به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، زندگانی پیامبرصلی الله علیه و آله و اهل بیت وحی سرشار از معجزات و کرامات است. این بزرگواران منطبق بر رویدادهای عصر خویش به اذن الله معجزاتی بروز می دادند که هر فرد عاقل و پذیرای حق را به تحسین و تعجب وا می داشت و بر کوردلی و سخت دلی منافقان و دشمنان می افزود؛ معجزاتی که مردم تا قبل از آن صرفا در تاریخ انبیای گذشته خوانده بودند، اما اکنون پس از گذشت سال ها از عروج آخرین پیامبر یعنی عیسای نبی (ع) به آسمان ها، فراتر از آن معجزات را از سوی برترین خلفا و برگزیدگان الهی شاهدند.

اما معجزه، از مصدر «اعجاز» به معنای درماندگی، ناتوانی و نیز پایان هر چیز است. اعجاز، به معنای ناتوان کردن یا ناتوان یافتن دیگری است. بنابراین در اصطلاح، عملی است که از سوی برگزیدگان الهی صادر می شود، به گونه ای که سایرین از انجام چنین عملی عاجزند. امام صادق علیه السلام درباره علت عطای معجزه به انبیا و برگزیدگان الهی فرمود: لیکون دلیلا علی صدق من أتی به و المعجزة علامة لله لایعطیها إلا أنبیاءه و رسله و حججه لیعرف به صدق الصادق من کذب الکاذب؛ برای آنکه دلیل بر صدق و راستی گفتار ایشان باشد، و معجزه علامت و نشانه ای است که خداوند عطا نمی فرماید مگر به انبیا و رسل و حجج خود، تا درستی گفتار راستگو و دروغ دروغگو شناخته شود.» (علل الشرائع، ج۱، ص۱۲۲)

در ادامه به مناسبت میلاد امیرالمؤمنین علیه السلام ۴ معجزه از معجزات آن حضرت را می خوانید.

یاد دادن قرآن در یک لحظه به یک خیاط

۱.أن علیا ع مر برجل یخیط و هو یغنی فقال له یا شاب لو قرأت القرآن لکان خیرا لک فقال إنی لا أحسنه و لوددت أنی أحسن منه شیئا فقال ادن منی فدنا منه فتکلم فی أذنه بشیء خفی فصور الله القرآن کله فی قلبه یحفظه کله.

شیخ رواندی با استناد از رمیله روایت کرده است: روزی با امام علی علیه السلام از کنار یک خیاطی گذشتیم، آن خیاط آواز می خواند، امام به او فرمود: ای جوان! اگر قرآن می خواندی بهتر بود، او عرض کرد: چیزی از آن حفظ نکرده ام تا آن را بخوانم. حضرت به او فرمود: نزدیک بیا و او نزدیک شد، آنگاه در گوشش چیزی فرمود و یک باره به اذن خدای تبارک و تعالی کل قرآن را در وجود آن خیاط نهاد و او در همان لحظه کل قرآن را از بر خواند. (مدینة المعاجز الائمة الإثنی عشر، ج۲، ص۱۹)