به گزارش مشرق؛ ایستگاه راه آهن تبریز یکی از بزرگترین ایستگاه های ایران و شمالغرب کشور و از نمونه های ارزشمند معماری ایستگاهی بشمار می آید. تکمیل بنای این ایستگاه در سال ۱۳۳۹ شمسی، دو سال پس از گشایش و راه اندازی راه آهن تهران - تبریز در مکان قبلی که در سال ۱۲۹۴ شمسی ساخته شده بود، آغاز شد.

در ایستگاه راه آهن تبریز به غیر از کارکنان در مشاغلی چون بلیت فروشی و خدمات ایستگاهی که پیش روی مسافران هستند، ۲۴۱۸ نفر پرسنل در بخش های نگهداری خطوط و ابنیه،تاسیسات، مهندسین،کارگران ناوگان ریلی،تکنسین های شبکه بالاسری،سوزنبان،راهدار،راهبان و متصدیان ترافیک در تلاش هستند تا قطارهای مسافربری و باری بر روی خطوط آهنی به حرکت درآیند.

مسیر خط آهن تبریز به ایستگاه رازی در مرز ایران و ترکیه پس از رسیدن به صوفیان با گذر از شبستر و عبور از شمال دریاچه ارومیه در بندر شرفخانه، شیخ ولی و تسوج در آذربایجان شرقی به ایستگاه سلماس در آذربایجان غربی رسیده و با طی مسیر کوهستانی سرسبز در امتداد دره قطور و عبور از پل عظیم قطور(بزرگترین پل راه آهن خاورمیانه) با ارتفاع ۱۱۸ متر و طول ۴۴۸ متر به ایستگاه بین المللی رازی در مرز ترکیه می رسد و راه آهن ایران را به ترکیه و کشورهای اروپایی متصل می کند. این مسیر قبل از مشکلات زیست محیطی دریاچه ارومیه یکی از پرترددترین مسیرهای سفر گردشگران با قطار به دریاچه ارومیه بود و تا قبل از همه گیری کرونا قطار مسافربری تبریز - وان - استانبول و بالعکس در آن تردد می کرد اما اکنون جز قطارهای باری، درزین های حمل کارکنان و پرسنل نگهداری خط ،قطاری از آن نمی گذرد.