به گزارش خبرگزاری مهر، مجید تال شاعر آئینی کشور، در حاشیه بازدید از موکب «هنر و رسانه» در قم، به تبیین نقش هنر در جریان مقاومت و حضور مردمی پرداخت.



وی با اشاره به جایگاه تاریخی هنر در بزنگاه های مهم اجتماعی و دینی اظهار داشت: در طول تاریخ، هر جا اتفاق مهمی برای وطن یا دین رخ داده، هنر نیز در همان نقطه خود را نشان داده است. این دو مقوله از هم جدا نیستند و همواره در کنار یکدیگر معنا پیدا می کنند.



تال با بیان اینکه امروز نیز شاهد یک رخداد مهم در بستر جامعه هستیم، افزود: این حضور گسترده و چندین روزه مردم در صحنه، یک اتفاق معمولی نیست و به طور طبیعی هنرمندان نیز نسبت به آن واکنش نشان داده اند، اما نکته مهم این است که این حضور، صرفا از سر انجام وظیفه نیست.



این شاعر آئینی ادامه داد: به نظر من، هنرمند وقتی وارد این میدان می شود، بیشتر از آنکه به تکلیف فکر کند، با یک حس عاشقانه وارد عمل می شود و وقتی خودم می خواهم اثری خلق کنم، ابتدا این نیاز را در درون خودم احساس می کنم و بعد آن را به اثر تبدیل می کنم. امروز هم فضای میدان، فضایی از همین جنس است.



وی با اشاره به مشارکت طیف های مختلف هنری در این جریان تصریح کرد: برخی از هنرمندان به صورت فعال وارد میدان شده اند و آثار متعددی خلق کرده اند. در مقابل، عده ای نیز هنوز سکوت کرده اند که این مسئله می تواند دلایل مختلفی داشته باشد، از جمله نداشتن تریبون مناسب یا نرسیدن به جمع بندی برای تولید اثر. با این حال، هرچه زمان گذشته، شاهد اضافه شدن افراد بیشتری به این جریان بوده ایم.



تال در بخش دیگری از سخنان خود به یکی از مهم ترین تجربیات هنری اش، یعنی اجرای شعر در محضر رهبر انقلاب، اشاره کرد و گفت: بدون اغراق، آن روز یکی از شیرین ترین روزهای زندگی من بود. البته در عین حال، روزی سخت و پر از استرس هم بود، چرا که می خواستم اثری درخور ارائه کنم.



وی ادامه داد: با وجود سختی، سرشار از شوق و انگیزه بودم. پس از اجرای شعر، ایشان با لطف و محبت با بنده برخورد کردند و حتی درباره جزئیات شعر نکاتی را مطرح کردند که برایم بسیار ارزشمند و آموزنده بود.



این شاعر آئینی افزود: یکی از نکاتی که مطرح شد، مربوط به ردیف شعر بود که ایشان آن را مناسب ندانستند و توصیه کردند تغییر یابد. همین دقت نظر و توجه به جزئیات، برای من درس بزرگی بود و نگاه تازه ای به کار هنری ام داد.



تال در پایان تأکید کرد: چنین تجربه هایی نشان می دهد که هنر، اگر با باور و عشق همراه باشد، می تواند تأثیر عمیق تری در جامعه بگذارد و در مسیر جریان های اصیل مردمی نقش آفرین باشد.