به گزارش خبرنگار فرهنگی باشگاه خبرنگاران پویا، حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها در چنین روزهایی غم انگیزترین دوران زندگی خویش را تجربه می کند. به نقل تاریخ، پس از فوت رسول گرامی اسلام (ص) این بانوی بزرگوار آرامش خویش را از دست داد و شبانه روز به گریه و ندبه در فراق پدر بزرگوارشان می پرداخت به گونه ای که زنان مدینه به خاطر ناله هایی که شبانه از حضرت زهرا (س) بر می خاست، نزد امیرالمؤمنین علیه السلام شکایت می بردند.

شیخ طوسی در امالی خویش اینگونه سوگ فاطمه زهرا سلام الله علیها را ترسیم می کند: دختر طلحه، در یکی از روزهای غمبار پس از وفات رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم خدمت حضرت فاطمه علیهاالسلام رسید، از گریه ها و ناله های جانکاه آن حضرت سخت نگران شد و با شگفتی پرسید: فاطمه جان چه چیزی شما را اینگونه به گریه و زاری واداشته است؟ پاسخ فرمود «ای دختر طلحه، آیا از مصیبت و رویداد تلخی می پرسی که در همه جا گسترش یافته است؟ گویا بر پر مرغان نوشته و در جهان پراکنده شده، گویا پیک های چابک سوار به سرعت آن را به همۀ جهانیان ابلاغ کرده اند که گرد و غبار آن تا آسمان بالا رفت و تاریکی مصیبت آن زمین را فرا گرفت؛ أ سائلتی عن هنة حلق بها الطائر و حفی بها السائر، و رفع إلی السماء أثرا» (الأمالی (للطوسی)، ص۲۰۴) سپس نکاتی را در شکایت نسبت به کسانی که خلافت را به زور شمشیر از امیرالمؤمنین علیه السلام گرفتند، بیان فرمودند.

البته طی این مدت، حضرت زهرا سلام الله علیها به فعالیت های دینی و معرفتی خویش ادامه می دادند؛ تنظیم کتابی مشهور به «صحیفه فاطمیه» نشانی از اینگونه فعالیت هاست. بیان خطبه های روشنگرانه در جمع مردم و صحابه کبار، ذکر توصیه های اخلاقی و معرفتی و نیز ذکر اوصاف و ویژگی های نبی مکرم اسلام به اطرافیان، از دیگر اقدامات آن حضرت شمرده می شود.

ابن شهر آشوب در کتاب مناقب خود نقل می کند «حضرت زهرا سلام الله علیها پس از فوت پدر بزرگوارش دائما سر خود را می بست، جسمش ناتوان بود، قوت خود را از دست داده بود. چشمانش گریان و قلبی سوخته داشت. ساعت به ساعت غش می کرد و به حسنین علیهما السلام می فرمود: کجاست پدر (یعنی جد) شما که شما را گرامی می داشت و مرتب شما را در آغوش می گرفت؟ کجاست آن جد شما که از همه مردم بیشتر به شما مهربان بود؛ نمی گذاشت که روی زمین راه بروید. افسوس که هرگز نخواهم دید جد شما در خانه مرا باز کند و شما را به دوش خود بگیرد، در صورتی که دائما این عمل را انجام می داد؛ أنها ما زالت بعد أبیها معصبة الرأس ناحلة الجسم منهدة الرکن باکیة العین محترقة القلب یغشی علیها ساعة بعد ساعة و تقول لولدیها أین أبوکما الذی کان یکرمکما و یحملکما مرة بعد مرة أین أبوکما الذی کان أشد الناس شفقة علیکما فلا یدعکما تمشیان علی الأرض و لا أراه یفتح هذا الباب أبدا و لا یحملکما علی عاتقه کما لم یزل یفعل بکما.» (مناقب آل أبی طالب (ع)، ج۳، ص۳۶۲)

انتهای پیام/