به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، ادعیه ی ماه مبارک رمضان علاوه بر اینکه خاصیت مناجات الهی دارد، منبعی مناسب جهت درک معارف، فهم فضیلت و مراقبت های این ماه گرانقدر است؛ از جمله این ادعیه، دعای ۴۴ صحیفه سجادیه (ع) با عنوان «دعا به وقت فرا رسیدن ماه مبارک رمضان» است.

در فرازهایی از این دعای شریف می خوانیم:

اللهم صل علی محمد و آله و ألهمنا معرفة فضله و إجلال حرمته و التحفظ مما حظرت فیه و أعنا علی صیامه بکف الجوارح عن معاصیک و استعمالها فیه بما یرضیک حتی لا نصغی بأسماعنا إلی لغو و لا نسرع بأبصارنا إلی لهو و حتی لا نبسط أیدینا إلی محظور و لا نخطو بأقدامنا إلی محجور و حتی لا تعی بطوننا إلا ما أحللت و لا تنطق ألسنتنا إلا بما مثلت و لا نتکلف إلا ما یدنی من ثوابک و لا نتعاطی إلا الذی یقی من عقابک ثم خلص ذلک کله من رئاء المراءین ، و سمعة المسمعین ، لا نشرک فیه أحدا دونک ، و لا نبتغی فیه مرادا سواک .

یعنی خدایا، بر محمد و آلش درود فرست و شناخت برتری این ماه و بزرگداشت احترامش را و خودداری از آنچه که در این ماه ممنوع کردی، به ما الهام فرما و ما را به روزه داشتن این ماه و حفظ جوارح مان از گناهانت و به کار گرفتن آن ها در آنچه که تو را خشنود می کند، یاری ده؛ تا با گوشمان به گفتار لغو گوش نکنیم و با چشممان به تماشای لهو نشتابیم و تا جایی که دست هایمان را به جانب حرامی نگشاییم و با گام هایمان به سوی ممنوعی نرویم و شکم هایمان، جز آنچه را حلال کردی، در خود جای ندهد؛ و زبانمان، جز به آنچه تو گفته ای، گویا نشود؛ و عمل و وظیفه ای، جز آنچه ما را به ثواب تو نزدیک می کند، متحمل نشویم؛ و جز آنچه ما را از کیفر تو نگاه می دارد، عهده دار نشویم. آنگاه همۀ این ها را از ریای ریاکاران و شهرت طلبی شهرت طلبان، خالص و پاک فرما؛ به گونه ای که کسی را جز تو در اعمالمان شریک نکنیم و مقصد و منظوری در آن اعمال غیر تو نطلبیم.

این فراز از دعا به صورت کلی دارای دو بخش متصل به هم است: امام سجاد علیه السلام در بخش اول، مقدمه ای را برای دستیابی به برخی توفیقات رفتاری بیان می کنند.

۱- در ابتدا پس از صلوات بر محمد و آل محمد (ص) می فرمایند دو مقوله را به من الهام کن: معرفت نسبت به فضیلت ماه رمضان و بزرگداشت حرمت آن.

۲- سپس محافظت نسبت به آنچه که در این ماه برحذر داشتی. (از آداب روزه داری و …)

۳- سپس می فرماید «ما را به روزه داشتن این ماه و حفظ جوارح مان از گناهانت و به کار گرفتن آن ها در آنچه که تو را راضی می کند، یاری کن.»

وقتی به نظم این سه فراز توجه می کنیم، ابتدا اصلاح و ارتقای معرفت و ایمان، سپس تقوا (یعنی تقوا نسبت به محذورات خدا و تقوای جوارح )جلوه گر می شود.

حال، تقویت این سه ساحت، منجر به این می شود که طبق فراز دوم، « با گوشمان به گفتار لغو گوش نکنیم»، «با چشممان به تماشای لهو نشتابیم»، «دست هایمان را به جانب حرامی نگشاییم»، «با گام هایمان به سوی ممنوعی نرویم»، «شکم هایمان، جز آنچه را خدا حلال کرده، در خود جای ندهد»، «زبانمان، جز به آنچه خدا گفته ، گویا نشود»، «به وظایفی که ما را به ثواب الهی نزدیک می کند مبادرت کنیم» و ادامه این فراز.

انتهای پیام/