ده رباعی از زبان «مسعود پزشکیان»؛ جعفر، ول کن!
به گزارش مشرق، کانال تلگرامی رباعیات فارسی نوشت:
ده رباعی از زبان رئیس جمهور «مسعود پزشکیان»، خطاب به معاون اجرایی اش «جعفر قائم پناه»؛ در نخستین سالگرد دولت او
قبل التحریر:
۱- پزشکیان در جلسه ای می بیند قائم پناه دارد از او تمجید می کند، تذکر می دهد که: «جعفر، ول کن!»
۲- در «اسرارالتوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید» آمده که: «…چون شیخ بیرون آمد، مقریان قرآن برخواندند و مردم بسیار درآمدند، چنانک هیچ جای نبود.
معرف بر پای خاست و گفت: «خدایش بیامرزاد که هرکسی از آن جا که هست یک گام فراتر آید!»
شیخ گفت: «و صلی الله علی محمد و آله أجمعین.» و دست به روی فروآورد و گفت: «هرچه ما خواستیم گفت، و همۀ پیغامبران بگفته اند، او بگفت که از آنچ هستید یک قدم فراتر آیید.»
کلمه ای نگفت و از تخت فرود آمد و بر این ختم کرد مجلس را.
۳- حالا حکایت ما و مسعود و جعفر است؛ «خدایش بیامرزاد که هرکسی هرجا که هست، ول کند و کمتر حرف بزند و بیشتر کار کند.»
و اما رباعی:
یک
این خاک، پر از غم است؛ «جعفر، ول کن!»
ما فرصت مان کم است؛ «جعفر، ول کن!»
این مدح و تملق، آلت «شیطان» است
تا نوبت «آدم» است؛ «جعفر، ول کن!»
دو
«جعفر، ول کن!» که کار داریم همه
باید سخن تازه بیاریم همه
گیریم میان ناترازی هامان
گیریم، ولی امیدواریم همه
سه
«جعفر، ول کن!»، بیا که شب می گذرد
با بی آبی، به تاب و تب می گذرد
یک سال از این دولت بدشانس گذشت
«این قافلۀ عمر عجب می گذرد»
چهار
«جعفر، ول کن!»، حرف اضافی، کافی ست
زنهار که بحث انحرافی، کافی ست
از حرف بکاه، پس بیفزا به عمل!
گفتیم به اندازۀ کافی … کافی ست
پنج
«جعفر، ول کن!»، مدیحه سازی تا کی؟
کوتاه بیا! روده درازی تا کی؟
بی آبی و بی برقی و بی کاری و فقر …
با دیو چهارشاخ، بازی تا کی؟!
شش
«جعفر، ول کن!» که حرف، حدی دارد
از هر طرفی، مصیبتی می بارد؛
آن مرد، زمین خورده، به دادش برسیم!
این بار، زمین مانده، یکی بردارد …
هفت
آن مرد شکسته بال وپر، منتظر است
آن زن که نشسته شعله ور، منتظر است
«جعفر، ول کن!»، بیا که در بگشاییم
ارباب رجوع، پشت در منتظر است
هشت
«جعفر، ول کن!»، هزار بحران داریم
بی برقی و بی آبی سوزان داریم
دارایی ما در این نداری اما
عهدی ست که با مردم ایران داریم
نه
«جعفر، ول کن!» که کار باطل نکنیم
تصمیم بگیریم که دل دل نکنیم
برخیز بجنگیم، خدا می بیند …
«مردم»، «مردم»، «مردم» را ول نکنیم
ده
درد است اگر سخنوران ول نکنند
سخت است اگر سبکسران ول نکنند
گفتی: «ول کن!»، خلاصه «جعفر» ول کرد
ای وای اگر که دیگران ول نکنند!
*بازنشر مطالب شبکه های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه ها منتشر می شود.
