آمریکایی ها تجهیزات پیشرفته سری روسیه را شناسایی کردند
رسانه آمریکایی «نشنال اینترست» به افشای جزئیاتی از یک سلاح سری ارتش روسیه پرداخته است که نقش مهمی را در تضمین تاثیر توانمندی اطلاعاتی ارتش روسیه در میدان جنگ ایفا خواهد کرد.
به گزارش ایسنا، به نقل از خبرگزاری اسپوتنیک، پنتاگون کشورهایی نظیر روسیه و چین را به عنوان رقبای «همتای نزدیک» یا «تهدید» دسته بندی کرده است.
با این حال مسکو و پکن در زمینه یک سری تکنولوژی های نوظهور پیشتاز بوده اند و تسلیحاتی که هنوز از سوی مجتمع نظامی-صنعتی آمریکا در اختیار گرفته نشده اند، به خدمت گرفته اند.
مارک اپیسکوپوس، یک مقاله نویس نشریه نشنال اینترست آمریکا معتقد است، یک هواپیمای سری روسی موسوم به هواپیمای شناسایی Beriev A-۵۰U که نسخه مدرنیزه شده هواپیمای A-۵۰ مشهور به «رادار پرنده» است، نقش مهمی را در تضمین تاثیر توانمندی اطلاعاتی ارتش روسیه در میدان جنگ ایفا خواهد کرد.
اپیسکوپوس در مقاله ای که اخیرا در وبسایت این مجله منتشر ساخت، برخی ویژگی های کلیدی مدل A-۵۰U را نظیر قابلیتش در رهگیری اهداف زمینی تا بردی بالغ بر ۳۰۰ کیلومتر و اهداف هوایی تا بردی بالغ بر ۶۵۰ کیلومتر دورتر از خود به لطف یک رادار گردان قارچی شکل مشهور به رادار Shmel-M را فهرست کرد. این مجموعه راداری جدید همچنین بردی بالغ بر ۱۰۰۰ کیلومتر را برای تشخیص پرتاب موشک دارد.
طبق این مطلب، این سیستم میتواند حدود ۳۰۰ هدف زمینی یا ۴۰ هدف هوایی را به طور همزمان ردیابی کند. هواپیمای شناسایی A-۵۰U همچنین از بهبود ۱۵-۲۰ درصدی مشخصه های برد پروازی به نسبت مدل قبلی خود به لطف کاهش اندازه و وزن تجهیزات رادیو الکترونیکش و متعاقب آن کاهش بار موتور برخوردار است.
هواپیمای A-۵۰U ارتقاء یافته مدل A-۵۰ است؛ یک هواپیمای هشدار اولیه و کنترل هوابرد متعلق به دوران شوروی سابق که اولین بار در اواخر دهه ۱۹۸۰ وارد خدمت شد. این هواپیماها بر اساس مدل ترابری نظامی Il-۷۶MD ساخته شده اند -هواپیمایی مقاوم با چهار موتور توربوفن و چند منظوره که توسط دفتر طراحی شرکت ایلیوشین طراحی شده است.
اپیسکوپوس اشاره می کند که بر خلاف مدل A-۵۰ که دارای ورودی های آنالوگ است، مدل A-۵۰U دارای یک سیستم کاملا دیجیتالی کنترل راداری است، «که هم استفاده از آن را آسان تر و سریع تر می کند و در عین حال خطر خطای اپراتور را به حداقل می رساند.»
این مقاله نویس نشنال اینترست نوشت: هواپیمای A-۵۰U همچون بسیاری از مدلهای جدید خط تولید هواپیماهای روسیه، تا سال ۲۰۱۸ در سوریه مستقر شده و در انجام آزمایشات میدانی دقیق و کمک به نظارت بر مناطق کاهش تنش نقش داشته است.
او به این اشاره کرد که استقرار مدل A-۵۰ در سال ۲۰۱۵ به نیروهای هوافضای روسیه «فرصتی منحصر به فرد برای مقایسه عملکرد واقعی مدلهای ۵۰A و U۵۰A در کنار هم» ارائه کرد.
