به گزارش خبرنگار مهر، حجت الاسلام عبدالله محمدی استادیار مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران در یادداشتی با عنوان «عرفه، حج، هویت فقری» به فقر وجودی در روز عرفه توجه کرده است:

یکی از اضلاع توحیدمحوری، درک هویت فقری از انسان است. در این دیدگاه، انسان خود را نه موجودی محتاج بلکه عین فقر و احتیاج می یابد. انسان نه فقط در ناداری های خویش، که در دارایی های خود نیز محتاج است. دیگر مخلوقات نیز عین فقر و احتیاجند و هیچ کدام بدون اذن الهی مؤثر نخواهند بود.

امام خمینی(ره) این اصل را از لباب معارف الهی دانسته که سالک را به نخستین منزل می رساند. این دو نکته از دو جهت سبب تقویت توحید موحدان است: اولا: هیچ یک از اسباب عادی را مستقل از اراده حق نمی دانند. ثانیا: احساس استغنا و انانیت را مقابل بندگی و روحیه طاعت و انقیاد را در راستای بندگی می بیینند.

هر اطاعتی از اوامر الهی، قدمی در حاکم کردن اراده الهی و زنده کردن هویت فقری است. هر اندازه دستورات دینی بیشتر و جزئی تر شود، فنای اراده شخصی در اراده الهی برجسته تر میشود. به ویژه در جایی که حکمتهای این دستورات کمتر آشکار باشد. با توجه به این نکته میتوان حج را مرکز درک هویت فقری انسانها دانست. حج، منظومه ای از دستورات رمزآلود است برای پرورش روحی تسلیم و اطاعت محض.

عرفه، موسم چیدن میوه چهل روز مراقبت موسوی برای سالکان و اهل مراقبت است و دعای عرفه، لبالب از تجلی هویت عین الربطی انسان از زبان انسان کامل است.

الهی انا الفقیر فی غنای، فکیف لااکون فقیرا فی فقری؛ الهی من کانت محاسنه مساوی، فکیف لاتکون مساویه مساوی؛ کیف یستدل علیک بما هو فی وجوده مفتقر.