ده رباعی از زبان رئیس جمهور «مسعود پزشکیان»، خطاب به معاون اجرایی اش «جعفر قائم پناه»؛ در نخستین سالگرد دولت او
قبل التحریر:
۱- پزشکیان در جلسه ای می بیند قائم پناه دارد از او تمجید می کند، تذکر می دهد که: «جعفر، ول کن!»
۲- در «اسرارالتوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید» آمده که: «…چون شیخ بیرون آمد، مقریان قرآن برخواندند و مردم بسیار درآمدند، چنانک هیچ جای نبود.
معرف بر پای خاست و گفت: «خدایش بیامرزاد که هرکسی از آن جا که هست یک گام فراتر آید!»
شیخ گفت: «و صلی الله علی محمد و آله أجمعین.» و دست به روی فروآورد و گفت: «هرچه ما خواستیم گفت، و همۀ پیغامبران بگفته اند، او بگفت که از آنچ هستید یک قدم فراتر آیید.»
کلمه ای نگفت و از تخت فرود آمد و بر این ختم کرد مجلس را.
۳- حالا حکایت ما و مسعود و جعفر است؛ «خدایش بیامرزاد که هرکسی هرجا که هست، ول کند و کمتر حرف بزند و بیشتر کار کند.»
و اما رباعی:
یک
این خاک، پر از غم است؛ «جعفر، ول کن!»
ما فرصت مان کم است؛ «جعفر، ول کن!»
این مدح و تملق، آلت «شیطان» است
تا نوبت «آدم» است؛ «جعفر، ول کن!»
دو
«جعفر، ول کن!» که کار داریم همه
باید سخن تازه بیاریم همه
گیریم میان ناترازی هامان
گیریم، ولی امیدواریم همه
سه
«جعفر، ول کن!»، بیا که شب می گذرد
با بی آبی، به تاب و تب می گذرد
یک سال از این دولت بدشانس گذشت
«این قافلۀ عمر عجب می گذرد»
چهار
«جعفر، ول کن!»، حرف اضافی، کافی ست
زنهار که بحث انحرافی، کافی ست
از حرف بکاه، پس بیفزا به عمل!
گفتیم به اندازۀ کافی … کافی ست
پنج
«جعفر، ول کن!»، مدیحه سازی تا کی؟
کوتاه بیا! روده درازی تا کی؟
بی آبی و بی برقی و بی کاری و فقر …
با دیو چهارشاخ، بازی تا کی؟!
شش
«جعفر، ول کن!» که حرف، حدی دارد
از هر طرفی، مصیبتی می بارد؛
آن مرد، زمین خورده، به دادش برسیم!
این بار، زمین مانده، یکی بردارد …
هفت
آن مرد شکسته بال وپر، منتظر است
آن زن که نشسته شعله ور، منتظر است
«جعفر، ول کن!»، بیا که در بگشاییم
ارباب رجوع، پشت در منتظر است
هشت
«جعفر، ول کن!»، هزار بحران داریم
بی برقی و بی آبی سوزان داریم
دارایی ما در این نداری اما
عهدی ست که با مردم ایران داریم
نه
«جعفر، ول کن!» که کار باطل نکنیم
تصمیم بگیریم که دل دل نکنیم
برخیز بجنگیم، خدا می بیند …
«مردم»، «مردم»، «مردم» را ول نکنیم
ده
درد است اگر سخنوران ول نکنند
سخت است اگر سبکسران ول نکنند
گفتی: «ول کن!»، خلاصه «جعفر» ول کرد
ای وای اگر که دیگران ول نکنند!
*بازنشر مطالب شبکه های اجتماعی به منزله تأیید محتوای آن نیست و صرفا جهت آگاهی مخاطبان از فضای این شبکه ها منتشر می شود.
گفتگو با هوش مصنوعی
💬 سلام! میخوای دربارهی «ده رباعی از زبان «مسعود پزشکیان»؛ جعفر، ول کن!» بیشتر بدونی؟ من اینجام که راهنماییت کنم.