هواپیمای ارتقا یافته مذکور همراه با رایانه های داخلی کاملا جایگزین شده، همچنین دارای پیوند قابل اطمینان تری با تجهیزات ارتباطی ماهواره ای است که در نتیجه آن حجم داده ها و ویژگی های کیفی آن به میزان قابل توجهی افزایش یافته و سیستم ناوبری نیز بهبود یافته است. ارتقاءهای جزئی تر شامل نمایشگرهای LCD بزرگ جدید و ارگونومی بهبود یافته برای خدمه پروازی با طراحی مجدد فضای داخلی، فضای استراحت و آشپزخانه هستند.
این هواپیما علاوه بر توانایی کشف، شناسایی و ردیابی اهداف هوایی، زمینی و دریایی و صدور اطلاعات مربوط به آنها به پست های فرماندهی، می تواند خودش هم به عنوان پست فرماندهی عمل کند.
از نظر ظاهری، A-۵۰U شبیه بوئینگ E-۳ Sentry آمریکاست. با این حال، هواپیمای آمریکایی دارای رادار پالس داپلر با برد حدودا ۳۷۵ کیلومتر برای اهداف پروازی در ارتفاع پایین و رادار پالس برای ردیابی هواپیماها در ارتفاعات متوسط و بالا تا برد ۶۵۰ کیلومتر است.
این هواپیماها همچنین دارای قابلیت نگاه به پایین هستند که آنها را قادر می سازد تا اهداف زمینی و دریایی را در برد ۳۲۰ کیلومتری شناسایی و ردیابی کنند. مدل E-۳ چندین دور ارتقاء یافته است، به طوری که ائتلاف ناتو اخیرا عمر این هواپیماها را حداقل تا سال ۲۰۳۵ افزایش داده است که این علاوه بر تقویتهایی مانند ظرفیت داده افزایش یافته، پهنای باند ارتباطات ماهواره ای و تجهیزات رمزگذاری جدید است. این هواپیما در ابتدا در سال ۱۹۷۷ وارد خدمت شد.
به نوشته اپیسکوپوس، باید دید که چگونه این دو هواپیمای روسیه و آمریکا در عملکرد واقعی خود مقایسه می شوند.
انتهای پیام
به گزارش ایسنا، به نقل از خبرگزاری اسپوتنیک، پنتاگون کشورهایی نظیر روسیه و چین را به عنوان رقبای «همتای نزدیک» یا «تهدید» دسته بندی کرده است.
با این حال مسکو و پکن در زمینه یک سری تکنولوژی های نوظهور پیشتاز بوده اند و تسلیحاتی که هنوز از سوی مجتمع نظامی-صنعتی آمریکا در اختیار گرفته نشده اند، به خدمت گرفته اند.
مارک اپیسکوپوس، یک مقاله نویس نشریه نشنال اینترست آمریکا معتقد است، یک هواپیمای سری روسی موسوم به هواپیمای شناسایی Beriev A-۵۰U که نسخه مدرنیزه شده هواپیمای A-۵۰ مشهور به «رادار پرنده» است، نقش مهمی را در تضمین تاثیر توانمندی اطلاعاتی ارتش روسیه در میدان جنگ ایفا خواهد کرد.
اپیسکوپوس در مقاله ای که اخیرا در وبسایت این مجله منتشر ساخت، برخی ویژگی های کلیدی مدل A-۵۰U را نظیر قابلیتش در رهگیری اهداف زمینی تا بردی بالغ بر ۳۰۰ کیلومتر و اهداف هوایی تا بردی بالغ بر ۶۵۰ کیلومتر دورتر از خود به لطف یک رادار گردان قارچی شکل مشهور به رادار Shmel-M را فهرست کرد. این مجموعه راداری جدید همچنین بردی بالغ بر ۱۰۰۰ کیلومتر را برای تشخیص پرتاب موشک دارد.
طبق این مطلب، این سیستم میتواند حدود ۳۰۰ هدف زمینی یا ۴۰ هدف هوایی را به طور همزمان ردیابی کند. هواپیمای شناسایی A-۵۰U همچنین از بهبود ۱۵-۲۰ درصدی مشخصه های برد پروازی به نسبت مدل قبلی خود به لطف کاهش اندازه و وزن تجهیزات رادیو الکترونیکش و متعاقب آن کاهش بار موتور برخوردار است.
