدیثی دیگر حتی تلاش برای بر آوردن نیاز بیمار، چه آن را برآورده کند و چه نکند، مانند روزی معرفی کرد که فرد از مادرش زاده شده و از گناهانش پاک می شود؛ من سعی لمریض فی حاجة قضاها أولم یقضها خرج من ذنوبه کیوم ولدته امه.» (من لایحضر الفقیه، ج۴، ص۱۶)

از منظری دیگر از آنجا که پرستاری جلوه ای از عطوفت و رحمت خداوند بر بندگان است، در نظام الهی بسیار ارزشمند است و چه بسا از بسیاری مستحبات ارجحیت داشته باشد. فردی به نام مرازم بن حکیم می گوید: طی سفری وقتی به مدینه وارد شدیم، بیمار شدم. همسفرم [در این مدت] به مسجد می رفت و مرا تنها می گذاشت. از این کار به او گلایه کردم. او هم امام صادق علیه السلام را از این جریان آگاه کرد. امام برایش چنین پاسخ فرستاد « نشستن تو نزد او، از نماز خواندنت در مسجد برتر است ؛ قعودک عنده أفضل من صلاتک فی المسجد.» (الکافی، ج۴، ص۵۴۵)

بنابراین تلاش برای نگهداری و پرستاری از بیمار و برخورد کریمانه با او مورد رضایت خداوند و بلکه از واجبات هر انسانی است که با بیمار سر و کار دارد و بر اساس احادیث ثواب یک روز و شب پرستاری از بیمار، سبب می شود انسان با رسولان الهی محشور شود. رسول خدا صلی الله علیه و آله در این باره فرمود هرکه یک شبانه روز از بیماری پرستاری کند، خداوند او را با ابراهیم خلیل محشور می کند؛ من قام علی مریض یوما و لیلة بعثه الله مع ابراهیم الخلیل». (ثواب الاعمال شیخ صدوق، ص۲۸۹)