هواپیمای A-۵۰U ارتقاء یافته مدل A-۵۰ است؛ یک هواپیمای هشدار اولیه و کنترل هوابرد متعلق به دوران شوروی سابق که اولین بار در اواخر دهه ۱۹۸۰ وارد خدمت شد. این هواپیماها بر اساس مدل ترابری نظامی Il-۷۶MD ساخته شده اند -هواپیمایی مقاوم با چهار موتور توربوفن و چند منظوره که توسط دفتر طراحی شرکت ایلیوشین طراحی شده است.
اپیسکوپوس اشاره می کند که بر خلاف مدل A-۵۰ که دارای ورودی های آنالوگ است، مدل A-۵۰U دارای یک سیستم کاملا دیجیتالی کنترل راداری است، «که هم استفاده از آن را آسان تر و سریع تر می کند و در عین حال خطر خطای اپراتور را به حداقل می رساند.»
این مقاله نویس نشنال اینترست نوشت: هواپیمای A-۵۰U همچون بسیاری از مدلهای جدید خط تولید هواپیماهای روسیه، تا سال ۲۰۱۸ در سوریه مستقر شده و در انجام آزمایشات میدانی دقیق و کمک به نظارت بر مناطق کاهش تنش نقش داشته است.
او به این اشاره کرد که استقرار مدل A-۵۰ در سال ۲۰۱۵ به نیروهای هوافضای روسیه «فرصتی منحصر به فرد برای مقایسه عملکرد واقعی مدلهای ۵۰A و U۵۰A در کنار هم» ارائه کرد.
هواپیمای ارتقا یافته مذکور همراه با رایانه های داخلی کاملا جایگزین شده، همچنین دارای پیوند قابل اطمینان تری با تجهیزات ارتباطی ماهواره ای است که در نتیجه آن حجم داده ها و ویژگی های کیفی آن به میزان قابل توجهی افزایش یافته و سیستم ناوبری نیز بهبود یافته است. ارتقاءهای جزئی تر شامل نمایشگرهای LCD بزرگ جدید و ارگونومی بهبود یافته برای خدمه پروازی با طراحی مجدد فضای داخلی، فضای استراحت و آشپزخانه هستند.
این هواپیما علاوه بر توانایی کشف، شناسایی و ردیابی اهداف هوایی، زمینی و دریایی و صدور اطلاعات مربوط به آنها به پست های فرماندهی، می تواند خودش هم به عنوان پست فرماندهی عمل کند.
از نظر ظاهری، A-۵۰U شبیه بوئینگ E-۳ Sentry آمریکاست. با این حال، هواپیمای آمریکایی دارای رادار پالس داپلر با برد حدودا ۳۷۵ کیلومتر برای اهداف پروازی در ارتفاع پایین و رادار پالس برای ردیابی هواپیماها در ارتفاعات متوسط و بالا تا برد ۶۵۰ کیلومتر است.
این هواپیماها همچنین دارای قابلیت نگاه به پایین هستند که آنها را قادر می سازد تا اهداف زمینی و دریایی را در برد ۳۲۰ کیلومتری شناسایی و ردیابی کنند. مدل E-۳ چندین دور ارتقاء یافته است، به طوری که ائتلاف ناتو اخیرا عمر این هواپیماها را حداقل تا سال ۲۰۳۵ افزایش داده است که این علاوه بر تقویتهایی مانند ظرفیت داده افزایش یافته، پهنای باند ارتباطات ماهواره ای و تجهیزات رمزگذاری جدید است. این هواپیما در ابتدا در سال ۱۹۷۷ وارد خدمت شد.
به نوشته اپیسکوپوس، باید دید که چگونه این دو هواپیمای روسیه و آمریکا در عملکرد واقعی خود مقایسه می شوند.
انتهای پیام
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «آمریکایی ها تجهیزات پیشرفته سری روسیه را شناسایی کردند» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.